«رومینا اسماعیلی»، متولد۱۳۸۷ و ملیپوش جوان قزوین، امروز یکی از چهرههای آیندهدار ورزش ایران در رشتههای اینلاین هاکی و آیس هاکی است. او که دروازهبان تیم ملی جوانان است، تجربه حضور در دو رقابت آسیایی را دارد: سومی قهرمانی آسیا در کرهجنوبی در رشته اسکیت اینلاین هاکی و دومی آسیا در آیس هاکی در العین.
وقتی از او میپرسم ورزش را از چه سنی آغاز کردی، لبخند میزند: «از ۱۲سالگی وارد ورزش شدم. اول اسکیت بود و راستش خیلی علاقه نداشتم. بیشتر به خاطر خواهرم رونیکا وارد شدم. اما وقتی مربی پیشنهاد داد هاکی را هم امتحان کنم، تازه فهمیدم این همان ورزشی است که دنبالش بودم؛ پرهیجان، سریع و متفاوت.»
اما شروع این مسیر برای یک دختر نوجوان ساده نبود. رومینا میگوید: «اولین بار که وارد اسکیت هاکی شدم، خانوادهام نگران بودند. میگفتند ورزش خشنی است و برای دختر خطرناک. اما من عاشق هیجانش بودم. ورزشهای دیگری مثل شنا، تکواندو و بدنسازی را امتحان کرده بودم اما هیچکدام این حس را نداشت.»
خانوادهاش اما خیلی زود به پشتیبان اصلی او تبدیل شدند: «اگر حمایت خانوادهام نبود، اصلاً نمیتوانستم ادامه بدهم. بیشتر تمرینها در تهران است و هزینه رفتوآمد خیلی زیاد. اما همیشه کنارم بودند.»
از سختی تمرین در دو رشته متفاوت میپرسم، میگوید: «گاهی وقتی از اینلاین به آیس تغییر میدهم، سردرگم میشوم. بدن و ذهن باید مدام هماهنگ شوند. سخت است، اما تجربه به آدم یاد میدهد که چطور کنار بیاید.»
افتخارات و خاطرات
رومینا از افتخاراتش با هیجان میگوید: «در اینلاین هاکی چهار مدال کشوری دارم؛ در آسیا هم سوم شدیم. در آیس هاکی هم یک مدال طلا در مسابقات کشوری گرفتم و در آسیا دوم شدیم.»
اما شیرینترین خاطرهاش بازی با کره جنوبی است: «در یکی از بازیها ما یک گل زدیم و تا آخر بازی هیچ گلی نخوردیم. آن لحظه برای من اوج لذت بود؛ وقتی میفهمی زحمتهایت نتیجه داده.»
البته روزهای تلخ هم کم نبوده: «اولین بازی مهم ما در اینلاین هاکی با مساوی به وقت اضافه رفت. اما زانوی من پیچ خورد و بازی را باختیم. خیلی سخت گذشت اما همان شکست، انگیزهای شد تا در بازیهای بعدی بدرخشیم.»
مشکلات و محدودیتها
وقتی بحث به امکانات در قزوین میرسد، لحنش جدی میشود: «ما حتی یک سالن مناسب نداریم. سالن موجود مخصوص بسکتبال است و کفپوشش به درد اینلاین هاکی نمیخورد. برای آیس هاکی هم فقط یک سالن در تهران هست. این یعنی همیشه در مضیقهایم.»
هزینهها هم کمرشکن است: «برای اعزام به کره جنوبی ۱۸۰میلیون تومان خانوادهام پرداخت کردند. فدراسیون فقط ۸۰ میلیون داد و هیچ هزینهای برنگشت. حتی اسکان هم حمایتی نشد.»
رومینا به محدودیتها اشاره میکند: «کفپوش سالنها زود خراب میشود و کمتر کسی حاضر است سالن بدهد. تجهیزات هم خیلی گران است. فقط برای دروازهبان بین ۳ تا ۵ هزار دلار هزینه لازم است. اتظار داریم مسئولان حمایت بیشتری کنند تا دلگرم شویم و تلاشهایمان دیده شود.»
درس و ورزش؛ تعادل سخت اما شدنی
او دانشآموز رشته ریاضی و فیزیک است: «درس سخت است و گاهی با اعزامها تداخل پیدا میکند. یادم هست خردادماه هم امتحان داشتم و هم مسابقه! خیلی شرایط سختی بود. اما وقتی چیزی را دوست داری باید تلاش کنی.»
انگیزهها و آرزوها
وقتی از انگیزه روزانهاش میپرسم، میگوید: «راستش همیشه پرانرژی نیستم. اما تمرین خودش انرژی میدهد. بعد از تمرین حالم خیلی بهتر میشود.»
برای دختران همسنش هم یک پیام دارد: «هیچوقت نترسید. اگر چیزی را دوست دارید برایش بجنگید.»
از آرزوهای بزرگش میگوید: «دوست دارم روزی لژیونر شوم و در کشورهای دیگر بازی کنم. اما مهمتر از آن این است که ایران در هاکی پیشرفت کند و امکاناتمان مثل کشورهای دیگر شود.»
رومینا اسماعیلی تنها یک دروازهبان نیست؛ او نماد نسلی است که با وجود کمبودها و بیمهریها، میخواهد پرچم ایران را در میدانهای جهانی بالا ببرد. صدای او، صدای دخترانی است که با جسارت و امید میخواهند نشان دهند استعدادشان محدود به مرزها و کمبود امکانات نیست. شاید سالنهای قزوین هنوز استاندارد نباشند، شاید هزینهها سنگین باشد، اما رومینا و امثال او نشان دادهاند که رویا با اراده به حقیقت میپیوندد.
عکس: برنا
