قرار نبود اینترنت، روزی به این اندازه با زندگی ما گره بخورد؛ اما جهان تغییر کرد و ما هم ناخواسته با آن تغییر کردیم. امروز اینترنت دیگر یک ابزار لوکس یا انتخاب شخصی نیست؛ بخشی از زیرساخت حیات اجتماعی است. در دنیای معاصر، دسترسی پایدار به اینترنت بهتدریج در کنار آموزش، سلامت و ارتباط، در زمره حقوق اولیه انسانها قرار گرفته است. قطع آن، تنها خاموش شدن یک شبکه نیست؛ بریدن رشتههای ارتباط، معیشت و امنیت روانی است.
تورم لجامگسیخته، دغدغههای معیشتی، فشار تحریمها و سایه تبعات سیاسی–اجتماعی پس از «جنگ ناجوانمردانه 12روزه» زندگی روزمره را به یک آزمون دائمی تبدیل کرده است؛ آزمونی که فقط در بازار و خانهها جریان ندارد، به دانشگاه هم رسیده. دانشگاهی که زمانی مرکز بحثهای پرشور و کانون سیاستورزی بود، امروز بیش از هر چیز زیر فشار «اقتصاد» و «آینده مبهم» نفس میکشد. همین واقعیت، در نشست پرسش و پاسخ دانشجویی با نمایندگان استان قزوین در مجلس شورای اسلامی با عنوان «بر مدار مجلس» خودش را نشان داد: سالن پر نشد.
با آغاز سال تحصیلی جدید، آموزش عالی بار دیگر در کانون توجه قرار گرفته است. این روزها که دانشجویان به کلاسها بازمیگردند، پرسش دیرینهای دوباره سر برمیآورد: دانشگاهها تا چه اندازه توانستهاند با نیازهای واقعی جامعه همقدم شوند؟ در قزوین، شهری با سابقهای دیرینه در علم و صنعت، صدها فارغالتحصیل هر سال وارد بازار کار میشوند، اما بسیاری از آنان بهجای کارخانهها، شرکتهای دانشبنیان یا دفاتر فنی، راهی مشاغل غیرمرتبط یا حتی صف انتظار کار میشوند.