چند سال است که دو و میدانی را شروع کردی؟
از سال ۸۳ با بسکتبال وارد عرصه ورزش شدم، اما کمکم به دو و میدانی علاقهمند شدم و با همیاری خانم صفری که از پیشکسوتان است بهطور حرفهای این رشته را شروع کردم. در واقع از سال ۸۶ با قهرمانی در مسابقات دانشجویان سراسر کشور در ماده ۱۵۰۰متر و ۳۰۰۰متر نیمه استقامت توانستم خودم را در عرصه ورزش نشان دهم.
از رکورد اخیرت و قهرمانیات بگو
در سال ۹۲ بعد از اینکه از مربیان حرفهای و المپیکی در تمرینات بهره بردم توانستم یک سال بعدش رکورد ایران را با ثبت رکورد ۵۳دقیقه و ۴۲ثانیه بزنم که این روند ادامه داشت تا توانستم در سال ۹۴ هم رکورد باشگاهی و هم رکورد کشوری را جابهجا کنم. در واقع رکورد کشوری که از آن خودم بود ۲۴ ثانیه بهبود بخشیدم و رکورد لیگ را هم که در دستان آمنه صفوی بود یکدقیقه و ۱۷ثانیه جابهجا کردم.
تاکنون در مسابقات برونمرزی شرکت کردی؟
متاسفانه هنوز شرایط فراهم نشده است و برای حضور در مسابقات برون مرزی مشکلاتی وجود دارد.
چه مشکلاتی برای حضور در مسابقات بینالمللی هست؟
رقابت های پیادهروی هم در مسابقات جهانی است و هم در المپیک، اما متاسفانه بانوان ایرانی نمیتوانند شرکت کنند؛ هرچند امیدوارم با قولهایی که فدراسیون داده است حضور بانوان در مسابقات بینالمللی فراهم شود. بانوان ورزشکار ما در پیادهروی با توجه به بعضی مسائل فنی و قوانین و مقررات خاص پوشش نمیتوانند در مسابقات فرامرزی شرکت کنند که امیدواریم با لباسهایی که مخصوص رانینگ است بتوانیم جواز حضور در مسابقات را با پوشش اسلامی کسب کنیم.
چرا در مسابقات لیگ از استان قزوین شرکت نمیکنید؟
من تعصب خاصی نسبت به استانم بهویژه شهرم تاکستان دارم، اما متاسفانه پشتیبان مالی از خود استان برای حضور در مسابقات لیگ ندارم. چند سال پیش تنها حامی ما هتل ورزش قزوین بود که امروز دیگر از آن خبری نیست و متاسفانه دوسال است که برخلاف میل باطنی مجبورم با تیمهای مشهدی و تهرانی در مسابقات لیگ شرکت کنم.
من حتی برای رکوردزنی ملی ۷ ماه به دور از شهرم با تمام مشکلات در تهران تمرین کردم تا توانستم عنوان قهرمانی را کسب کنم درصورتیکه استان قزوین ازنظر امکانات سختافزاری برای رشته دوومیدانی مناسب است اما شرایط برای بانوان چندان مناسب نیست. بهطور مثال در ورزشگاه سردار آزادگان در هفته تنها دو تایم برای تمرین ما اختصاص دادهاند که در بدترین زمان ممکن است درحالیکه من در تهران به راحتی در زمانهای مختلف و بدون محدودیت تمرین میکردم.
سطح بانوان دو و میدانیکار استان را چطور ارزیابی می کنی؟
بهنظر من دو و میدانیکاران خوبی در استان هستند، اما باید نسبت به این رشته توجه بیشتری هم از سوی مسوولین و هم از سوی رسانهها صورت گیرد .در کشور ما رشتههای دو و میدانی برخلاف کشورهای دیگر شناخته شده نیست و این مساله، در استان قزوین شدت بیشتری دارد و دو و میدانیکاران استان در همه گرایشها با توجه به شایستگیهای تمام، مورد بیتوجهی قرار گرفتهاند و اگر این رشتهها رسانهای شود میتوانیم شاهد بهبود وضعیت دو و میدانی باشیم .البته توجه به سطوح پایه در ارتقا سطح این رشته دارای اهمیت است که به نظرم آموزشوپرورش استان سهم عمدهای در این حوزه دارد.
مشکلات و چالشهای پیشروی دو و میدانی را در چه مواردی میبینی؟
مشکلات فراوانی در ورزش بهخصوص ورزش بانوان وجود دارد، اما شخصا هیچوقت به مشکلات فکر نکردم و تنها در پیست به قهرمانی و رکوردشکنی فکر میکنم، اما گاهی کمبود امکانات و محدودیتها و بعضی بیتوجهیها آزرده خاطرم میکند. اهمیتندادن به این رشته و توجهنکردن به قهرمانان استانی و شهرستان کمبود امکانات در شهرستانها از مهترین دغدغههای ورزشکاران این رشته است و همچنین نداشتن آیندهی شغلی ورزشکاران حرفهای و حمایت مالی از آنها را به لیست مشکلات اضافه کنید.
هدف اصلی من ورود به عرصه ۲۰ کیلومتر بانوان است. تلاش میکنم تا با مهیاشدن شرایط بتوانم اولین زنی باشم که در مسابقات برون مرزی این رشته شرکت میکنم.
و حرف پایانیات!
تا آنجایی که انگیزه و توانایی داشته باشم ادامه میدهم و امیدوارم مسوولان هم یک نگاه ویژه به ورزش قهرمانی داشته باشند تا بتوانم اولین زنی باشم که رکورددار این رشته در ۲۰ کیلومتر پیادهروی بانوان میشود.
