«رضا قدیانی» از پیشکسوتان تئاتر قزوین است و از سال۱۳۶۲ کار جدی تئاتر را با «ابراهیم فرخمنش» آغاز کرده است، مدتی نیز با «احمد میرفخرایی» کار کرده و پس از آن به تهران رفته و بسیاری از کارهایی که خودش نوشته از جمله: نامهای به اورستس نویسنده یاکووس کامبانلیس، شیهههای طلایی باغچه خانه، داستانهایی از مهر و مرگ و بسیاری از نمایشها و سریالهای رادیویی را به روی صحنه برده است. حالا هم در شهر خودش این روزها سخت در حال نوشتن و مطالعه است.
قرار بود جهان برای کودکان با رنگ مداد شمعی روایت شود؛ با دویدن در حیاط مدرسه، با قصههای پیش از خواب و با موسیقیهای سادهای که بیدغدغه در خانه میپیچد. اما تاریخ بارها این تصویر را شکسته است. جنگها، بیماریها، بلایای طبیعی و بحرانهای اجتماعی، نهفقط بزرگسالان که کودکان را نیز درگیر کردهاند. کودک بودن هیچگاه مصونیتی مطلق نبوده است؛ از بمب اتمی هیروشیما و هولوکاست تا جنگها و ناآرامیهای معاصر، کودکان نیز سهم خود را از ترس، فقدان و ناامنی بردهاند.
پیانو از آن سازهایی است که کمتر کسی است بگوید دوستش ندارد و یا با صدای جادویی رقص انگشتها بر کلاویههای سیاه و سفید آن روح و جانش آرام نشود. «ندا بغدادی» مدرس پیانوست. سازی آرام برای تمام فصول و در این زمستانی که چندان هم شبیه زمستان نیست با او به گفتوگو نشستیم تا از پیانو بگوید و تدریس آن.