فروردین امروز-میان انبوهی از ابرهای تیرهی بیثبات اقتصادی، قطعی برق، تورم، تحریمهای نفسگیر، و سایه سنگین جنگ تحمیلی، هنوز چراغی روشن است. چراغی که با دود و دوده میسوزد، اما خاموش نمیشود.
دهم تیر، روز صنعت است؛ روز پاسداشت مردان و زنانی که در دل بحران، ایستادهاند، بیآنکه پرچم سپیدی بالا برند.
در استان قزوین، که سالهاست قلب صنعتی ایران لقب گرفته، چرخهایی میچرخند که مدتهاست روغن امیدشان خشکیده و پیچ و مهرههایشان با زخم بیتوجهی سفت شدهاند. کارخانههایی که نه به برق مطمئن دسترسی دارند، نه به ارز باثبات، نه به مواد اولیه قابل تهیه، و نه به آیندهای روشن. و حالا، زخمی دیگر نیز بر پیکر نحیف تولید نشسته است: جنگ تحمیلی و تجاوز دوازدهروزهای که لرزهاش نه فقط بر مرزها، بلکه بر ذهن و معیشت صنعتگران هم افتاد.
این جنگ، موجی از تردید، ترس و تلاطم را وارد بازار کرد؛ قیمتها جهیدند، معاملهها متوقف شدند، مواد اولیه در گمرک ماندند، بارها زمینگیر شد، و اعتماد فرو ریخت. در دل همین التهاب، صاحبان صنایع قزوین، مثل ناخدایی بیسکان در دریایی طوفانی، ایستادند، سکوت کردند، ادامه دادند؛ اما نه بیهزینه.
صنعتگر قزوینی امروز، بیشتر شبیه شاعریست که زیر باران ترکشها، برای نان سرود میسراید. او، با دستانی خسته و نگاهی نگران، دل به ماشینهایی بسته که هر لحظه ممکن است از حرکت باز بمانند.
از کارگرانی بگوییم که با تنی سوخته از آفتاب تورم، باز هم صبحها زودتر از آفتاب میرسند تا کارخانه، بیدار بماند.
از مدیرانی که با بستانکاران سخن میگویند، و با کارگران همدل میمانند؛ بیآنکه خود امیدی در حساب بانکیشان مانده باشد. اینان قهرمانان گمنام صنعتاند.
در روزگار شعارها و بنرها، آنها با نان و آچار، کشور را سر پا نگه داشتهاند. و اگر امروز کارخانهای هنوز بوی جوهر تولید میدهد، بهبرکت آن دستانیست که از دل تاریکی، روشنایی بیرون میکشند.
روز صنعت، برای قزوین نه یک جشن، که یک یادآوری است؛ یادآوری اینکه هنوز کسانی هستند که با “ابرِ مشکلات”، از خاموشی و تحریم تا بیثباتی ارزی و سایهی جنگ، تولید را از آوار بیرون میکشند.
بیاییم در این روز، فقط تبریک نگوییم. بیاییم باور کنیم که حمایت، فقط در سخن نیست. ثبات، تصمیم شجاعانه، انرژی پایدار، امنیت منطقهای و دسترسی به بازار جهانی، آن چیزیست که این قهرمانان بیپرچم به آن نیاز دارند.
و گرنه، چه زود ممکن است این چرخها، در سیلاب بیتفاوتی بایستند.
