با وزش نخستین بادهای سرد پاییزی، نگاهها دوباره به سمت شرق قزوین میچرخد؛ جایی که دودکشهای بلند نیروگاه شهیدرجایی در امتداد بزرگراه قزوین–کرج، هر سال پیشدرآمد زمستان هستند. ستونهایی از دود خاکستری که سالهاست در ذهن مردم این شهر ماندگار شدهاند، نشانهی روزهایی که نفس کشیدن سخت میشود.
در فرهنگ ایرانی، آب همیشه فراتر از یک نیاز زیستی، نماد زندگی، پاکی و آبادانی بوده است. هر کجا که آب جاری شد، تمدن رویید و هرجا که خشکسالی سایه انداخت، حیات در معرض تهدید قرار گرفت. قزوین با باغستانهای کهن و دشت پهناور خود، روزگاری مظهر سرسبزی و رونق بود؛ اما امروز صدای ترک خوردن خاک و آه زمین، آینهای تلخ از بحرانی است که ریشه در سالها برداشت بیرویه و مدیریت ناکارآمد دارد. تالاب اللهآباد خشکیده، فرونشست دشت و کاهش منابع زیرزمینی، نشان میدهد قزوین به نقطهای رسیده که آیندهاش میان توسعه صنعتی و کمآبی گرفتار شده است.
سایت پسماند محمدآباد، به عنوان یکی از مراکز اصلی دفن زباله و مدیریت پسماند منطقه با مشکلات متعددی مواجه است. این مجتمع ۱۱۱هکتاری واقع در استان قزوین، در کیلومتر ۲۵جاده بوئینزهرا قرار دارد و روزانه بیش از ۸۰۰ تن زباله را پذیرش میکند. این امر نهتنها تهدیدی برای محیط زیست منطقه به شمار میرود، بلکه سلامت ساکنان محلی و کیفیت زندگی آنها را نیز تحت تأثیر قرار داده است.