زندگی در شهری که برای همه ساخته نشده است

چرخ‌های ویلچر روی شیب تند می‌لغزند. صدای ساییده‌شدن فلز بر آسفالت، در هم‌همه عصرگاهی خیابان گم می‌شود. نگاه‌ها می‌آیند و می‌روند؛ بی‌آنکه مکثی کنند. این‌جا شهر است؛ جایی که برای بسیاری فقط یک رفت‌وآمد معمولی است، اما برای بعضی‌ها، هر قدمش آزمون است. آزمونی که نه از ناتوانی بدن، که از ناتوانی شهر می‌آید. این گزارش، روایت ترحم نیست؛ روایت مسئولیت است. روایت فاصله‌ای عمیق میان قانون و زندگی. فاصله‌ای که هر روز، در کوچه‌ها، پیاده‌روها و ساختمان‌های شهر، خودش را تکرار می‌کند.