در جریان سفر رییس جمهور به استان قزوین نشست حامیان و فعالان سیاسی نزدیک به دولت با معاون وی برگزار شد. آنچه بیش از همه در این نشست شنیده شد نه تعریف و تمجید، بلکه دغدغه، گلایه و هشداری صریح بود؛ هشداری که از زیر پوست حامیان دولت عبور کرده و حالا به «صدای بلند» رسیده است. صدایی که اگر جدی گرفته نشود، میتواند شکاف پنهان میان دولت و بدنه اجتماعیاش را عمیقتر کند؛ شکافی که اولین نشانههایش در همین نشست آشکار شد.
بازگشت «علی رحمانی» به عرصه اجرایی استان قزوین، فراتر از یک انتصاب اداری است؛ نشانهای از بازآرایی نیروهای میانهرو در ساختار مدیریت استان. او که سالها در جایگاههایی چون فرمانداری آبیک و بوئینزهرا، مشاوره استاندار و معاونت دانشگاه آزاد تاکستان فعالیت کرده، پس از بازنشستگی بار دیگر به میدان بازگشته است؛ تصمیمی که هم پیام اعتماد دارد و هم پرسشهایی درباره چرایی تکرار چهرههای قدیمی برمیانگیزد.
حجتالاسلام قدرتالله علیخانی، نماینده ادوار قزوین، در نشست حامیان دولت در استانداری قزوین خواستار ارائه خدماتی شد که مردم بتوانند هر روزه و در زندگیشان لمس کنند؛ راهی که به گفته او، تنها مسیر بازگشت اعتماد عمومی است.
در حالی که شورای اسلامی شهر قزوین وارد سال پنجم فعالیت خود شده، تغییرات غیرمنتظره در ترکیب هیأت رئیسه و کمیسیونهای تخصصی شورا، فضای سیاسی و مدیریتی این نهاد را دگرگون کرد.
در روزهایی که بوی باروت هنوز از ذهن مردم نرفته، قزوین شاهد دیداری نادر بود؛ نشستی کمسابقه میان چهرههای سیاسی با نگاههایی متفاوت، اما دغدغهای مشترک: نجات ایران از درون. غیبت معنادار جوانان و چهرههای مستقل در این جمع، در برابر حضور همزمان اصولگرایان و اصلاحطلبان، حکایت از مسیری دارد که شاید تازه آغاز شده باشد؛ مسیری از تضاد به تعامل، از تقابل به تفاهم.