ناآرامیهای اجتماعی و بحران گفتوگو در جامعه
فاز نخست کارخانه سیم و کابل «ساتراپ ثقفی» افتتاح شد
روایت «نوذری» از حوادث تلخ دیماه قزوین
وقتی غم از این شهر گذشت
ریشه بحرانها سیاسی است و حفظ جان شهروندان باید خط قرمز باشد
هشت سال انتظار برای یک سقف
زندگی در شهری که برای همه ساخته نشده است
بازگشت کوپنهای نوستالژیک دهه شصت
نشست خبری استاندار قزوین، چند روز پس از حوادث تلخ و کمسابقه دیماه، نه یک برنامه معمول مناسبتی بود و نه صرفاً گزارشی از عملکرد دولت در آستانه دهه فجر. این نشست، نخستین بازگشت خبرنگاران به ساختمان استانداری پس از آسیبدیدگی آن محسوب میشد؛ بازگشتی به مکانی که هنوز نشانههای بحران را بر خود داشت و پرسشهای افکار عمومی، پیش از هر پاسخ رسمی، در فضای آن سنگینی میکرد.
شبهایی هست که شهر فقط تاریک نمیشود؛ سنگین میشود، تلخ میشود و غم، آرام و بیصدا از کوچهها عبور میکند. هجدهم و نوزدهم دیماه برای قزوین از همین جنس شبها بود؛ شبهایی که صدای آژیر، دود،شلیک گلوله، اضطراب و خبرهای ضدونقیض، جای گفتوگو و آرامش را گرفت. آنچه در این دو شب رخ داد، نه صرفاً یک ناآرامی مقطعی بود و نه فقط یک بحران امنیتی. قزوین با واقعیتی تلخ روبهرو شد: جان انسانهایی از دست رفت و زخمی عمیق در حافظه اجتماعی این شهر باقی ماند.
به دنبال بروز اعتراضات اخیر در نقاط مختلف کشور، جبهه اصلاحات استان قزوین با انتشار بیانیهای رسمی، ضمن تحلیل زمینههای شکلگیری نارضایتیهای اجتماعی، نسبت به مخاطرات تداوم وضعیت موجود هشدار داد و بر ضرورت بازنگری جدی در سیاستهای حاکمیتی تأکید کرد.
ناآرامیهای اخیر فقط خیابانهای ملتهب و تصاویر دود و آتش نبود؛ روایت انسانهای بیپناهی بود که در میانه گرانی، ناامنی و خشم انباشته، بیآنکه نقشی در آشوب داشته باشند، جان خود را از دست دادند. شهروندانی عادی، کارگر، رهگذر، کاسب یا خانوادههایی که قربانی خشونتی شدند که از کنترل خارج شد.
هشت سال است که چشمبهراه سقفیاند؛ زنانی که هر روز در میان دلهره اجارهخانه، نگاه فرزندانشان و وعدههای تکراری مدیران، بار سنگین زندگی را به دوش میکشند. مهرگان، که قرار بود مأوای امن خانوادههای بیپناه باشد، امروز برای بسیاری از مددجویان کمیته امداد به نماد یک انتظار طولانی تبدیل شده؛ انتظاری که هر بار تاریخ تازهای پیدا میکند اما هیچگاه به روز تحویل نمیرسد.
چرخهای ویلچر روی شیب تند میلغزند. صدای ساییدهشدن فلز بر آسفالت، در همهمه عصرگاهی خیابان گم میشود. نگاهها میآیند و میروند؛ بیآنکه مکثی کنند. اینجا شهر است؛ جایی که برای بسیاری فقط یک رفتوآمد معمولی است، اما برای بعضیها، هر قدمش آزمون است. آزمونی که نه از ناتوانی بدن، که از ناتوانی شهر میآید. این گزارش، روایت ترحم نیست؛ روایت مسئولیت است. روایت فاصلهای عمیق میان قانون و زندگی. فاصلهای که هر روز، در کوچهها، پیادهروها و ساختمانهای شهر، خودش را تکرار میکند.
نماینده مردم قزوین، البرز و آبیک در مجلس شورای اسلامی، در پاسخ به سؤال خبرنگار فروردین امروز درباره رویکرد هیأت نظارت بر انتخابات شوراها، تأکید کرد: پایبندی به قانون، صیانت از حقوق ملت و فراهمسازی زمینه مشارکت حداکثری مردم با سلایق و تفکرات مختلف، محور تصمیمگیری ما در بررسی صلاحیتهاست.
زمزمه حضور جبهه حامیان تدبیر و امید و شورای جوانان تدبیر و امید«فروردین امروز» را بر آن داشت تا از محمود داوران، فعال مدنی و سیاسی که فعالیت در«جمعیت توسعه و آزادی» را در کارنامه خود دارد، تا از او جویای فضای سیاسی استان شود.
رئیس کل دادگستری استان قزوین، بلوغ مطبوعات و انجام اقدامات پیشگیرانه را از عوامل مهم برای کاهش تخلفات مطبوعات در استان عنوان کرده است.
رییس دانشگاه بین المللی امام گفته: تا پایان برنامه پنجم توسعه قرار است کشور دارای 25 تا 30 هزار دانشجوی غیرایرانی باشد؛
می گویند تعطیلی خانه تشکلهای قزوین، نقطه آغازین رویارویی دولتیهای احمدینژاد با نهادهای مدنی بوده که بعد تر در بیمیلی رابطه با نهادهای مدنی بیشتر نمود پیدا کرد تا آنجا که فاصلهها روزبروز بیشتر شد.
سحرگاه 24 بهمن 1306، با متوقف شدن جیب نظامی در مقابل ساختمان بازداشتگاه دژبان لشکر مرکز، درب آهنی سلولی تاریک و تنگ در انتهای راهروی بازداشتگاه با صدایی مهیب گشوده شد.
شلیک گلوله، سکوت شب را در هم شکست و مرد جوان که یونیفورم نظمیه را بر تن داشت پیش از آنکه بتواند از سلاحش استفاده کند، نقش بر زمین شد و ضارب توانست در تاریکی کوچه باغ از محل بگریزد...
برای گرفتن کتاب به کتابخانه امام خمینی(ره) مراجعه کرده بودم. متاسفانه رفتار برخی ازکارمندان کتابخانه امام مناسب نیست. با بیمیلی و بیرغبتی به درخواستهای مراجعه کنندگان پاسخ میدهند.چند وقت پیش هم،حدود 10 دقیقه منتظر شدم تا کارمندان محترم کتابخانه بحثشان در مورد چگونگی پخت پیتزا تمام شود تا به تقاضای من توجه کنند.محمدی
مکان تجمع تاکسیهای راهآهن،اصلا مناسب نیست. بیشتر باعث ترافیک و بینظمی میشود. از آنجایی که سبزهمیدان مرکز شهر و نزدیک مکانهای تاریخی شهر است، تجمع رانندگان وداد زدن شان چهره شهر را خراب میکند.غلامپور
تا کی باید از دست این پیادهروهای مرکز شهر عذاب بکشیم. هوا که سرد میشود، دیگرباید حسابی مراقب خودمان باشیم، خدا نکند باران و برف بیاید،یا باید به صورت لاک پشتی راه برویم تا لیز نخوریم و یا اگرخدای نکرده، پایمان را روی موازییکهای لق گذاشتیم، دیگر باید با لباسهای تمیز خداحافظی کنیم.علیزاده
پل امام علی با چه هدفی ساخته شده است؟ مگر قرار است باز شهر از سمت مینودر گسترش پیدا کند؟ اگر چنین است، این گسترش شهر، از لحاظ شهرسازی درست است؟ مولایی
