در روزهایی که شهرها زیر سایه اضطراب و اخبار جنگ نفس میکشیدند، گروهی از شهروندان بیش از دیگران در سکوت و فراموشی ماندند؛ افرادی که حتی در روزهای عادی هم برای دسترسی به سادهترین امکانات زندگی با دشواری روبهرو هستند. جنگ برای بسیاری، فقط صدای انفجار و نگرانی از آینده بود، اما برای بخشی از افراد دارای معلولیت، به معنای گرفتار شدن در خانههایی بود که راه خروج امنی نداشتند، داروهایی که پیدا نمیشد و شبهایی که میان ترس، درد و بیخبری صبح میشد.