دیروز: والا پیامبر

پیامبری که با مهر، درایت و کتاب؛ عرب‌های سرکش و دنیایی را با مرام خود آرام می‌سازد. فیلم که «رسالت» نام دارد در ایران با نام محمد رسول ا.. به نمایش درآمده و از پربیننده‌ترین فیلم‌های به نمایش در آمده در کشور شیعه نشین ایران است. این اتفاق در سایر کشورهای اسلامی نیز تکرار گردیده و اگرچه مصطفی عقاد برای جلب رضایت مسوولین مذهبی سال ساخت فیلم رنج بسیاری (به گفته خودش) برده، اما نتیجه برای معرفی چهره‌ای مهربان، خردورز و مشارکت جواز پیامبری که مکتب نرفته، مساله آموز صد مدرس بود، عالی است. پیامبری که از زمان آغاز نبوتش همچون دیگر برگزیدگان خدا مخالفان بسیاری داشت. مخالفانی که گاه به صورت مشخص و معلوم در مقابل او ایستادند و گاه با فهم و درک غلط خود با برداشت نامهربان و خشن خود از آموزهای پیام آور مهرورحمت، به ستیز با او بر می‌خواستند. ستیزی که از آغاز نتیجه‌اش مشخص بود. پرچم دین محمد که از غار حرا بیرون آمده، بالارفتن و به اهتزاز ماندنش موجب وصل شدن به ایمان دین داران خردمند و دورنگر شد. دینی که با دعوت پیامبرش به خواندن آغاز می‌شود، تا وقتی انسان‌های  خردمند آشنا به روش و اعتقادات صاحب رسالت وجود دارند پا برجاست و دنیا هیچ وقت خالی از چنین انسان‌هایی نخواهد بود. البته مخالفان (از هر دو نوع) نیز هستند. باید هم باشند. یک روز در عربستان، روز دیگر در کانادا، فردای آن در سوریه، عراق، فرانسه و… فرقی نمی‌کند در کجای عالم خاکی. فقط مقابله با ایشان روشی همچون روش مصطفی عقاد می‌خواهد. به جای شلیک به مغزها و قلبها (با تفنگ و خمپاره) باید با رفتار محمدی قلب‌ها و با اندیشهای محمدی مغزها را جلا داد.
سخت است. سخت! آنقدر سخت که جلوه اش را در مرگ مصطفی عقاد می توان دید. مرگی که در سال ۲۰۰۵ و در اقدام تروریستی کوکورانه ای به دست القاعده رقم خورد. القاعده ای که بیشتر از حمایت از آخرین پیامبر خدا، زمینه را برای حمله به او فراهم می سازد.
امروز:  والا پیامبر
مجید مجیدی فیلمساز و کارگردان خوبی است. نمونه اش ساخت فیلم های بچه های آسمان و رنگ خدا است. جشنواره فیلم فجر که شروع شود، معلوم خواهد شد که همچون مصطفی عقاد توانسته در به تصویر کشیدن زندگی پیامبر که والاست و مهربان قدم بلندی بردارد. فیلم در قسمت آماده شده اش روایت دوران کودکی محمد(ص) است و قرار است در قسمت های بعدی ادامه زنگی پرفرازو نشیب مردی باشد که قلب میلیون ها مسلمان در سراسر دنیا با شنیدن نامش شاد می شود. فیلم مجید مجیدی زمان نمایشش مصادف با زمانه ای شده که دنیای اسلام از اقدام ابلهانه نشریه ای فرانسوی دل چرکین است. اقدام ابلهانه دست اندرکارران آن نشریه می تواند دلایل مختلفی داشته باشد (عدم آشنایی با پیام آور رحمت، فرصت طلبی ژونالیستی، بی اعتنایی به اعتقادات دیگران و…) این دلیل یا دلایل هر چه هست در آینده تکرار خواهد شد. هم روشی است که می تواند این حماقت ها را برملا و بردش را محدود سازد. روشی که شاید بتوان در اعتدال، صبوری، خرد ورزی و مهربانی محمد رسول ا…پیدایش کرد. چهره مهربان اسلام برای مخالفان غرض ورزش وحشتناکتر از چهره ای خشمگین است (حداقل من اینطور فکر می کنم) در زمانه گفتگوی تمدن ها، هنر، تبادل آرام ومهربانه اندیشه ها و… کارآمدتر است. فیلم مجید مجیدی حرکت خوبی است. اما یک دست به تنهایی صدا ندارد. باید بیشتر از گذشته به آن کسانی و اندیشه هایی که باورشان داریم بها بدهیم. فقط در زمان حادثه  و وقت هجوم به آنها یادشان نکنیم.

فردا:  والا پیامبر
پرچم اسلام برقرار خواهد ماند. شک نباید کرد. البته دشمنان اسلام (هردونوعش) هم به حیات خود ادامه خواهند داد. فیلم های زیادی ساخته خواهد شد. در میان این فیلم ها محمد رسالت و … هم خواهد بود. اینکه بیندگان این فیلم ها چه کسانی باشند معلوم نیست. دوست دارم این فیلم ها بیش از موافقان محمد(ص) توسط مخالفانش دیده شود. مخالفانی که با تکیه بر رفتار مهروزانه و مشفقانه مسلمانان دنیا مشتاق آشنایی باسرچشمه این مهرورزی شده اند.