هفته نامه فروردین امروز

امروز : یکشنبه - ۲۰ اردیبهشت - ۱۴۰۵
برابر با : 24 - ذو القعدة - 1447
برابر با : Sunday - 10 May - 2026

آخرین خبرها

«شقایق» دوباره تعطیل شد نان شب، داروی صبح هم‌اندیشی، در سایه افول رسانه مستقل مشق‌هایی که خط‌خطی می‌شوند نقش رسانه‌ها در نبرد روایت‌ها حال ما خوب است اما تو باور نکن اعتیاد جوان‌تر می‌شود چگونه کودکان دوباره لبخند می‌زنند

به بهانه تعمیرات و بازپیرایی؛

«شقایق» دوباره تعطیل شد

در روزهایی که مسئولان کشور از حفظ همدلی و وحدت اجتماعی در شرایط جنگی می‌گویند، بسته شدن دوباره مجموعه فرهنگی ورزشی «شقایق» برای بسیاری از شهروندان قزوینی فقط تعطیلی یک فضای ورزشی نیست؛ بلکه نشانه‌ای از همان سردرگمی همیشگی در مدیریت فضاهای عمومی شهر است. زمینی که سال‌ها با کمترین امکانات، به پاتوق ورزش صبحگاهی و عصرگاهی جوانان، خانواده‌ها و شهروندان تبدیل شده بود، حالا بار دیگر پشت بنر «تعمیرات عمرانی تا اطلاع ثانوی» خاموش مانده است.

پیشکسوتان از اطلاع‌رسانی در شرایط جنگی می گویند؛

نقش رسانه‌ها در نبرد روایت‌ها

جنگ، فقط صدای انفجار و آژیر نیست؛ جنگ، پیش از آن‌که آثارش بر زمین بنشیند، در ذهن‌ها شکل می‌گیرد. در روزهایی که خبر با سرعت میان گوشی‌ها و شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست می‌شود، حقیقت بیش از همیشه در معرض تحریف، اغراق و حتی فراموشی قرار می‌گیرد. در چنین فضایی، رسانه‌ها دیگر صرفاً ناقل خبر نیستند؛ آن‌ها به بازیگران اصلی میدان افکار عمومی تبدیل می‌شوند، جایی که امید و هراس، اعتماد و بی‌اعتمادی، در چند خط خبر یا یک روایت شکل می‌گیرد و به نوعی این روزها جنگ اصلی جنگ روایت ها بدل می شود.

هنر در روزهای اضطراب؛

چگونه کودکان دوباره لبخند می‌زنند

قرار بود جهان برای کودکان با رنگ مداد شمعی روایت شود؛ با دویدن در حیاط مدرسه، با قصه‌های پیش از خواب و با موسیقی‌های ساده‌ای که بی‌دغدغه در خانه می‌پیچد. اما تاریخ بارها این تصویر را شکسته است. جنگ‌ها، بیماری‌ها، بلایای طبیعی و بحران‌های اجتماعی، نه‌فقط بزرگسالان که کودکان را نیز درگیر کرده‌اند. کودک بودن هیچ‌گاه مصونیتی مطلق نبوده است؛ از بمب اتمی هیروشیما و هولوکاست تا جنگ‌ها و ناآرامی‌های معاصر، کودکان نیز سهم خود را از ترس، فقدان و ناامنی برده‌اند.

«شقایق» دوباره تعطیل شد

نقش رسانه‌ها در نبرد روایت‌ها

چگونه کودکان دوباره لبخند می‌زنند

فروردین امروز شماره ۲۰۹

آرشیو نسخه های قبلی

06 می

نان شب، داروی صبح

28 آوریل

هم‌اندیشی، در سایه افول رسانه مستقل

11 آوریل

مشق‌هایی که خط‌خطی می‌شوند

23 فوریه

زندگی در خاموشی

21 فوریه

تغییر در وقت اضافه

21 فوریه

مظفری و بازتعریف خطبه در بزنگاه دی‌ماه

زنگ خطر در سال‌های مدرسه؛

اعتیاد جوان‌تر می‌شود

هوای عصرگاهی شهرک کوثر سرد است. چند نوجوان کنار هم ایستاده‌اند؛ خنده‌هایی کوتاه، سیگاری دست‌به‌دست می‌شود و گفت‌وگوهایی که بیشتر از جنس بی‌حوصلگی است تا شادی. اعتیاد همیشه از کوچه‌های تاریک آغاز نمی‌شود؛ گاهی از همین جمع‌های کوچک، از همین «تفنن»‌های ساده و بی‌خطر به‌نظررسیده شروع می‌شود.

ناآرامی‌های اجتماعی و بحران گفت‌وگو در جامعه

ناآرامی‌های اخیر فقط خیابان‌های ملتهب و تصاویر دود و آتش نبود؛ روایت انسان‌های بی‌پناهی بود که در میانه گرانی، ناامنی و خشم انباشته، بی‌آنکه نقشی در آشوب داشته باشند، جان خود را از دست دادند. شهروندانی عادی، کارگر، رهگذر، کاسب یا خانواده‌هایی که قربانی خشونتی شدند که از کنترل خارج شد.

بررسی طرح مسکن زنان سرپرست خانوار در قزوین؛

هشت سال انتظار برای یک سقف

هشت سال است که چشم‌به‌راه سقفی‌اند؛ زنانی که هر روز در میان دلهره اجاره‌خانه، نگاه فرزندانشان و وعده‌های تکراری مدیران، بار سنگین زندگی را به دوش می‌کشند. مهرگان، که قرار بود مأوای امن خانواده‌های بی‌پناه باشد، امروز برای بسیاری از مددجویان کمیته امداد به نماد یک انتظار طولانی تبدیل شده؛ انتظاری که هر بار تاریخ تازه‌ای پیدا می‌کند اما هیچ‌گاه به روز تحویل نمی‌رسد.

گزارشی از کسانی که هر روز رنج می برند؛

زندگی در شهری که برای همه ساخته نشده است

چرخ‌های ویلچر روی شیب تند می‌لغزند. صدای ساییده‌شدن فلز بر آسفالت، در هم‌همه عصرگاهی خیابان گم می‌شود. نگاه‌ها می‌آیند و می‌روند؛ بی‌آنکه مکثی کنند. این‌جا شهر است؛ جایی که برای بسیاری فقط یک رفت‌وآمد معمولی است، اما برای بعضی‌ها، هر قدمش آزمون است. آزمونی که نه از ناتوانی بدن، که از ناتوانی شهر می‌آید. این گزارش، روایت ترحم نیست؛ روایت مسئولیت است. روایت فاصله‌ای عمیق میان قانون و زندگی. فاصله‌ای که هر روز، در کوچه‌ها، پیاده‌روها و ساختمان‌های شهر، خودش را تکرار می‌کند.