چوبک از آن پژوهشگرانی است که بیش از آنکه پشت تریبون دیده شود، در میدان شناخته میشود. او سالها بیهیاهو و با امکاناتی محدود، برای حفاظت از میراث فرهنگی ایران تلاش کرد و در به ثمر رسیدن پرونده ثبت جهانی الموت نقشی تعیینکننده داشت. موفقیتی که تنها ثبت یک اثر تاریخی نبود، بلکه حاصل صبوری و تعهد انسانهایی بود که بیادعا از حافظه این سرزمین پاسداری کردند.
ثبت جهانی الموت، تنها ثبت چند قلعه بر فراز صخرههای البرز نبود؛ ثبت دوباره این حقیقت بود که میراث یک سرزمین، پیش از آنکه بر سنگها استوار باشد، بر شانههای انسانهایی ماندگار میشود که بیادعا برای حفظ آن میایستند.
در روزگاری که هیاهو گاه بر تخصص سایه میاندازد، چهرههایی مانند حمیده چوبک یادآور این حقیقتاند که ماندگارترین اثرها در سکوت خلق میشوند. ثبت جهانی الموت، افتخاری برای ایران است؛ اما در حافظه قزوین، این موفقیت با تصویر بانویی گره خورده که آرام و استوار، سهم خود را در ماندگاری تاریخ این سرزمین ادا کرد.
