مظفرالدین شاه و سید بحرینی

«هر وقت هوا بنای رعد و برق را می‌گذاشت شاه فورا در قعر اطاق پستوئی که به هیچ‌جا روزنه نداشت و تاریک بود مخفی شده فورا عقب سید‌بحرینی و پسرهایش می‌فرستاد و از ترس زیر عبای سید‌بحرینی  قرار می‌گرفت و دست به دامان آنها می‌شد، الله و لبیک می‌گفت. آنها یاجدا یاجدا می‌گفتند و شاه مثل همان ابر بهاری گریه می‌کرد و مشغول نذورات و بخشش می‌شد.»
عین‌السلطنه، ابعاد جالبی را از ترس عجیب و غریب مظفرالدین شاه و بهره‌مندی سید‌بحرینی از مرحمت شاهانه و مواهب ملوکانه! بازگو می‌کند: «خودش می‌گفت [در سفر اروپا] راه‌آهن هر وقت از تونل می‌گذشت، من دَمَر زیر نیمکت‌ها می‌افتادم و جلوی چشم خودم را با دستمال می‌گرفتم گوش خود را با انگشت می‌گرفتم تا رد شود و من نصفه‌عمر می‌شدم. وقتی که از پل رودخانه عبور می‌کرد همین کارم بود. امان از وقتی که کشتی خواستم بنشینم و انگلیس بروم تمام تنم می‌لرزید، هوش نداشتم در یکی از اطاق‌های کوچک آنقدر دمَر روی زمین افتادم تا کشتی به ساحل رسید.»
عین‌السلطنه، می‌افزاید: «این سید از دولت سر این رعد و برق صاحب یک اعتبار و احترام و جبروتی بود که بازدید علمای بزرگ و شاهزادگان و وزرای محترم [نیز] هرگز نمی‌رفت. به قدری شال، انگشتر، طلا، نقره، خز، سنجاب، پول شاه به او داده بود که صندوقخانۀ او مخزن جواهرات و اشیاء قدیمی شده بود. قریۀ نهاوند قزوین را به او بخشید که سالی سی هزارتومان منافع می‌بردند. میرزا ابوالقاسم‌خان مباشر آنجا، حاکم قزوین را نوکر خود حساب نمی‌کرد.»