قزوین سال‌هاست از گردشگری حرف می‌زند؛ از تاریخی که می‌تواند مسافر بیاورد، از طبیعتی که هنوز بکر مانده و از الموتی که نامش بسیار فراتر از مرزهای استان شناخته می‌شود. در سخنرانی‌ها، نشست‌ها و خبرها نیز کم از «ظرفیت» گفته نشده است. اما مسئله امروز دیگر معرفی ظرفیت‌های الموت نیست. پرسش ساده‌تر و در عین حال جدی‌تر است: گردشگری که راهی الموت می‌شود، در عمل با چه چیزی روبه‌روست؟
چند روز دیگر ۲۴۲هزار و ۲۱۸دانش‌آموز قزوینی به مدرسه برمی‌گردند؛ نسلی که بسیاری از آنها پیش از ورود به کلاس، کار با تلفن هوشمند، شبکه‌های اجتماعی و حالا ابزارهای هوش مصنوعی را تجربه کرده‌اند. آنها در دنیایی بزرگ می‌شوند که با سرعت تغییر می‌کند؛ مدرسه نیز ناگزیر است خود را با دنیای تازه آنها هماهنگ کند.
«جواد مجابی» رفت؛ شاعر، نویسنده، نقاش، طنزپرداز، منتقد و روزنامه‌نگاری که بیش از شش دهه میان واژه و تصویر زیست و حتی وقتی بیماری او را به تخت بیمارستان رساند، دست از آفرینش نکشید. آخرین قاب زندگی او شاید همان «شب‌های سفید بیمارستان» باشد؛ شب‌هایی که رنج را به تصویر کشید تا نشان دهد هنر، گاهی درست از جایی آغاز می‌شود که تن از ادامه راه خسته است.
موارد ابتلا به کووید-۱۹ در هفته‌های اخیر افزایش یافته و رد آنفلوآنزا نیز در نمونه‌های تنفسی نسبت به سال گذشته پررنگ‌تر شده است. هم‌زمان با بازگشایی مدارس، مسئولان سلامت قزوین از احتمال افزایش ابتلا و بستری در هفته‌های آینده می‌گویند. نخستین محموله واکسن آنفلوآنزا هم با سهمیه ۲۵۰۰ دوز در داروخانه‌های منتخب استان توزیع می‌شود.
روی کاغذ، قزوین باید یکی از بهترین استان‌ها برای فعالیت دامپزشکان باشد؛ استانی با دامداری‌های بزرگ صنعتی، تولید قابل‌توجه محصولات دامی و جایگاهی که در برخی شاخص‌ها آن را در میان استان‌های پیشرو کشور قرار داده است. براساس تازه‌ترین آمار جهادکشاورزی، قزوین با تولید ۳۵۰هزار تن شیر خام در چهار ماه نخست سال ۱۴۰۵، رتبه چهارم کشور را به خود اختصاص داده است.
تفریح قرار نیست اتفاق بزرگی باشد؛ گاهی چند ساعت بیرون رفتن با خانواده است، یک فیلم، یک عصر در پارک، دیدن دوستان یا سفری کوتاه که آدم را از تکرار روزهای شبیه به هم بیرون بیاورد. با این حال، وقتی هزینه و اضطراب فردا وارد همین چند ساعت می‌شود، اولین چیزی که از برنامه زندگی کنار می‌رود، اغلب همان وقتی است که قرار بود برای خودمان باشد. «فروردین امروز» در گفت‌وگو با شهروندان و کارشناسان، سهم تفریح از زندگی امروز قزوینی‌ها را بررسی کرده است.
شورای ششم قزوین در آخرین سال عمر طولانی‌شده‌اش، سرانجام به همان جایی برگشت که چهار سال پیش از آن فاصله گرفته بود؛ به درون شهرداری. سید«محمد علمی»، مدیری که بخش مهمی از عمر کاری‌اش را در همین مجموعه گذرانده، حالا قرار است بر صندلی شهرداری بنشیند؛ صندلی‌ای که تجربه سال‌های اخیر نشان داد نشستن بر آن، بدون همراه داشتن بدنه شهرداری و داشتن رابطه‌ای حرفه‌ای با شورا، می‌تواند اداره شهر را به مسیری فرسایشی بکشاند.
گزارش میدانی شبکه CNN از ویرانی‌های برجای‌مانده در کرج پس از حمله آمریکا، با حضور و گفت‌وگوی دکتر «علی صفری»، بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی جهان داشته است؛ گزارشی که در آن، مقام ایرانی حمله به پل B1 را «هدف قرار دادن زیرساخت‌های مردمی» و «جنایت جنگی» توصیف می‌کند.
«مهدی صباغی»، شهردار قزوین، این روزها بیش از آنکه با پروژه‌های شهری خبرساز شود، با پرسش‌هایی درباره ادامه حضورش در ساختمان بلدیه در کانون توجه قرار گرفته است. مدیری با سابقه‌ای بیش از ۳۵سال در ساختار اجرایی و پیشینه‌ای نظامی که از شهریور۱۴۰۰ سکان شهرداری قزوین را در اختیار گرفت و حالا در آستانه ۶۶سالگی، ادامه فعالیتش با ابهامات قانونی مواجه شده است.
«ملیکا محمدی»، نابغه ۱۶ساله شطرنج قزوین، این روزها فقط از مدال و قهرمانی حرف نمی‌زند؛ از اینترنت، دلار و سخت‌تر شدن رویای قهرمانی هم می‌گوید. دختری که از هفت‌سالگی وارد دنیای شطرنج شد و حالا با مدال‌های آسیایی و جهانی، قهرمانی زیر ۲۰سال آسیا و ثبت رکوردی تاریخی در مسابقات آنلاین جهان، به یکی از متفاوت‌ترین چهره‌های ورزشی این روزهای ایران تبدیل شده است.
سردار «سالار ولایتمدار» بار دیگر با اظهاراتی خاص به صدر خبرهای سیاسی قزوین بازگشته است؛ نماینده‌ای که همچنان ترجیح می‌دهد مسائل کشور را با ادبیات میدان و امنیت تحلیل کند، نه با زبان دیپلماسی و اقتصاد. ولایمتدار در سخنان اخیرش از جنگ روانی، مقاومت، تنگه هرمز، مذاکرات و شرایط داخلی کشور گفت، اما شاید مهم‌ترین بخش حرف‌هایش جایی بود که گرانی‌های اخیر را «توطئه و کار خائنان» توصیف کرد؛ جمله‌ای که در فضای سنگین اقتصادی این روزهای جامعه، بازتاب گسترده‌ای پیدا کرد.
در روزهایی که اخبار جنگ، ناامنی و معیشت، بیشتر از هر موضوع دیگری ذهن مردم را درگیر کرده، انتخابات شوراهای شهر و روستا آرام‌آرام از مرکز توجه فاصله گرفته است. خیابان‌های قزوین این روزها شلوغ‌اند، مردم بیشتر از ماه‌های گذشته در کنار هم دیده می‌شوند و نوعی همدلی در فضای شهر جریان دارد، اما در همین فضا، کمتر نشانی از شور انتخاباتی دیده می‌شود؛ نه ستادهای پررنگ، نه تبلیغات زودهنگام و نه بحث‌های داغ انتخاباتی که معمولاً در آستانه انتخابات شوراها شکل می‌گرفت.
تابستان هنوز از راه نرسیده، اما اضطراب جابه‌جایی زودتر از گرمای هوا خودش را به خانه‌های قزوین رسانده است. این روزها در بسیاری از بنگاه‌های املاک شهر، بیشتر از آنکه صحبت از خرید و فروش باشد، حرف از «صبر کردن» است؛ صبر مستأجر برای پیدا کردن خانه‌ای که از توانش خارج نباشد، تردید مالکی که نمی‌داند الان زمان فروش است یا نه و نگرانی خانواده‌هایی که هر سال، سهم بیشتری از درآمدشان را باید صرف داشتن یک سقف معمولی کنند.
در روزهایی که مسئولان کشور از حفظ همدلی و وحدت اجتماعی در شرایط جنگی می‌گویند، بسته شدن دوباره مجموعه فرهنگی ورزشی «شقایق» برای بسیاری از شهروندان قزوینی فقط تعطیلی یک فضای ورزشی نیست؛ بلکه نشانه‌ای از همان سردرگمی همیشگی در مدیریت فضاهای عمومی شهر است. زمینی که سال‌ها با کمترین امکانات، به پاتوق ورزش صبحگاهی و عصرگاهی جوانان، خانواده‌ها و شهروندان تبدیل شده بود، حالا بار دیگر پشت بنر «تعمیرات عمرانی تا اطلاع ثانوی» خاموش مانده است.
جنگ برای مردم این سرزمین، فقط از روزی آغاز نشد که صدای آژیرها در شهر پیچید و التهاب، خیابان‌ها را دربر گرفت. بسیاری معتقدند این نبرد سال‌ها پیش، از دل تحریم‌های فرساینده و ناعادلانه‌ای آغاز شد که آرام‌آرام نفس اقتصاد، درمان و زندگی عادی مردم را گرفت؛ جنگی خاموش و نابرابر که بیش از همه، بیماران و اقشار آسیب‌پذیر را هدف قرار داد. حالا تهاجم ناجوانمردانه اخیر و روزهای پرالتهاب جنگ رمضان، تنها زخمی تازه بر پیکر همان بحران قدیمی است؛ بحرانی که رد آن را می‌توان پشت پیشخوان داروخانه‌ها، در اتاق‌های شیمی‌درمانی و در نگاه نگران خانواده‌هایی دید که هر روز بیش از گذشته از آینده درمان عزیزانشان می‌ترسند.
نشست هم‌اندیشی رسانه‌های استان قزوین در حالی برگزار شد که پرسش اصلی نه «نحوه دعوت خبرنگاران»، بلکه وضعیت خود رسانه بود؛ رسانه‌ای که در سال‌های اخیر، بیش از آنکه در متن باشد، به حاشیه رانده شده است.
ساعت هفت صبح است و نور کم‌جان بهاری از لای پرده اتاق می‌تابد و «آراد رحیمیان»، دانش‌آموز سال دوازدهم، با چشمانی خواب‌آلود پشت لپ‌تاپ نشسته است. صدای معلم از صفحه کلاس آنلاین شنیده می‌شود، اما تصویر روی صفحه هر چند دقیقه یک‌بار قطع می شود.
