بایگانیهای چهره ها - هفته نامه فروردین امروز
21فوریه
روایت یک چرخش در ورزش؛
تغییر در رأس ادارهکل ورزش و جوانان قزوین، ماهها سوژه گمانهزنی بود. اسامی مختلفی مانند رضا لایق مطرح شد و حتی با انتصاب ندا پاکدامن به عنوان سرپرست، بسیاری پایان ماجرا را قطعی میدانستند. اما در آخرین لحظات، ورق برگشت و ورزش استان با مدیری غیربومی وارد فصل تازهای شد؛ تصمیمی که در فضایی متأثر از اتفاقات دیماه و با پیگیریهای سیاسی در سطح استان و مرکز نهایی شد.
21فوریه
صراحت در روزهای التهاب؛
حوادث تلخ دیماه، تنها خیابانهای قزوین را متأثر نکرد؛ تریبونها نیز رنگ دیگری گرفتند. آیتالله «حسین مظفری» که پیشتر بیشتر با لحن آرام و خطبههای کمتنش شناخته میشد، در هفتههای پس از آن وقایع، با صراحتی کمسابقه وارد میدان شد. هشدار به افرادی که برای شعار دادن فراخوان داده بودند، استفاده از واژه «مزدور» برای برخی عناصر فعال در اعتراضات و ناآرامیها و تهدید به واکنش مردمی، نشان داد که امام جمعه قزوین تصمیم گرفته در این مقطع، موضعی روشن و بیابهام اتخاذ کند.
19فوریه
تکنوکراتی که بالاخره مدیر شد؛
تغییر در رأس سازمان عریض و طویل صنعت، معدن و تجارت قزوین، دیرتر از آنچه انتظار میرفت بالاخره در این دولت اتفاق افتاد؛ آن هم در استانی که پس از اتفاقات دیماه هنوز از التهاب فاصله نگرفته بود. حالا «کامران لشگری»، پس از ۲۸سال حضور در بدنه سازمان، بر صندلیای نشسته که سالها با آن زندگی کرده است.
22دسامبر
وزیر کار در قزوین وعده داد؛
«احمد میدری» در قزوین با زبانی آرام و آکادمیک سخن گفت؛ زبانی که بیش از آنکه نوید تغییر بدهد، تلاش میکرد بحران را «قابلتحمل» توضیح دهد. سخنان او، بهویژه درباره بازگشت کوپنهای حمایتی و الگوگیری از تجربههای دهه۶۰، نشانهای روشن از رویکرد دولتی است که به جای ترسیم افق، به مدیریت اضطرار روی آورده است. کوپن، کالابرگ و سیاستهای حمایتی مقطعی، بیش از آنکه برنامهای برای خروج از بحران باشند، مسکّنهایی برای مهار تبعات آن هستند.
22دسامبر
در سفر فاطمه مهاجرانی به قزوین؛
سخنگوی دولتی که بیش از آنکه از تحقق «وعدهها» سخن بگوید، به روایت «علتها» پناه میبرد؛ دولتی که زبانش بیشتر زبان توضیح شرایط بحرانی است تا یادآوری تعهداتی که با آنها مردم را پای صندوق رأی آورد. «فاطمه مهاجرانی» درسفرش به قزوین نیز همین مسیر را ادامه داد: تشریح جنگ ترکیبی، برشمردن فشار تحریمها، اشاره به فرسودگی سرمایه اجتماعی و تأکید بر ناگزیربودن اصلاحات. روایت او منسجم بود، اما پرسش اصلی همچنان بیپاسخ ماند؛ اینکه در میان این همه «چرایی»، سهم «چه باید کرد» کجاست؟
22دسامبر
کرمی در سکوت کنارهگیری کرد؛
استعفای «یوسف کرمی» رییس جبهه اصلاحات و دبیر حزب اتحاد ملت استان قزوین را نمیشود صرفاً یک تصمیم تشکیلاتی دانست؛ این کنارهگیری، بیش از هر چیز، واکنشی است به فرسودگی سیاست. کرمی که سالهاست در متن کنش سیاسی قزوین حضور دارد، این بار نه با بیانیهای پرشور و نه با دعوای رسانهای، بلکه با نوشتن یک نامه سنگین، خط خود را روشن کرد.
29نوامبر
در ماهی که گذشت، نه یک مدیر و نه یک سیاستمدار، بلکه «باغستان سنتی قزوین» بود که بیهیاهو به سوژه اول استان بدل شد؛ میراثی هزار ساله که سالها زیر سایه تهدید زمینخواران، خشکسالی و بیتوجهی نفسنفس میزد، حالا با ثبت جهانی در فهرست جیاس، دوباره نامش شنیده شد. این ثبت، بیش از آنکه افتخاری تشریفاتی باشد، یادآوری دردناک این حقیقت است که باغستان در آستانه فرسودگی است و هر روز بخشی از جانش را برای زندهماندن از دست میدهد.
25نوامبر
تغییر سید«مهدی حسینی» از مدیریت میراثفرهنگی، اتفاقی بود که آرام اما پرسشبرانگیز در افکار عمومی استان نشست. مدیری که کمتر از یک سال در این مسئولیت حضور داشت و با وجود انگیزه فراوان، بسیاری از نزدیکان و دلسوزانش نیز از همان ابتدا باور داشتند این جایگاه با روحیه و ظرفیتهای فردی او چندان همخوان نیست.
24نوامبر
توجه به شایسته سالاری محقق می شود؟
انتصاب «مهدیهالسادات قافلهباشی» بیش از آنکه یک تغییر مدیریتی باشد، آینه یک مطالبه عمومی جوانان و حتی میانسالان است؛ مطالبهای که سالها پشت درهای تأیید و امضا مانده: ورود نسل تازه به مدیریت استان.
31اکتبر
«محمدباقر آقاعلیخانی»، چهرهای تکنوکرات از دل جریان اصولگرایی و از حامیان قالیباف، اینبار در سکوتی معنادار راهی اراک شده است. او که سالها بر صندلیهای مهم ملی -از ریاست مرکز ملی فرش ایران و سازمان صنایع و معادن قزوین تا دبیرخانه ستاد تسهیل کشور- تکیه زده بود، حالا معاون استاندار مرکزی شده است؛ سمتی که برای مدیری با چنین رزومهای، نه جهش بلکه پرسشی تازه است: چرا او پذیرفت از سطح وزارتخانه به ردهای استانی بازگردد؟