قزوین سال‌هاست از گردشگری حرف می‌زند؛ از تاریخی که می‌تواند مسافر بیاورد، از طبیعتی که هنوز بکر مانده و از الموتی که نامش بسیار فراتر از مرزهای استان شناخته می‌شود. در سخنرانی‌ها، نشست‌ها و خبرها نیز کم از «ظرفیت» گفته نشده است. اما مسئله امروز دیگر معرفی ظرفیت‌های الموت نیست. پرسش ساده‌تر و در عین حال جدی‌تر است: گردشگری که راهی الموت می‌شود، در عمل با چه چیزی روبه‌روست؟
چند روز دیگر ۲۴۲هزار و ۲۱۸دانش‌آموز قزوینی به مدرسه برمی‌گردند؛ نسلی که بسیاری از آنها پیش از ورود به کلاس، کار با تلفن هوشمند، شبکه‌های اجتماعی و حالا ابزارهای هوش مصنوعی را تجربه کرده‌اند. آنها در دنیایی بزرگ می‌شوند که با سرعت تغییر می‌کند؛ مدرسه نیز ناگزیر است خود را با دنیای تازه آنها هماهنگ کند.
«جواد مجابی» رفت؛ شاعر، نویسنده، نقاش، طنزپرداز، منتقد و روزنامه‌نگاری که بیش از شش دهه میان واژه و تصویر زیست و حتی وقتی بیماری او را به تخت بیمارستان رساند، دست از آفرینش نکشید. آخرین قاب زندگی او شاید همان «شب‌های سفید بیمارستان» باشد؛ شب‌هایی که رنج را به تصویر کشید تا نشان دهد هنر، گاهی درست از جایی آغاز می‌شود که تن از ادامه راه خسته است.
موارد ابتلا به کووید-۱۹ در هفته‌های اخیر افزایش یافته و رد آنفلوآنزا نیز در نمونه‌های تنفسی نسبت به سال گذشته پررنگ‌تر شده است. هم‌زمان با بازگشایی مدارس، مسئولان سلامت قزوین از احتمال افزایش ابتلا و بستری در هفته‌های آینده می‌گویند. نخستین محموله واکسن آنفلوآنزا هم با سهمیه ۲۵۰۰ دوز در داروخانه‌های منتخب استان توزیع می‌شود.
روی کاغذ، قزوین باید یکی از بهترین استان‌ها برای فعالیت دامپزشکان باشد؛ استانی با دامداری‌های بزرگ صنعتی، تولید قابل‌توجه محصولات دامی و جایگاهی که در برخی شاخص‌ها آن را در میان استان‌های پیشرو کشور قرار داده است. براساس تازه‌ترین آمار جهادکشاورزی، قزوین با تولید ۳۵۰هزار تن شیر خام در چهار ماه نخست سال ۱۴۰۵، رتبه چهارم کشور را به خود اختصاص داده است.
تفریح قرار نیست اتفاق بزرگی باشد؛ گاهی چند ساعت بیرون رفتن با خانواده است، یک فیلم، یک عصر در پارک، دیدن دوستان یا سفری کوتاه که آدم را از تکرار روزهای شبیه به هم بیرون بیاورد. با این حال، وقتی هزینه و اضطراب فردا وارد همین چند ساعت می‌شود، اولین چیزی که از برنامه زندگی کنار می‌رود، اغلب همان وقتی است که قرار بود برای خودمان باشد. «فروردین امروز» در گفت‌وگو با شهروندان و کارشناسان، سهم تفریح از زندگی امروز قزوینی‌ها را بررسی کرده است.
شورای ششم قزوین در آخرین سال عمر طولانی‌شده‌اش، سرانجام به همان جایی برگشت که چهار سال پیش از آن فاصله گرفته بود؛ به درون شهرداری. سید«محمد علمی»، مدیری که بخش مهمی از عمر کاری‌اش را در همین مجموعه گذرانده، حالا قرار است بر صندلی شهرداری بنشیند؛ صندلی‌ای که تجربه سال‌های اخیر نشان داد نشستن بر آن، بدون همراه داشتن بدنه شهرداری و داشتن رابطه‌ای حرفه‌ای با شورا، می‌تواند اداره شهر را به مسیری فرسایشی بکشاند.
صبح اولین روز کاری بعد از تعطیلات نوروز، صدای زنگ ساعت بیش از همیشه آزاردهنده است. خیابان‌ها دیگر رنگ شاد ندارند، لبخندها پشت ماسک خستگی پنهان شده‌اند و انگار آدم‌ها با خودشان آشتی نیستند. شیرینی دید و بازدیدهای نوروزی، طعم تلخی گرفته؛ گویی پس از آن همه شور و شوق، افتاده‌ایم در سراشیبی بی‌حوصلگی. این حال ناخوشایند، بی‌نام نیست؛ روان‌شناسان آن را «سندروم افسردگی بعد از تعطیلات» می‌نامند. پدیده‌ای روانی و اجتماعی که در روزهای پایانی فروردین، بیشتر از هر وقت دیگر، خودش را نشان می‌دهد.
رئیس مرکز وکلا، کارشناسان رسمی و مشاوران خانواده قوه قضاییه قزوین با تأکید بر نقش مراکز مشاوره خانواده در کنترل آمار طلاق، گفت: هدف از تأسیس این مراکز، ایجاد فرصتی برای حل اختلافات پیش از صدور حکم طلاق و تلاش برای کاهش نرخ جدایی زوجین است.
دفتر سال۱۴۰۳ هم برای ورزش قزوین بسته شد و ورزشکاران دیار مینودری در این سال خاطره‌های تلخ و شیرینی برایمان رقم زدند. جمله کلیدی اشک‌ها و لبخندها و غم‌ها و شادی‌ها در میدان ورزش بازهم در ذهن‌ها متبادر می‌شود چراکه این ماهیت و خصلت عرصه ورزش است که در پایان یک رقابت ورزشی یک‌سو هلهله و شادی و پایکوبی و در سوی دیگر اشک و ناراحتی که این رویه باید طی شود تا رفتن و کار کردن و تلاش کردن برای جبران ناکامی‌ها معنا و مفهوم پیدا کند که تا بوده همین بوده.
ماه اسفند بار دیگر همراه با عطر گلاب و هل و زعفران شیرینی‌های سنتی مهمان ما شده است. شیرینی پزی، هنری است که از دیرباز تاکنون در میان بانوان قزوینی از اعتبار بالایی برخوردار می‌باشد. تا چند سال گذشته، بانوان قزوینی با وارد شدن به اسفندماه به تکاپوی تهیه مقدمات پختن شیرینی‌های خانگی برمی‌آمدند؛ که مهم‌ترین آن، تهیه مواد محلی و طبیعی برای پخت این شیرینی‌ها بود؛ هنوز هم در بین بعضی از خانواده‌های قزوینی، این رسم برقرار است.
یکی از رنگین‌ترین و لذت بخش‌ترین صفحات شناسنامه استان قزوین، غذاهای سنتی آن است. غذاهایی که معرفی‌کننده ذائقه و آداب و رسوم غذایی این منطقه می‌باشد. این استان از دیرباز به دلیل برخورداری از محصولات کشاورزی و طبیعی، با کیفیت‌ترین غذاهای محلی را در بین غذاهای سنتی کشور داشته و دارد. از گذشته دور، خاک حاصلخیز و آب فراوان در این منطقه، دلیلی بر تولیدات باارزشی مانند گندم، انواع میوه‌ها و سبزیجات، بادام، گردو و فندق و دیگر محصولات کشاورزی شده که یک فرصت غنی برای تامین نیازهای مردم این اقلیم و جایگاه ممتازی در بین غذاهای محلی به شمار می‌رود.
سال گذشته، تحولات زیادی در حوزه فرهنگ و هنر استان رقم خورد. یکی از اصلی‌ترین اتفاقات ساماندهی مجتمع فرهنگی و هنری ارشاد بعد از بازسازی بود. این مجموعه، یکی از مهم‌ترین مراکز فرهنگی استان محسوب می‌شود که پس از مدتی خاموشی، بار دیگر فعالیت خود را از سر گرفت.
فعالیت بلاگرهای قزوین را باید از اوایل دولت دوازدهم بررسی کرد، موج اول این جریان چندرسانه‌ای به خصوص با پاندمی کرونا هویت یافت و رفته رفته به قدری قدرتمند ظاهر شد که توانست با سبقت از فعالان رسانه‌ای و خبرنگاران و روزنامه‌نگاران استان، جایگاه ویژه‌ای در ذائقه فرهنگ مردمان این دیار به خود اختصاص دهد.
آسمانش رنگ دیگر و هوایی که در آن تنفس می‌کنی زندگی بخش‌تر است… درست در وسط هیاهوی شهر اگر جایی برای رهایی از خستگی پیدا شود، اینجا همان نقطه امنی است که بیشترمان نامش را می‌دانیم...
شاید همه مردم در اعصار مختلف از دوران دیرینه سنگی تا کنون که عصر فریب هولوگرام و متاورس است و مجاز و حقیقت چنان در هم تنیده شده‌اند که گاه شک می‌کنیم واقعی هستیم یا مجاز؛ گمان می‌کردند که در بحرانی‌ترین نقطه تاریخ زندگی می‌کردند. درست زمانی که تنش‌ها به حداکثر رسیده‌اند درست زمانی که منجی اساطیری هر اندیشه‌ای اندرقریب است که از راه برسد. اما راستش همیشه همین بوده جهان هرگز آرام نبوده است.
«آلفرد هیچکاک» فقید معتقد بود درام زندگی است که تکه‌های بی‌مزه‌اش حذف شده است. حالا پس از سال‌ها که از این گفته و مرگ این فیلم‌ساز درجه یک می‌گذرد می‌توانم بگویم درام تکه‌های بامزه زندگی است که با چاشنی تخیل بامزه‌تر و دلچسب‌تر شده است. این‌ها را ننوشتم تا درباره درام، هیچکاک، سینما و هنر به معنای کلی‌اش مطلب بنویسم. قصدم محدودتر است. به هنر برمی‌گردد، به تکه‌های بامزه زندگی هم مرتبط است، اما دایره شمولش به لذتی ربط دارد که نویسنده این مطلب از دنیای هنر در سال1403 برده است. (خصوصا در شهری که زندگی می‌کند یعنی قزوین!)
