آنگونه که ایسنا گزارش داده، این پژوهش را معاونت زنان و امور خانواده ریاست جمهوری در چندسال گذشته تحقیقاتی در زمینه شاخصهای «رضایتمندی زنان از خود» و «وضعیت زندگی» و «محیط تحصیل» و «اطرافشان» بدست آوردهاست.براساس این پژوهش، در شاخص مربوط به رضایت از محیط زندگی، زنان قزوینی با ۳۶ /۷۹ درصد سرآمد هستند؛ اما زنان ۱۵ تا ۲۴ ساله ساکن خراسان جنوبی، کمترین میزان رضایت از محیط زندگی را با ۶۵/۵۸ درصد دارند.
«رضایت از زندگی با دوستان» نیز شاخص دیگری است که در محاسبه میزان رضایت و وضعیت زندگی زنان در پژوهشهای معاونت زنان و امور خانواده ریاست جمهوری مورد توجه قرار گرفتهاست. در این آمار، زنان هرمزگانی ۱۵ تا ۲۴ ساله با بیشتر از سایر هموطنانشان از زندگی با دوستانشان رضایت دارند و زنان جوان اصفهانی ۱۵ تا ۲۴ نیز در پایینترین رتبه قرار گرفتهاند.
زنان ۱۵ تا ۲۴ ساله خراسان جنوبی هم رتبه اول در رضایت از محل تحصیل را به خود اختصاص دادهاند؛ اما پایینترین میزان رضایت از محل تحصیل در کشور به زنان چهارمحال بختیاری تعلق دارد.
در شاخصهای مربوط به رضایت شغلی نیز زنان ساکن خراسان جنوبی، پایینترین جایگاه را به خود اختصاص دادهاند؛ البته در شاخص مربوط به رضایت از درآمد، زنان ساکن استان مرکزی در بالاترین سطح از رضایت قرار دارند و زنان زنجانی از درآمدشان کمترین رضایت را دارند.
اما شاخصهای رضایت از زندگی در میان زنان غیر شاغل، فاقد درآمد و غیرمحصل نشاندهنده نتایج متفاوتی است. زنان ۱۵ تا ۲۴ ساله غیرمحصل آذربایجان غربی با بالاترین میزان رضایت از زندگی را در میان این دسته از زنان دارند. زنان سمنانی نیز در همین شاخص در پایینترین رده جدول قرار گرفتهاند. در میان زنان غیرشاغل نیز زنان اردبیلی پایینترین میزان رضایت از زندگی را در میان هم میهنانشان دارند. زنان فاقد درآمد لرستانی نیز با بیشترین رضایت از زندگی را به خود اختصاص دادهاند. زنان خراسان شمالی دارای پایینترین رتبه در این شاخص هستند. «رضایت از خود» نیز شاخصی است که زنان خراسان جنوبی نخستین جایگاه را به در کشور به خود اختصاص دادهاند. همچنین زنان اردبیلی کمترین میزان رضایت از خود را دارند.
البته در این گزارش اشاره نشده که زنان قزوین در دیگر شاخصها چه جایگاهی دارند و در مولفههای دیگر چون رضایتمندی از خود، محیط تحصیل و اطرافشان چه پرسشهایی از جامعه آماری شدهاست؛ بنابراین برخی جامعهشناسان به این پژوهش نقدهایی را وارد میدانند.
«رضایت از زندگی با دوستان» نیز شاخص دیگری است که در محاسبه میزان رضایت و وضعیت زندگی زنان در پژوهشهای معاونت زنان و امور خانواده ریاست جمهوری مورد توجه قرار گرفتهاست. در این آمار، زنان هرمزگانی ۱۵ تا ۲۴ ساله با بیشتر از سایر هموطنانشان از زندگی با دوستانشان رضایت دارند و زنان جوان اصفهانی ۱۵ تا ۲۴ نیز در پایینترین رتبه قرار گرفتهاند.
زنان ۱۵ تا ۲۴ ساله خراسان جنوبی هم رتبه اول در رضایت از محل تحصیل را به خود اختصاص دادهاند؛ اما پایینترین میزان رضایت از محل تحصیل در کشور به زنان چهارمحال بختیاری تعلق دارد.
در شاخصهای مربوط به رضایت شغلی نیز زنان ساکن خراسان جنوبی، پایینترین جایگاه را به خود اختصاص دادهاند؛ البته در شاخص مربوط به رضایت از درآمد، زنان ساکن استان مرکزی در بالاترین سطح از رضایت قرار دارند و زنان زنجانی از درآمدشان کمترین رضایت را دارند.
اما شاخصهای رضایت از زندگی در میان زنان غیر شاغل، فاقد درآمد و غیرمحصل نشاندهنده نتایج متفاوتی است. زنان ۱۵ تا ۲۴ ساله غیرمحصل آذربایجان غربی با بالاترین میزان رضایت از زندگی را در میان این دسته از زنان دارند. زنان سمنانی نیز در همین شاخص در پایینترین رده جدول قرار گرفتهاند. در میان زنان غیرشاغل نیز زنان اردبیلی پایینترین میزان رضایت از زندگی را در میان هم میهنانشان دارند. زنان فاقد درآمد لرستانی نیز با بیشترین رضایت از زندگی را به خود اختصاص دادهاند. زنان خراسان شمالی دارای پایینترین رتبه در این شاخص هستند. «رضایت از خود» نیز شاخصی است که زنان خراسان جنوبی نخستین جایگاه را به در کشور به خود اختصاص دادهاند. همچنین زنان اردبیلی کمترین میزان رضایت از خود را دارند.
البته در این گزارش اشاره نشده که زنان قزوین در دیگر شاخصها چه جایگاهی دارند و در مولفههای دیگر چون رضایتمندی از خود، محیط تحصیل و اطرافشان چه پرسشهایی از جامعه آماری شدهاست؛ بنابراین برخی جامعهشناسان به این پژوهش نقدهایی را وارد میدانند.
