آبنوش در جلسه شورای آموزشوپرورش گفت: «تا شب انتخابات دوست نداشتم آقای پزشکیان رئیسجمهور شود، اما امروز با صراحت از ایشان دفاع میکنم.» این جمله، نه یک موضعگیری ساده، بلکه نقطهعطفی در روند نگاه سیاسی اوست؛ اعترافی صادقانه و جسورانه از یک نماینده اصولگرا، که اکنون حمایت خود را از رئیسجمهوری برآمده از جناحی دیگر اعلام میکند، فقط به این دلیل که «در رفتار و موضعگیری، صادقانه از رهبری تبعیت کرده» و در مسیر تحول آموزشی گام برداشته است.
در میان سخنان سیاسی، نظامی و مدیریتیاش، کلید واژهای همواره تکرار میشود: امید. آبنوش تأکید میکند باید امید را در جامعه زنده نگه داشت و تصمیمات مدیران باید «حال مردم را خوب کند.»
آبنوش اگرچه سردار بوده، اما خوب میداند در میدان سیاست امروز، نه صدای بلند، که صدای متفاوت و بیان مشکلات مردم است که شنیده میشود.
