تیم ملی والیبال نشسته بدون شکست بر سکوی نخست جهان ایستاد و سهمیه پارالمپیک۲۰۲۸ را به دست آورد؛ افتخاری که در کنار شادی آن، روایت دیگری نیز داشت؛ اعزام تیم بدون ماساژور و فیزیوتراپ، پاداشی که در شأن قهرمانان جهان نبود و گلایههایی که علیپوریان با صراحت، اما از موضع دلسوزی برای آینده این رشته بیان کرد. او نشان داد مطالبهگری، اگر از دل مسئولیت و تعهد برخیزد، نه حاشیهسازی است و نه اعتراض صرف؛ تلاشی است برای حفظ شأن قهرمانانی که سالها بیادعا افتخار آفریدهاند.
شاید مهمترین ویژگی علیپوریان همین باشد؛ ورزشکاری که در اوج افتخار، هنوز دغدغهاش تنها مدال نیست، بلکه آینده نسلی است که قرار است راه او را ادامه دهد. چنین صدایی، اگر شنیده شود، میتواند به اندازه یک قهرمانی، برای ورزش ایران ارزشمند باشد.
