مدیرکل حفاظت محیط زیست استان قزوین با هشدار نسبت به قرار گرفتن دشت قزوین در وضعیت «ممنوعه بحرانی» گفت: افت سالانه آبهای زیرزمینی به بیش از یک متر رسیده است؛ هشداری که در کنار نگرانی درباره آینده باغستان سنتی قزوین، ضرورت بازنگری در الگوی مصرف آب و حرکت به سوی توسعه پایدار را بیش از گذشته یادآوری میکند.
در فرهنگ ایرانی، آب همیشه فراتر از یک نیاز زیستی، نماد زندگی، پاکی و آبادانی بوده است. هر کجا که آب جاری شد، تمدن رویید و هرجا که خشکسالی سایه انداخت، حیات در معرض تهدید قرار گرفت. قزوین با باغستانهای کهن و دشت پهناور خود، روزگاری مظهر سرسبزی و رونق بود؛ اما امروز صدای ترک خوردن خاک و آه زمین، آینهای تلخ از بحرانی است که ریشه در سالها برداشت بیرویه و مدیریت ناکارآمد دارد. تالاب اللهآباد خشکیده، فرونشست دشت و کاهش منابع زیرزمینی، نشان میدهد قزوین به نقطهای رسیده که آیندهاش میان توسعه صنعتی و کمآبی گرفتار شده است.
روزی روزگاری، دشت قزوین را با خاک زرینش میشناختند؛ گسترهای پهناور، زرخیز و زنده که از دل چاهها و قناتها نفس میکشید. امروز اما این دشت، خستهتر از همیشه، زیر آفتاب تند و در دل خاک ترکخوردهاش، تشنگی را پنهان نمیکند. خشکی آرام و بیصدا از عمق زمین بالا آمده، و فریاد تشنهاش را تنها آنان میشنوند که هنوز در این خاک ماندهاند و امید دارند.