قزوین سال‌هاست از گردشگری حرف می‌زند؛ از تاریخی که می‌تواند مسافر بیاورد، از طبیعتی که هنوز بکر مانده و از الموتی که نامش بسیار فراتر از مرزهای استان شناخته می‌شود. در سخنرانی‌ها، نشست‌ها و خبرها نیز کم از «ظرفیت» گفته نشده است. اما مسئله امروز دیگر معرفی ظرفیت‌های الموت نیست. پرسش ساده‌تر و در عین حال جدی‌تر است: گردشگری که راهی الموت می‌شود، در عمل با چه چیزی روبه‌روست؟
چند روز دیگر ۲۴۲هزار و ۲۱۸دانش‌آموز قزوینی به مدرسه برمی‌گردند؛ نسلی که بسیاری از آنها پیش از ورود به کلاس، کار با تلفن هوشمند، شبکه‌های اجتماعی و حالا ابزارهای هوش مصنوعی را تجربه کرده‌اند. آنها در دنیایی بزرگ می‌شوند که با سرعت تغییر می‌کند؛ مدرسه نیز ناگزیر است خود را با دنیای تازه آنها هماهنگ کند.
«جواد مجابی» رفت؛ شاعر، نویسنده، نقاش، طنزپرداز، منتقد و روزنامه‌نگاری که بیش از شش دهه میان واژه و تصویر زیست و حتی وقتی بیماری او را به تخت بیمارستان رساند، دست از آفرینش نکشید. آخرین قاب زندگی او شاید همان «شب‌های سفید بیمارستان» باشد؛ شب‌هایی که رنج را به تصویر کشید تا نشان دهد هنر، گاهی درست از جایی آغاز می‌شود که تن از ادامه راه خسته است.
موارد ابتلا به کووید-۱۹ در هفته‌های اخیر افزایش یافته و رد آنفلوآنزا نیز در نمونه‌های تنفسی نسبت به سال گذشته پررنگ‌تر شده است. هم‌زمان با بازگشایی مدارس، مسئولان سلامت قزوین از احتمال افزایش ابتلا و بستری در هفته‌های آینده می‌گویند. نخستین محموله واکسن آنفلوآنزا هم با سهمیه ۲۵۰۰ دوز در داروخانه‌های منتخب استان توزیع می‌شود.
روی کاغذ، قزوین باید یکی از بهترین استان‌ها برای فعالیت دامپزشکان باشد؛ استانی با دامداری‌های بزرگ صنعتی، تولید قابل‌توجه محصولات دامی و جایگاهی که در برخی شاخص‌ها آن را در میان استان‌های پیشرو کشور قرار داده است. براساس تازه‌ترین آمار جهادکشاورزی، قزوین با تولید ۳۵۰هزار تن شیر خام در چهار ماه نخست سال ۱۴۰۵، رتبه چهارم کشور را به خود اختصاص داده است.
تفریح قرار نیست اتفاق بزرگی باشد؛ گاهی چند ساعت بیرون رفتن با خانواده است، یک فیلم، یک عصر در پارک، دیدن دوستان یا سفری کوتاه که آدم را از تکرار روزهای شبیه به هم بیرون بیاورد. با این حال، وقتی هزینه و اضطراب فردا وارد همین چند ساعت می‌شود، اولین چیزی که از برنامه زندگی کنار می‌رود، اغلب همان وقتی است که قرار بود برای خودمان باشد. «فروردین امروز» در گفت‌وگو با شهروندان و کارشناسان، سهم تفریح از زندگی امروز قزوینی‌ها را بررسی کرده است.
شورای ششم قزوین در آخرین سال عمر طولانی‌شده‌اش، سرانجام به همان جایی برگشت که چهار سال پیش از آن فاصله گرفته بود؛ به درون شهرداری. سید«محمد علمی»، مدیری که بخش مهمی از عمر کاری‌اش را در همین مجموعه گذرانده، حالا قرار است بر صندلی شهرداری بنشیند؛ صندلی‌ای که تجربه سال‌های اخیر نشان داد نشستن بر آن، بدون همراه داشتن بدنه شهرداری و داشتن رابطه‌ای حرفه‌ای با شورا، می‌تواند اداره شهر را به مسیری فرسایشی بکشاند.
در مراسمی با حضور استاندار قزوین و جمعی از مسئولان؛ فاز نخست کارخانه سیم و کابل ساتراپ ثقفی با سرمایه‌گذاری بیش از هزار میلیارد تومان در شهرصنعتی البرز به بهره برداری رسید.
نشست خبری استاندار قزوین، چند روز پس از حوادث تلخ و کم‌سابقه دی‌ماه، نه یک برنامه معمول مناسبتی بود و نه صرفاً گزارشی از عملکرد دولت در آستانه دهه فجر. این نشست، نخستین بازگشت خبرنگاران به ساختمان استانداری پس از آسیب‌دیدگی آن محسوب می‌شد؛ بازگشتی به مکانی که هنوز نشانه‌های بحران را بر خود داشت و پرسش‌های افکار عمومی، پیش از هر پاسخ رسمی، در فضای آن سنگینی می‌کرد.
شب‌هایی هست که شهر فقط تاریک نمی‌شود؛ سنگین می‌شود، تلخ می‌شود و غم، آرام و بی‌صدا از کوچه‌ها عبور می‌کند. هجدهم و نوزدهم دی‌ماه برای قزوین از همین جنس شب‌ها بود؛ شب‌هایی که صدای آژیر، دود،شلیک گلوله، اضطراب و خبرهای ضدونقیض، جای گفت‌وگو و آرامش را گرفت. آنچه در این دو شب رخ داد، نه صرفاً یک ناآرامی مقطعی بود و نه فقط یک بحران امنیتی. قزوین با واقعیتی تلخ روبه‌رو شد: جان انسان‌هایی از دست رفت و زخمی عمیق در حافظه اجتماعی این شهر باقی ماند.
به دنبال بروز اعتراضات اخیر در نقاط مختلف کشور، جبهه اصلاحات استان قزوین با انتشار بیانیه‌ای رسمی، ضمن تحلیل زمینه‌های شکل‌گیری نارضایتی‌های اجتماعی، نسبت به مخاطرات تداوم وضعیت موجود هشدار داد و بر ضرورت بازنگری جدی در سیاست‌های حاکمیتی تأکید کرد.
هشت سال است که چشم‌به‌راه سقفی‌اند؛ زنانی که هر روز در میان دلهره اجاره‌خانه، نگاه فرزندانشان و وعده‌های تکراری مدیران، بار سنگین زندگی را به دوش می‌کشند. مهرگان، که قرار بود مأوای امن خانواده‌های بی‌پناه باشد، امروز برای بسیاری از مددجویان کمیته امداد به نماد یک انتظار طولانی تبدیل شده؛ انتظاری که هر بار تاریخ تازه‌ای پیدا می‌کند اما هیچ‌گاه به روز تحویل نمی‌رسد.
چرخ‌های ویلچر روی شیب تند می‌لغزند. صدای ساییده‌شدن فلز بر آسفالت، در هم‌همه عصرگاهی خیابان گم می‌شود. نگاه‌ها می‌آیند و می‌روند؛ بی‌آنکه مکثی کنند. این‌جا شهر است؛ جایی که برای بسیاری فقط یک رفت‌وآمد معمولی است، اما برای بعضی‌ها، هر قدمش آزمون است. آزمونی که نه از ناتوانی بدن، که از ناتوانی شهر می‌آید. این گزارش، روایت ترحم نیست؛ روایت مسئولیت است. روایت فاصله‌ای عمیق میان قانون و زندگی. فاصله‌ای که هر روز، در کوچه‌ها، پیاده‌روها و ساختمان‌های شهر، خودش را تکرار می‌کند.
«احمد میدری» در قزوین با زبانی آرام و آکادمیک سخن گفت؛ زبانی که بیش از آن‌که نوید تغییر بدهد، تلاش می‌کرد بحران را «قابل‌تحمل» توضیح دهد. سخنان او، به‌ویژه درباره بازگشت کوپن‌های حمایتی و الگوگیری از تجربه‌های دهه۶۰، نشانه‌ای روشن از رویکرد دولتی است که به جای ترسیم افق، به مدیریت اضطرار روی آورده است. کوپن، کالابرگ و سیاست‌های حمایتی مقطعی، بیش از آن‌که برنامه‌ای برای خروج از بحران باشند، مسکّن‌هایی برای مهار تبعات آن هستند.
سخنگوی دولتی که بیش از آن‌که از تحقق «وعده‌ها» سخن بگوید، به روایت «علت‌ها» پناه می‌برد؛ دولتی که زبانش بیشتر زبان توضیح شرایط بحرانی است تا یادآوری تعهداتی که با آنها مردم را پای صندوق رأی آورد. «فاطمه مهاجرانی» درسفرش به قزوین نیز همین مسیر را ادامه داد: تشریح جنگ ترکیبی، برشمردن فشار تحریم‌ها، اشاره به فرسودگی سرمایه اجتماعی و تأکید بر ناگزیربودن اصلاحات. روایت او منسجم بود، اما پرسش اصلی همچنان بی‌پاسخ ماند؛ این‌که در میان این همه «چرایی»، سهم «چه باید کرد» کجاست؟
استعفای «یوسف کرمی» رییس جبهه اصلاحات و دبیر حزب اتحاد ملت استان قزوین را نمی‌شود صرفاً یک تصمیم تشکیلاتی دانست؛ این کناره‌گیری، بیش از هر چیز، واکنشی است به فرسودگی سیاست. کرمی که سال‌هاست در متن کنش سیاسی قزوین حضور دارد، این بار نه با بیانیه‌ای پرشور و نه با دعوای رسانه‌ای، بلکه با نوشتن یک نامه سنگین، خط خود را روشن کرد.
پیانو از آن سازهایی است که کمتر کسی است بگوید دوستش ندارد و یا با صدای جادویی رقص انگشت‌ها بر کلاویه‌های سیاه و سفید آن روح و جانش آرام نشود. «ندا بغدادی» مدرس پیانوست. سازی آرام برای تمام فصول و در این زمستانی که چندان هم شبیه زمستان نیست با او به گفت‌وگو نشستیم تا از پیانو بگوید و تدریس آن.
