قزوین سال‌هاست از گردشگری حرف می‌زند؛ از تاریخی که می‌تواند مسافر بیاورد، از طبیعتی که هنوز بکر مانده و از الموتی که نامش بسیار فراتر از مرزهای استان شناخته می‌شود. در سخنرانی‌ها، نشست‌ها و خبرها نیز کم از «ظرفیت» گفته نشده است. اما مسئله امروز دیگر معرفی ظرفیت‌های الموت نیست. پرسش ساده‌تر و در عین حال جدی‌تر است: گردشگری که راهی الموت می‌شود، در عمل با چه چیزی روبه‌روست؟
چند روز دیگر ۲۴۲هزار و ۲۱۸دانش‌آموز قزوینی به مدرسه برمی‌گردند؛ نسلی که بسیاری از آنها پیش از ورود به کلاس، کار با تلفن هوشمند، شبکه‌های اجتماعی و حالا ابزارهای هوش مصنوعی را تجربه کرده‌اند. آنها در دنیایی بزرگ می‌شوند که با سرعت تغییر می‌کند؛ مدرسه نیز ناگزیر است خود را با دنیای تازه آنها هماهنگ کند.
«جواد مجابی» رفت؛ شاعر، نویسنده، نقاش، طنزپرداز، منتقد و روزنامه‌نگاری که بیش از شش دهه میان واژه و تصویر زیست و حتی وقتی بیماری او را به تخت بیمارستان رساند، دست از آفرینش نکشید. آخرین قاب زندگی او شاید همان «شب‌های سفید بیمارستان» باشد؛ شب‌هایی که رنج را به تصویر کشید تا نشان دهد هنر، گاهی درست از جایی آغاز می‌شود که تن از ادامه راه خسته است.
موارد ابتلا به کووید-۱۹ در هفته‌های اخیر افزایش یافته و رد آنفلوآنزا نیز در نمونه‌های تنفسی نسبت به سال گذشته پررنگ‌تر شده است. هم‌زمان با بازگشایی مدارس، مسئولان سلامت قزوین از احتمال افزایش ابتلا و بستری در هفته‌های آینده می‌گویند. نخستین محموله واکسن آنفلوآنزا هم با سهمیه ۲۵۰۰ دوز در داروخانه‌های منتخب استان توزیع می‌شود.
روی کاغذ، قزوین باید یکی از بهترین استان‌ها برای فعالیت دامپزشکان باشد؛ استانی با دامداری‌های بزرگ صنعتی، تولید قابل‌توجه محصولات دامی و جایگاهی که در برخی شاخص‌ها آن را در میان استان‌های پیشرو کشور قرار داده است. براساس تازه‌ترین آمار جهادکشاورزی، قزوین با تولید ۳۵۰هزار تن شیر خام در چهار ماه نخست سال ۱۴۰۵، رتبه چهارم کشور را به خود اختصاص داده است.
تفریح قرار نیست اتفاق بزرگی باشد؛ گاهی چند ساعت بیرون رفتن با خانواده است، یک فیلم، یک عصر در پارک، دیدن دوستان یا سفری کوتاه که آدم را از تکرار روزهای شبیه به هم بیرون بیاورد. با این حال، وقتی هزینه و اضطراب فردا وارد همین چند ساعت می‌شود، اولین چیزی که از برنامه زندگی کنار می‌رود، اغلب همان وقتی است که قرار بود برای خودمان باشد. «فروردین امروز» در گفت‌وگو با شهروندان و کارشناسان، سهم تفریح از زندگی امروز قزوینی‌ها را بررسی کرده است.
شورای ششم قزوین در آخرین سال عمر طولانی‌شده‌اش، سرانجام به همان جایی برگشت که چهار سال پیش از آن فاصله گرفته بود؛ به درون شهرداری. سید«محمد علمی»، مدیری که بخش مهمی از عمر کاری‌اش را در همین مجموعه گذرانده، حالا قرار است بر صندلی شهرداری بنشیند؛ صندلی‌ای که تجربه سال‌های اخیر نشان داد نشستن بر آن، بدون همراه داشتن بدنه شهرداری و داشتن رابطه‌ای حرفه‌ای با شورا، می‌تواند اداره شهر را به مسیری فرسایشی بکشاند.
صبحی آرام اما پُر از دلتنگی، تالار علامه حمدالله مستوفی قزوین بار دیگر میزبان اهالی رسانه، فرهنگ و هنر بود؛ جایی که سومین سالروز درگذشت زنده‌یاد مرتضی نصری، خبرنگار قدیمی و فعال اجتماعی قزوین، با حضور چهره‌های شناخته‌شده‌ای از نسل پیشکسوتان رسانه در فضایی کوچک و صمیمی برگزار شد.
در حالی که بسیاری تصور می‌کردند کرونا به تاریخ پیوسته، اُمیکرون دوباره در سایه‌ی تب‌ها و سرفه‌های خاموش، آمار عفونت‌های تنفسی را در قزوین بالا برده است. نه از قرنطینه خبری هست، نه از هشدارهای همیشگی؛ اما آمارها از رشد ۱۲درصدی ابتلا می‌گویند. ویروسی که حالا با زندگی روزمره ما عجین شده، بدون جنجال در حال چرخش است.
قزوین، استانی با پیشینه‌ای صنعتی، تجاری و کشاورزی، در سال‌های اخیر میزبان ده‌ها سفر رسمی اقتصادی به کشورهای مختلف بوده است؛ سفرهایی که در قاب دوربین‌ها پررنگ و امیدوارانه ظاهر شدند اما در بازگشت، کم‌فروغ و بی‌ثمر بودند. اگرچه در تمامی این اعزام‌ها بر واژگانی همچون «توسعه صادرات»، «جذب سرمایه خارجی» و «ارتقای برند استان» تاکید شده، اما در عمل، بسیاری از فعالان اقتصادی قزوین آن را بیش از آنکه راهبردی و اثربخش بدانند، نمایشی و بی‌برنامه توصیف می‌کنند.
روزی روزگاری، دشت قزوین را با خاک زرینش می‌شناختند؛ گستره‌ای پهناور، زرخیز و زنده که از دل چاه‌ها و قنات‌ها نفس می‌کشید. امروز اما این دشت، خسته‌تر از همیشه، زیر آفتاب تند و در دل خاک ترک‌خورده‌اش، تشنگی را پنهان نمی‌کند. خشکی آرام و بی‌صدا از عمق زمین بالا آمده، و فریاد تشنه‌اش را تنها آنان می‌شنوند که هنوز در این خاک مانده‌اند و امید دارند.
مراسم سالگرد بنیان‌گذار انقلاب اسلامی در زادگاه یکی از چهره‌های سیاسی قزوین برگزار می‌شود.
در روزگاری که عبارت «هنجارشکن» بار سنگینی از قضاوت و منازعه فرهنگی و اجتماعی را به دوش می‌کشد، نیروی انتظامی – یا به تعبیر رسمی‌تر فراجا – بیش از همیشه در مرکز نقد، پرسش، و واکاوی قرار گرفته است. دیگر برخورد با «بد پوششی» فقط یک مأموریت ساده انتظامی نیست، بلکه می‌تواند اگر با دقت انجام نشود، جرقه یک بحران اجتماعی، رسانه‌ای و حتی بین‌المللی مانند زخم «مهسا» باشد.
بالاخره قطار تغییرات، پس از مدت‌ها توقف، به مهم‌ترین نهاد علمی استان قزوین رسید. دانشگاه بین‌المللی امام خمینی(ره)، حالا با فرماندهی تازه‌نفس به مسیر خود ادامه می‌دهد؛ دکتر «حمید طاهری»، سکان‌دار جدید این دانشگاه شده است؛ جایی که روزی با آرمان «بین‌المللی بودن»، قرار بود دروازه‌ای باشد به جهان علم و فرهنگ.
گاهی یک انتخاب، می‌تواند سرنوشت را عوض کند؛ برای تیمی که در آستانه فروپاشی بود و برای مردی که سال‌ها زیر سایه دروازه‌ها، منتظر فرصتی دوباره مانده بود. سید «مهدی رحمتی»، دروازه‌بان خوش‌نام و محبوب سال‌های نه‌چندان دور استقلال، در دی‌ماه گذشته، در حالی سکان هدایت شمس آذر قزوین را به دست گرفت که بسیاری تیم شهر را «نیمه‌سقوط‌کرده» می‌دانستند.
رشته‌اش علوم آزمایشگاهی است اما حرفه و زندگی‌اش با موسیقی پیوند خورده است. «نوشین مدنی» نوازنده‌ی سنتور است و آن را تدریس می‌کند و برگزیده جشنواره‌های جوان و نیایش بوده و اکنون مدیر و از مدرسان آموزشگاه بیداد است. گپ‌وگفتی در یک عصر بهاری با او داشته‌ایم که امیدوارم برای شما هم جذاب باشد.
در شهری که تاکستان‌هایش به جای خوشه‌های انگور، زخم بی‌اعتمادی به بار نشانده‌اند، پرونده‌ای با بیش از ۲۷هزار شاکی، سرنوشت تلخ‌ترین تجربه اعتماد عمومی در قزوین را رقم زده است. «محمد غفاری»، چهره‌ای که روزگاری در ویترین کمک به مدرسه، اهدای هدیه به پرستاران و پیاده‌روی خانوادگی جا خوش کرده بود، حالا در صف اعدامی‌ها ایستاده است. در حکمی بی‌سابقه با هزار و 310صفحه، دادگاه ویژه مفاسد اقتصادی قزوین، نه فقط حکم به مجازات، که روایتی از یک «سقوط اجتماعی» را انشا کرده است.
