رسانه قرار بود چشم ناظر جامعه باشد؛ جایی میان مردم و قدرت، برای پرسیدن آنچه کمتر پرسیده میشود و روشن کردن آنچه قرار نیست در هیاهوی خبرهای روزمره دیده شود. اما امروز مسئله فقط استقلال رسانه یا دشواریهای اقتصادی نیست. پرسش جدیتر، اعتبار و اثرگذاری است؛ اینکه چرا با وجود افزایش تعداد رسانهها و سرعت انتشار خبر، بخشی از مخاطبان برای فهم آنچه در جامعه میگذرد، بیش از رسانههای رسمی و حرفهای به صفحات شبکههای اجتماعی، کانالها و چهرههای مجازی رجوع میکنند؟
گاهی بعضی آدمها بیهیاهو در دلها جا میمانند. «جعفر پوروزیری» از همان نسل بود؛ مردی که فوتبال را نه برای شهرت، که برای عشق، اخلاق و انسانیت زندگی کرد. او از معدود چهرههایی بود که در هر قدم، وقار، نظم و احترام را به یادگار گذاشت.