هزاران سال پیش، دیرینه انسان دیوار غارها را برای کشیدن نقشهایش انتخاب کرد اما با آنچه از شواهد پیداست هدفش خلق هنر و زیبایی نبود بلکه بقا بود. او نقش شکارش را میکشید تا در رویا بر آن پیروز شود و در صحنه واقعی رویارویی با آن نیز بر او تسلط یابد و قوتی برای ادامه بقا داشته باشد. امروز هم شاید نیت انسانِ نخستین در حافظه ژنهای ما ثبت شده و از همین روست که میگویند نگارههای دیواری در شکلگیری اعتراضات مدنی و قیامهای گسترده نقش کلیدی داشتهاند.
در سکوتِ کتابخانهها، پشت درِ اتاقهای پایاننامه، روی نیمکتهای حیاط دانشگاهها و در پروازهای بیصدا به مقصد تهران، شهرهای دیگر یا آنسوی آبها، نسلی از نخبگان در رفتوآمد است؛ نسلی که سالها درس خوانده، مقاله نوشته و طرح پژوهشی تعریف کرده و حالا میان سه راه مانده است: ماندن در شهری که برایش فرصت و شأن حرفهای قائل نیست، مهاجرت به پایتخت و شهرهای دیگر، یا خروج از کشور. قزوین که قرنها «دیار عالمان و عارفان» خوانده شده، امروز با تناقضی تلخ روبهروست: در بنرها و سخنرانیها از نخبگان تجلیل میشود، اما در عمل هنوز جایگاه واقعی برای آنان باز نشده است.
در تازهترین سفر استانی دولت، قزوین فقط میزبان رئیسجمهوری نبود که برای افتتاح چند پروژه آمده باشد؛ میزبان روایتی فشرده از مشکلات، دغدغهها و امیدها بود. شهری که زیر پایش دشتِ در حالِ فرونشست، بالای سرش بحران آب و کمبود تختهای بیمارستانی، و در متنش نابرابری آموزشی و پروژههای نیمهتمام نشستهاند، اینبار رئیسجمهوری را روبهرو داشت که صریح گفت ریشه بخش مهمی از مشکلات امروز، نه در خیابان، بلکه در مهدکودک، مدرسه و دانشگاه گم شده است.
قزوین هنوز از روزهای سنگین آلودگی هوا فاصله نگرفته که حالا افزایش موارد آنفلوانزا نیز فشار تازهای به شهر وارد کرده است. موجی که از اوایل آذر شکل گرفته، اکنون بهوضوح خود را در مراکز درمانی نشان میدهد و شهر را وارد دورهای از چالشهای تنفسی کرده است.
در ماهی که گذشت، نه یک مدیر و نه یک سیاستمدار، بلکه «باغستان سنتی قزوین» بود که بیهیاهو به سوژه اول استان بدل شد؛ میراثی هزار ساله که سالها زیر سایه تهدید زمینخواران، خشکسالی و بیتوجهی نفسنفس میزد، حالا با ثبت جهانی در فهرست جیاس، دوباره نامش شنیده شد. این ثبت، بیش از آنکه افتخاری تشریفاتی باشد، یادآوری دردناک این حقیقت است که باغستان در آستانه فرسودگی است و هر روز بخشی از جانش را برای زندهماندن از دست میدهد.
تغییر سید«مهدی حسینی» از مدیریت میراثفرهنگی، اتفاقی بود که آرام اما پرسشبرانگیز در افکار عمومی استان نشست. مدیری که کمتر از یک سال در این مسئولیت حضور داشت و با وجود انگیزه فراوان، بسیاری از نزدیکان و دلسوزانش نیز از همان ابتدا باور داشتند این جایگاه با روحیه و ظرفیتهای فردی او چندان همخوان نیست.
در روزگاری که کلام گاه رنگ خود را در شتاب زندگی از دست میدهد، شنیدن صدایی که معنا را با احساس درهم میآمیزد، لطفی دیگر دارد. «محمد بهرهبردار»، گوینده، مجری، شاعر و مدرس فن بیان، از چهرههایی است که با خوانش درخشان اشعار کلاسیک، بهویژه غزلیات حافظ، پلی میان زبان فاخر فارسی و جهان شنیداری امروز ساخته است. صدای او نهتنها حامل واژهها، بلکه مفسر روح آنهاست. در این گفتوگوی کوتاه، از او دربارهی هنر بیان، ارتباط مؤثر و نسبت میان شعر و صدا پرسیدیم.
شهردار قزوین، پس از کسب مدال برنز احسان لشگری، ازاو تجلیل کرد؛ اما گویا این هرکول قهرمان، انتظار استقبال بیشتری از دیگر مسوولان ورزشی و شهری استان داشته است؛
حمیدرضا طاهرخانی، تنیسور شایسته قزوینی،با تشخیص کادر فنی تیم ملی تنیس روی میز کشور، عازم رقابتهای پروتور جهانی میشود.
تیم فوتبال استقلال نوین قزوین، چند هفته ای می شود که در رقابتهای لیگ دسته سوم کشور در حال رقابت با دیگر تیم هاست؛تیمی که سرمربیگری آن را رضا مطلبی بر عهده دارد.
استفاده از عنصر سیاسی به عنوان ظرفی برای روایت زندگی شخصیتها، ویژگی متمایز «پل چوبی» ساخته مهدی کرمی است.
جشنواره استانی «تئاتر قزوین» که مدت سه روز در سالن تئاتر علامه رفیعی و امام خمینی برگزار شد، شاید مهمترین رویداد هنری قزوین باشد. اگرچه استقبال، به ویژه در شب پایانی بسیار خوب بود؛ اما اهالی تئاتر از این جشنواره راضی نیستند.
سالها تلاش پیگیر محمد علی حضرتیها، در عرصههای مختلف هنری، از او نام آشنایی برای هنر دوستان ساخته است. او که علاوه بر سرودن شعر، عکاس خوش ذوقی است، تاکنون دو مجموعه عکس را روانه بازارنشر نموده است.
برای آنها که خاطره دوران طلایی تئاتر قزوین را درسالهای پیش از انقلاب بهخاطر دارند، «رضا محمدی» چهره تاثیرگذار و نامی آشنا است؛ مردی که تئاتر برایش روزنهای بود تا با آن نقبی به دل آدمها بزند و با آن آدمها را به هم نزدیکتر کند.
«حمیدرضا میرآخور» کارگردان خوبی برای تئاتر شهر است. از کارهای قبلیاش، اسمی بهخاطرم نمانده است؛ اما هیچوقت فراموش نمیکنم که در کارهایی که از او دیدهام، خلاقیت و لحظات قابل دفاع از ویژگی آنهااست.
چند روز دیگر سالروز تولد آقای «جیم» است. آقای جیم یا آقا جواد، همان دکتر جواد مجابی است که گمانم به راحتی میتوان نامش را در لیست چهرههای ماندگار کشورمان قرار دارد.
