به گزارش فروردین امروز؛ نشست هماندیشی خانواده اطلاعرسانی استان قزوین با حضور جمعی از مدیران رسانه، خبرنگاران و مسئولان حوزه ارتباطات برگزار شد؛ نشستی با دستورکارهایی مشخص درباره نحوه دعوت و حضور خبرنگاران در برنامههای خبری، شیوه پوشش رسانهای بازدیدهای مسئولان و ارزیابی عملکرد روابط عمومی دستگاهها. اما آنچه از همان دقایق ابتدایی قابل تشخیص بود، فاصله معنادار میان موضوعات رسمی جلسه و دغدغههای واقعی بدنه رسانهای استان بود؛ فاصلهای که در ادامه، خود را در قالب گلایهها و نقدهای صریح نشان داد.
در ادامه این نشست، «شهرام احمدپور»، رئیس شورای اطلاعرسانی استان قزوین، در سخنانی از وضعیت رسانهها و روابط عمومیها در استان بهعنوان «مطلوب» یاد کرد و قزوین را در برخی حوزهها جزو استانهای پیشرو دانست.
او با تأکید بر اهمیت تنوع دیدگاهها در فضای رسانهای، این تفاوتها را فرصتی برای پویایی دانست و تصریح کرد که قرار نیست همه رسانهها در یک مسیر حرکت کنند. احمدپور همچنین بر ضرورت عبور از دوقطبیها و حرکت به سمت همدلی و انسجام تأکید کرد. این در حالی است که تأکید بر تنوع دیدگاهها و پذیرش تفاوتها، در فضای عملی رسانهای استان، با روایتهای متفاوتی از سوی فعالان این حوزه همراه است؛ روایتی که در ادامه نشست، در قالب گلایهها و نقدهای صریحتر خود را نشان داد.
در ادامه، «شهریار پرهیزکاری»، معاون امور فرهنگی و رسانهای ادارهکل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان، با قدردانی از تلاش خبرنگاران، بر نقش رسانهها در ساماندهی فضای خبری و تقویت همدلی در جامعه تأکید کرد و از رفع کدورتهای پیشین و شکلگیری فضای تعامل میان نهادهای مرتبط سخن گفت. با این حال، آنچه در لایههای زیرین جلسه جریان داشت، نشان میداد این تصویر از تعامل شکلگرفته، برای بخشی از بدنه رسانهای، همچنان با واقعیت فاصله دارد.
«محمدحسن ارداقیان»، سرپرست روابط عمومی، تشریفات و امور بینالملل استانداری قزوین، با لحنی متفاوتتر به موضوع رسانه پرداخت و بهطور مستقیمتری به وضعیت اقتصادی و معیشتی اصحاب رسانه اشاره کرد.
او با تأکید بر اینکه رسانه باید «سرپا» باشد تا بتواند نقش خود را ایفا کند، از رایزنیها برای بهبود شرایط رفاهی خبرنگاران و حمایت از نشریات محلی سخن گفت و بر ضرورت حفظ شأن و جایگاه خبرنگاران تأکید کرد. با این حال، این تأکیدها در حالی مطرح میشد که تجربه زیسته بسیاری از فعالان رسانهای حاضر در جلسه، از فشارهای اقتصادی و کاهش تدریجی توان رسانهها حکایت داشت.
با ورود به بخش پایانی نشست، فضای جلسه از چارچوبهای رسمی فاصله گرفت و روایتهای مستقیمتری از وضعیت رسانه در استان مطرح شد.
«مهناز اسماعیلی»، سردبیر روزنامه ولایت، از مشکلات نشریات مکتوب سخن گفت و به محدودیتهایی اشاره کرد که از اختلالات اینترنتی تا عدم دعوت در برخی برنامهها، فعالیت رسانه را با دشواری مواجه کرده است.
«محمدرضا جباری»، مدیر نمایندگی خبرگزاری برنا، نیز با نگاهی صریحتر به مسئله اقتصاد رسانه پرداخت و از ضرورت تعریف سازوکارهای حمایتی سخن گفت و حتی به نقش کارتهای هدیه در چرخاندن این اقتصاد اشاره کرد؛ نکتهای که کمتر با این صراحت در جلسات رسمی بیان میشود.
«منصور بخشی»مدیر نمایندگی خبرگزاری فارس نیز با اشاره به کاهش ارزش حمایتها نسبت به سالهای گذشته، بر لزوم بازنگری در نحوه تعامل روابط عمومیها با رسانهها تأکید کرد.
در ادامه، «رکسانا رضایی» مدیر مسئول پایگاه خبری نگاه آنلاین به تناقضی در خود نشست اشاره کرد؛ نشستی برای تعیین شیوه دعوت خبرنگاران، اما با اطلاعرسانی عمومی و حضور افرادی که بعضاً برای حاضران ناشناخته بودند.
رضایی گفت: از خانه مطبوعات انتظار داریم منافع رسانهها را بر منافع و مسایل شخصی ترجیح دهد در این صورت بسیاری از مشکلات حل میشود.
در مقابل، «محمدحسن سلیمانی» سردبیر ماهنامه تقاطع بر این باور بود که نباید برای حضور خبرنگاران محدودیتهای سلیقهای ایجاد شود و هر رسانه دارای مجوز باید امکان حضور داشته باشد؛ دیدگاهی که خود نشاندهنده نبود یک چارچوب مشخص و مورد توافق در این حوزه است.
«آزاده رحمانی» مدیر مسئول ماهنامه خبر قزوین نیز با اشاره به وضعیت اقتصادی رسانهها، بر ضرورت توجه جدیتر به سهم رسانهها از آگهیها و حمایتهای ساختاری تأکید کرد و این پرسش را مطرح کرد که چرا با وجود نقش فرهنگی و اجتماعی رسانهها، هنوز سازوکار پایداری برای حمایت از آنها شکل نگرفته است.
در همین مسیر، «هانیه قهرمانی» خبرنگار نشریه فروردین امروز، به شرایط دشوار رسانههای مستقل و نشریات مکتوب اشاره کرد و حذف یا کمرنگ شدن آنها در فرآیندهایی مانند بازدیدها و توزیع آگهیها را تهدیدی جدی برای بقای این بخش از رسانه دانست.
در کنار این اظهارات، واقعیتی که در لایههای مختلف جلسه قابل درک بود، به تغییر تدریجی ترکیب فعالان رسانهای در استان بازمیگشت؛ جایی که بخشی از نیروهای حرفهای، خلاق و دارای صدای مستقل، به حاشیه رانده شدهاند و در مقابل، حضور افرادی که بدون پشتوانه تخصصی و تجربه حرفهای وارد این حوزه شدهاند، پررنگتر از گذشته دیده میشود. این تغییر، در برخی موارد باعث شده رسانه از کارکرد اصلی خود فاصله بگیرد و به ابزاری برای پیگیری منافع شخصی، ارتباطات غیرشفاف و حتی رفتارهایی خارج از چارچوب حرفهای تبدیل شود؛ روندی که بهطور طبیعی، اعتبار رسانه را نزد افکار عمومی با چالش مواجه میکند.
در چنین فضایی، آنچه در حاشیه این نشست رخ داد، بیش از هر سخنرانی قابل تأمل بود؛ طرح جمعآوری امضا برای درخواست از رئیس اتاق بازرگانی جهت برگزاری نشست خبری. رخدادی کمسابقه که بهنوعی نشاندهنده جابهجایی نقشها در میدان رسانه است؛ جایی که رسانه، بهجای مطالبهگری، در موقعیت درخواست قرار میگیرد.
این نشست، اگرچه با عنوان هماندیشی برگزار شد، اما بیش از آنکه به پاسخ برسد، پرسشهایی جدی را پیش روی رسانه در قزوین قرار داد؛ پرسشهایی درباره استقلال، عدالت در دسترسی، اقتصاد رسانه و نسبت آن با نهادهای قدرت. در شرایطی که بخشی از رسانههای مستقل در حال کمرنگ شدن هستند، آنچه اهمیت دارد، بازگشت به اصول حرفهای، تقویت آموزش و پرورش نیروهای واقعی رسانه و ایجاد سازوکاری شفاف برای حمایت از رسانههایی است که هنوز بر پایه هویت حرفهای خود ایستادهاند.
واقعیت این است که رسانه بیش از هر چیز به اعتماد زنده است؛ اعتمادی که نه با حمایتهای مقطعی، بلکه با استقلال، شفافیت و پایبندی به اخلاق حرفهای شکل میگیرد و شاید پرسش نهایی همین باشد؛ رسانهای که برای دیده شدن ناچار به درخواست است، چگونه میتواند صدای مطالبهگری جامعه باقی بماند.
