چند روز دیگر ۲۴۲هزار و ۲۱۸دانشآموز قزوینی به مدرسه برمیگردند؛ نسلی که بسیاری از آنها پیش از ورود به کلاس، کار با تلفن هوشمند، شبکههای اجتماعی و حالا ابزارهای هوش مصنوعی را تجربه کردهاند. آنها در دنیایی بزرگ میشوند که با سرعت تغییر میکند؛ مدرسه نیز ناگزیر است خود را با دنیای تازه آنها هماهنگ کند.
در بستری پویا، مدرسه باید جایی باشد که صدای خنده و یادگیری از دیوارهایش شنیده شود. جایی که دانشآموز تمرین ورود به جامعه میکند، یاد میگیرد، خطا میکند و اصلاح میشود. اما حادثه تلخ یکی از دبیرستانهای قزوین ــ که به ضربوشتم و آسیب جسمی یک نوجوان انجامید ــ بار دیگر سایه سنگین پرسشی قدیمی را زنده کرد: در روزگاری که جهان به سمت آموزش انسانی و احتراممحور پیش میرود، چرا هنوز نوجوان ایرانی از ترسِ مدیر و معلم پناه به سکوت میبرد؟