قزوین سال‌هاست از گردشگری حرف می‌زند؛ از تاریخی که می‌تواند مسافر بیاورد، از طبیعتی که هنوز بکر مانده و از الموتی که نامش بسیار فراتر از مرزهای استان شناخته می‌شود. در سخنرانی‌ها، نشست‌ها و خبرها نیز کم از «ظرفیت» گفته نشده است. اما مسئله امروز دیگر معرفی ظرفیت‌های الموت نیست. پرسش ساده‌تر و در عین حال جدی‌تر است: گردشگری که راهی الموت می‌شود، در عمل با چه چیزی روبه‌روست؟
چند روز دیگر ۲۴۲هزار و ۲۱۸دانش‌آموز قزوینی به مدرسه برمی‌گردند؛ نسلی که بسیاری از آنها پیش از ورود به کلاس، کار با تلفن هوشمند، شبکه‌های اجتماعی و حالا ابزارهای هوش مصنوعی را تجربه کرده‌اند. آنها در دنیایی بزرگ می‌شوند که با سرعت تغییر می‌کند؛ مدرسه نیز ناگزیر است خود را با دنیای تازه آنها هماهنگ کند.
«جواد مجابی» رفت؛ شاعر، نویسنده، نقاش، طنزپرداز، منتقد و روزنامه‌نگاری که بیش از شش دهه میان واژه و تصویر زیست و حتی وقتی بیماری او را به تخت بیمارستان رساند، دست از آفرینش نکشید. آخرین قاب زندگی او شاید همان «شب‌های سفید بیمارستان» باشد؛ شب‌هایی که رنج را به تصویر کشید تا نشان دهد هنر، گاهی درست از جایی آغاز می‌شود که تن از ادامه راه خسته است.
موارد ابتلا به کووید-۱۹ در هفته‌های اخیر افزایش یافته و رد آنفلوآنزا نیز در نمونه‌های تنفسی نسبت به سال گذشته پررنگ‌تر شده است. هم‌زمان با بازگشایی مدارس، مسئولان سلامت قزوین از احتمال افزایش ابتلا و بستری در هفته‌های آینده می‌گویند. نخستین محموله واکسن آنفلوآنزا هم با سهمیه ۲۵۰۰ دوز در داروخانه‌های منتخب استان توزیع می‌شود.
روی کاغذ، قزوین باید یکی از بهترین استان‌ها برای فعالیت دامپزشکان باشد؛ استانی با دامداری‌های بزرگ صنعتی، تولید قابل‌توجه محصولات دامی و جایگاهی که در برخی شاخص‌ها آن را در میان استان‌های پیشرو کشور قرار داده است. براساس تازه‌ترین آمار جهادکشاورزی، قزوین با تولید ۳۵۰هزار تن شیر خام در چهار ماه نخست سال ۱۴۰۵، رتبه چهارم کشور را به خود اختصاص داده است.
تفریح قرار نیست اتفاق بزرگی باشد؛ گاهی چند ساعت بیرون رفتن با خانواده است، یک فیلم، یک عصر در پارک، دیدن دوستان یا سفری کوتاه که آدم را از تکرار روزهای شبیه به هم بیرون بیاورد. با این حال، وقتی هزینه و اضطراب فردا وارد همین چند ساعت می‌شود، اولین چیزی که از برنامه زندگی کنار می‌رود، اغلب همان وقتی است که قرار بود برای خودمان باشد. «فروردین امروز» در گفت‌وگو با شهروندان و کارشناسان، سهم تفریح از زندگی امروز قزوینی‌ها را بررسی کرده است.
شورای ششم قزوین در آخرین سال عمر طولانی‌شده‌اش، سرانجام به همان جایی برگشت که چهار سال پیش از آن فاصله گرفته بود؛ به درون شهرداری. سید«محمد علمی»، مدیری که بخش مهمی از عمر کاری‌اش را در همین مجموعه گذرانده، حالا قرار است بر صندلی شهرداری بنشیند؛ صندلی‌ای که تجربه سال‌های اخیر نشان داد نشستن بر آن، بدون همراه داشتن بدنه شهرداری و داشتن رابطه‌ای حرفه‌ای با شورا، می‌تواند اداره شهر را به مسیری فرسایشی بکشاند.
تأمین ارز، کمبود مواد اولیه و نگرانی از اختلال در چرخه تولید، از مهم‌ترین مشکلاتی بود که واحدهای صنعتی قزوین در روزهای جنگ با آن روبه‌رو شدند؛ مشکلاتی که به گفته مدیرعامل شرکت شهرک‌های صنعتی استان، بخشی از آن در نشست‌های مشترک با مسئولان وزارت صمت مورد بررسی قرار گرفته است.
صبح شنبه، سالن جلسات اداره‌کل ورزش و جوانان قزوین فقط میزبان یک انتخابات ورزشی نبود؛ خانواده کاراته استان، پس از دو سال انتظار، سرانجام رئیس جدید خود را شناخت؛ انتخابی که شاید بیش از آنکه یک جابه‌جایی مدیریتی باشد، آغاز فصلی تازه برای یکی از پرافتخارترین رشته‌های ورزشی قزوین باشد.
«صدیقه ربیعی»، مدیرکل دفتر امور روستایی و شوراهای استانداری قزوین، در بازدید از تحریریه «فروردین امروز» با تبریک روز خبرنگار، بر نقش رسانه‌های محلی در معرفی ظرفیت‌های گردشگری و انعکاس مسائل و مشکلات روستاها تأکید کرد.
فصل تازه لیگ برتر برای شمس‌آذر، فقط آغاز یک رقابت فوتبالی نیست؛ شروع دوباره رؤیایی است که سال گذشته، در میانه روزهای تلخ و پرالتهاب کشور، نیمه‌تمام ماند. تیمی که در دو فصل اخیر بارها مقابل غول‌های فوتبال ایران ایستاد و نشان داد برای شگفتی‌سازی، الزاماً به بودجه‌های نجومی نیاز نیست، حالا در شرایطی متفاوت آماده ورود به لیگ می‌شود؛ شرایطی که اقتصاد، جنگ، تحریم و دغدغه‌های معیشتی، سایه سنگینی بر آن انداخته‌اند.
گاهی ارزش یک قهرمانی را نه مدال طلا، که حرف‌هایی نشان می‌دهد که پس از بازگشت بر زبان قهرمان جاری می‌شود. «داود علیپوریان»، کاپیتان قزوینی تیم ملی والیبال نشسته، این بار تنها با نهمین قهرمانی جهان و عنوان بهترین پاسور مسابقات به کشور بازنگشت؛ او از رنج‌های پنهان ورزشکارانی سخن گفت که با کمترین امکانات، اما با بیشترین تعصب، پرچم ایران را بر فراز جهان به اهتزاز درآوردند.
گریه‌اش، گریه یک مدیر یا یک باستان‌شناس نبود؛ اشک‌های زنی بود که سال‌ها بار سنگین یک آرزو را بر دوش کشیده بود. لحظه ثبت جهانی «قلعه الموت و استحکامات وابسته» در یونسکو، اشک‌های «حمیده چوبک» بیش از هر سخنی، روایتگر سال‌ها پژوهش، پیگیری و ایستادگی برای حفظ بخشی از هویت تاریخی ایران بود.
در روزگاری که بسیاری از نوجوانان آینده را در مهاجرت یا استخدام جست‌وجو می‌کنند، «محمدکیان بهشتیان» تصمیم گرفت آینده را خودش بسازد. نوجوان ۱۷ساله قزوینی، از سال‌هایی که هم‌سن‌وسالانش تازه با دنیای فناوری آشنا می‌شدند، برنامه‌نویسی، طراحی پلتفرم‌های آنلاین و کارآفرینی را آغاز کرد و امروز با وجود سن کم، مجموعه‌ای از کسب‌وکارهای دیجیتال را مدیریت می‌کند؛ مسیری که بیش از هر چیز، حاصل پشتکار و یادگیری مستمر است.
زن چند لحظه مقابل یخچال لبنیات می‌ایستد. قیمت‌ها را نگاه می‌کند، دستش را به طرف یکی از بسته‌ها می‌برد، اما منصرف می‌شود. چند قدم آن‌طرف‌تر، مردی قیمت گوشت را می‌پرسد، چیزی زیر لب حساب می‌کند و بی‌آنکه خریدی کرده باشد، از قصابی بیرون می‌رود. قفسه‌ها خالی نیستند؛ گوشت، شیر، پنیر، میوه و تخم‌مرغ در بازار وجود دارد. آنچه کمتر شده، توان خرید خانواده‌هایی است که هر روز ناچارند میان چند نیاز ضروری یکی را انتخاب کنند.
پس از حدود پنج سال، پرونده یکی از متفاوت‌ترین دوره‌های مدیریت شهری قزوین بسته شد؛ دوره‌ای که با حضور یک فرمانده نظامی در رأس شهرداری آغاز شد و با سپردن مدیریت موقت شهر به یکی از مدیران باسابقه بدنه شهرداری به پایان رسید. این تغییر، تنها جابه‌جایی یک مدیر نیست؛ بلکه نشانه پایان یک سبک مدیریت و آغاز آزمونی تازه برای شهری است که در سال‌های اخیر فراز و فرودهای بسیاری را تجربه کرده است.
صدای هنگ‌درام، پیش از آنکه دیده شود، شنیده می‌شود؛ صدایی که نه شبیه پیانو است، نه ضرب‌آهنگ دف را دارد و نه می‌توان آن را در قالب سازهای آشنای ایرانی تعریف کرد. اما کافی است چند دقیقه کنار نوازنده‌ای بایستی که با انگشتانش بر بدنه فلزی این ساز ضربه می‌زند تا متوجه شوی مردم، بیش از آنکه به خود ساز خیره شوند، به حسی گوش می‌دهند که میان هیاهوی خیابان جاری شده است؛ حسی میان دلتنگی و آرامش.
