ناآرامیهای اجتماعی و بحران گفتوگو در جامعه
فاز نخست کارخانه سیم و کابل «ساتراپ ثقفی» افتتاح شد
روایت «نوذری» از حوادث تلخ دیماه قزوین
وقتی غم از این شهر گذشت
ریشه بحرانها سیاسی است و حفظ جان شهروندان باید خط قرمز باشد
هشت سال انتظار برای یک سقف
زندگی در شهری که برای همه ساخته نشده است
بازگشت کوپنهای نوستالژیک دهه شصت
نشست خبری استاندار قزوین، چند روز پس از حوادث تلخ و کمسابقه دیماه، نه یک برنامه معمول مناسبتی بود و نه صرفاً گزارشی از عملکرد دولت در آستانه دهه فجر. این نشست، نخستین بازگشت خبرنگاران به ساختمان استانداری پس از آسیبدیدگی آن محسوب میشد؛ بازگشتی به مکانی که هنوز نشانههای بحران را بر خود داشت و پرسشهای افکار عمومی، پیش از هر پاسخ رسمی، در فضای آن سنگینی میکرد.
شبهایی هست که شهر فقط تاریک نمیشود؛ سنگین میشود، تلخ میشود و غم، آرام و بیصدا از کوچهها عبور میکند. هجدهم و نوزدهم دیماه برای قزوین از همین جنس شبها بود؛ شبهایی که صدای آژیر، دود،شلیک گلوله، اضطراب و خبرهای ضدونقیض، جای گفتوگو و آرامش را گرفت. آنچه در این دو شب رخ داد، نه صرفاً یک ناآرامی مقطعی بود و نه فقط یک بحران امنیتی. قزوین با واقعیتی تلخ روبهرو شد: جان انسانهایی از دست رفت و زخمی عمیق در حافظه اجتماعی این شهر باقی ماند.
به دنبال بروز اعتراضات اخیر در نقاط مختلف کشور، جبهه اصلاحات استان قزوین با انتشار بیانیهای رسمی، ضمن تحلیل زمینههای شکلگیری نارضایتیهای اجتماعی، نسبت به مخاطرات تداوم وضعیت موجود هشدار داد و بر ضرورت بازنگری جدی در سیاستهای حاکمیتی تأکید کرد.
ناآرامیهای اخیر فقط خیابانهای ملتهب و تصاویر دود و آتش نبود؛ روایت انسانهای بیپناهی بود که در میانه گرانی، ناامنی و خشم انباشته، بیآنکه نقشی در آشوب داشته باشند، جان خود را از دست دادند. شهروندانی عادی، کارگر، رهگذر، کاسب یا خانوادههایی که قربانی خشونتی شدند که از کنترل خارج شد.
هشت سال است که چشمبهراه سقفیاند؛ زنانی که هر روز در میان دلهره اجارهخانه، نگاه فرزندانشان و وعدههای تکراری مدیران، بار سنگین زندگی را به دوش میکشند. مهرگان، که قرار بود مأوای امن خانوادههای بیپناه باشد، امروز برای بسیاری از مددجویان کمیته امداد به نماد یک انتظار طولانی تبدیل شده؛ انتظاری که هر بار تاریخ تازهای پیدا میکند اما هیچگاه به روز تحویل نمیرسد.
چرخهای ویلچر روی شیب تند میلغزند. صدای ساییدهشدن فلز بر آسفالت، در همهمه عصرگاهی خیابان گم میشود. نگاهها میآیند و میروند؛ بیآنکه مکثی کنند. اینجا شهر است؛ جایی که برای بسیاری فقط یک رفتوآمد معمولی است، اما برای بعضیها، هر قدمش آزمون است. آزمونی که نه از ناتوانی بدن، که از ناتوانی شهر میآید. این گزارش، روایت ترحم نیست؛ روایت مسئولیت است. روایت فاصلهای عمیق میان قانون و زندگی. فاصلهای که هر روز، در کوچهها، پیادهروها و ساختمانهای شهر، خودش را تکرار میکند.
نماینده مردم قزوین، البرز و آبیک در مجلس شورای اسلامی، در پاسخ به سؤال خبرنگار فروردین امروز درباره رویکرد هیأت نظارت بر انتخابات شوراها، تأکید کرد: پایبندی به قانون، صیانت از حقوق ملت و فراهمسازی زمینه مشارکت حداکثری مردم با سلایق و تفکرات مختلف، محور تصمیمگیری ما در بررسی صلاحیتهاست.
باشگاه شمسآذر قزوین، همزمان با آمادهسازی برای دیدار حساس مقابل پرسپولیس، از سایت رسمی خود رونمایی کرد؛ اقدامی که برای یک تیم لیگبرتری نه یک تشریفات رسانهای، بلکه ضرورتی برای شفافیت، ارتباط سازمانیافته و تقویت هویت حرفهای باشگاه به شمار میآید.
تغییر سید«مهدی حسینی» از مدیریت میراثفرهنگی، اتفاقی بود که آرام اما پرسشبرانگیز در افکار عمومی استان نشست. مدیری که کمتر از یک سال در این مسئولیت حضور داشت و با وجود انگیزه فراوان، بسیاری از نزدیکان و دلسوزانش نیز از همان ابتدا باور داشتند این جایگاه با روحیه و ظرفیتهای فردی او چندان همخوان نیست.
انتصاب «مهدیهالسادات قافلهباشی» بیش از آنکه یک تغییر مدیریتی باشد، آینه یک مطالبه عمومی جوانان و حتی میانسالان است؛ مطالبهای که سالها پشت درهای تأیید و امضا مانده: ورود نسل تازه به مدیریت استان.
در سکوتِ کتابخانهها، پشت درِ اتاقهای پایاننامه، روی نیمکتهای حیاط دانشگاهها و در پروازهای بیصدا به مقصد تهران، شهرهای دیگر یا آنسوی آبها، نسلی از نخبگان در رفتوآمد است؛ نسلی که سالها درس خوانده، مقاله نوشته و طرح پژوهشی تعریف کرده و حالا میان سه راه مانده است: ماندن در شهری که برایش فرصت و شأن حرفهای قائل نیست، مهاجرت به پایتخت و شهرهای دیگر، یا خروج از کشور. قزوین که قرنها «دیار عالمان و عارفان» خوانده شده، امروز با تناقضی تلخ روبهروست: در بنرها و سخنرانیها از نخبگان تجلیل میشود، اما در عمل هنوز جایگاه واقعی برای آنان باز نشده است.
در تازهترین سفر استانی دولت، قزوین فقط میزبان رئیسجمهوری نبود که برای افتتاح چند پروژه آمده باشد؛ میزبان روایتی فشرده از مشکلات، دغدغهها و امیدها بود. شهری که زیر پایش دشتِ در حالِ فرونشست، بالای سرش بحران آب و کمبود تختهای بیمارستانی، و در متنش نابرابری آموزشی و پروژههای نیمهتمام نشستهاند، اینبار رئیسجمهوری را روبهرو داشت که صریح گفت ریشه بخش مهمی از مشکلات امروز، نه در خیابان، بلکه در مهدکودک، مدرسه و دانشگاه گم شده است.
در جریان سفر رییس جمهور به استان قزوین نشست حامیان و فعالان سیاسی نزدیک به دولت با معاون وی برگزار شد. آنچه بیش از همه در این نشست شنیده شد نه تعریف و تمجید، بلکه دغدغه، گلایه و هشداری صریح بود؛ هشداری که از زیر پوست حامیان دولت عبور کرده و حالا به «صدای بلند» رسیده است. صدایی که اگر جدی گرفته نشود، میتواند شکاف پنهان میان دولت و بدنه اجتماعیاش را عمیقتر کند؛ شکافی که اولین نشانههایش در همین نشست آشکار شد.
در نشستی که با حضور گسترده صنعتگران و فعالان اقتصادی قزوین برگزار شد، دکتر مسعود پزشکیان سخنان خود را در فضایی بیان کرد که طی سالهای اخیر انتقادهای فراوانی نسبت به رانتخواری، فرارهای مالیاتی سنگین، خامفروشی و… مطرح بوده است؛ روندی که به گفته بسیاری از تولیدکنندگان، توان رقابت و نفس فعالان واقعی صنعت را به شدت محدود کرده است.
در آستانه سفر استانی دولت، قزوین میزبان مسعود پزشکیان، رئیسجمهور، خواهد بود؛ سفری که بسیاری از شهروندان آن را فرصتی برای بازشدن گرههایی میدانند که سالهاست از نسخههای اداری فراتر نرفته و به زندگی مردم راه پیدا نکرده است.
در روزگاری که کلام گاه رنگ خود را در شتاب زندگی از دست میدهد، شنیدن صدایی که معنا را با احساس درهم میآمیزد، لطفی دیگر دارد. «محمد بهرهبردار»، گوینده، مجری، شاعر و مدرس فن بیان، از چهرههایی است که با خوانش درخشان اشعار کلاسیک، بهویژه غزلیات حافظ، پلی میان زبان فاخر فارسی و جهان شنیداری امروز ساخته است. صدای او نهتنها حامل واژهها، بلکه مفسر روح آنهاست. در این گفتوگوی کوتاه، از او دربارهی هنر بیان، ارتباط مؤثر و نسبت میان شعر و صدا پرسیدیم.
گاهی بعضی آدمها بیهیاهو در دلها جا میمانند. «جعفر پوروزیری» از همان نسل بود؛ مردی که فوتبال را نه برای شهرت، که برای عشق، اخلاق و انسانیت زندگی کرد. او از معدود چهرههایی بود که در هر قدم، وقار، نظم و احترام را به یادگار گذاشت.
