در روزگاری که استبداد سایه سنگین خود را بر سرزمینمان افکنده بود، عارف با صدایی رسا و دلیرانه، نغمههایی سر داد که پژواک آن هنوز هم در گوش جان ایرانیان جاری است. تصنیفهایی همچون «از خون جوانان وطن»، نه فقط شعری برای روزگار مشروطه، بلکه ندایی است که تا همیشه از عشق به آزادی و وطن میگوید.
شخصیت عارف آمیزهای از عشق، حماسه و خروش بود. او هنر را به سلاحی برای مبارزه تبدیل کرد و هرگز در برابر ظلم سکوت نکرد. کلامش آیینهای از دردها و آرمانهای ملتی بود که برای سربلندی میهنشان ایستادند.
عارف قزوینی، با روحیهای سرکش و استقلالطلب، نه تنها در عرصه شعر و موسیقی بلکه در میدان مبارزه نیز حضوری پررنگ داشت. امروز، یاد او همچون سرودی جاودان در قلب هر ایرانی جاری است. او نهتنها شاعری برای زمانه خود، که معلمی برای تمامی نسلهاست.
یادش گرامی و راهش پر رهرو باد.
