قزوین سال‌هاست از گردشگری حرف می‌زند؛ از تاریخی که می‌تواند مسافر بیاورد، از طبیعتی که هنوز بکر مانده و از الموتی که نامش بسیار فراتر از مرزهای استان شناخته می‌شود. در سخنرانی‌ها، نشست‌ها و خبرها نیز کم از «ظرفیت» گفته نشده است. اما مسئله امروز دیگر معرفی ظرفیت‌های الموت نیست. پرسش ساده‌تر و در عین حال جدی‌تر است: گردشگری که راهی الموت می‌شود، در عمل با چه چیزی روبه‌روست؟
چند روز دیگر ۲۴۲هزار و ۲۱۸دانش‌آموز قزوینی به مدرسه برمی‌گردند؛ نسلی که بسیاری از آنها پیش از ورود به کلاس، کار با تلفن هوشمند، شبکه‌های اجتماعی و حالا ابزارهای هوش مصنوعی را تجربه کرده‌اند. آنها در دنیایی بزرگ می‌شوند که با سرعت تغییر می‌کند؛ مدرسه نیز ناگزیر است خود را با دنیای تازه آنها هماهنگ کند.
«جواد مجابی» رفت؛ شاعر، نویسنده، نقاش، طنزپرداز، منتقد و روزنامه‌نگاری که بیش از شش دهه میان واژه و تصویر زیست و حتی وقتی بیماری او را به تخت بیمارستان رساند، دست از آفرینش نکشید. آخرین قاب زندگی او شاید همان «شب‌های سفید بیمارستان» باشد؛ شب‌هایی که رنج را به تصویر کشید تا نشان دهد هنر، گاهی درست از جایی آغاز می‌شود که تن از ادامه راه خسته است.
موارد ابتلا به کووید-۱۹ در هفته‌های اخیر افزایش یافته و رد آنفلوآنزا نیز در نمونه‌های تنفسی نسبت به سال گذشته پررنگ‌تر شده است. هم‌زمان با بازگشایی مدارس، مسئولان سلامت قزوین از احتمال افزایش ابتلا و بستری در هفته‌های آینده می‌گویند. نخستین محموله واکسن آنفلوآنزا هم با سهمیه ۲۵۰۰ دوز در داروخانه‌های منتخب استان توزیع می‌شود.
روی کاغذ، قزوین باید یکی از بهترین استان‌ها برای فعالیت دامپزشکان باشد؛ استانی با دامداری‌های بزرگ صنعتی، تولید قابل‌توجه محصولات دامی و جایگاهی که در برخی شاخص‌ها آن را در میان استان‌های پیشرو کشور قرار داده است. براساس تازه‌ترین آمار جهادکشاورزی، قزوین با تولید ۳۵۰هزار تن شیر خام در چهار ماه نخست سال ۱۴۰۵، رتبه چهارم کشور را به خود اختصاص داده است.
تفریح قرار نیست اتفاق بزرگی باشد؛ گاهی چند ساعت بیرون رفتن با خانواده است، یک فیلم، یک عصر در پارک، دیدن دوستان یا سفری کوتاه که آدم را از تکرار روزهای شبیه به هم بیرون بیاورد. با این حال، وقتی هزینه و اضطراب فردا وارد همین چند ساعت می‌شود، اولین چیزی که از برنامه زندگی کنار می‌رود، اغلب همان وقتی است که قرار بود برای خودمان باشد. «فروردین امروز» در گفت‌وگو با شهروندان و کارشناسان، سهم تفریح از زندگی امروز قزوینی‌ها را بررسی کرده است.
شورای ششم قزوین در آخرین سال عمر طولانی‌شده‌اش، سرانجام به همان جایی برگشت که چهار سال پیش از آن فاصله گرفته بود؛ به درون شهرداری. سید«محمد علمی»، مدیری که بخش مهمی از عمر کاری‌اش را در همین مجموعه گذرانده، حالا قرار است بر صندلی شهرداری بنشیند؛ صندلی‌ای که تجربه سال‌های اخیر نشان داد نشستن بر آن، بدون همراه داشتن بدنه شهرداری و داشتن رابطه‌ای حرفه‌ای با شورا، می‌تواند اداره شهر را به مسیری فرسایشی بکشاند.
«محمدباقر آقاعلیخانی»، چهره‌ای تکنوکرات از دل جریان اصولگرایی و از حامیان قالیباف، این‌بار در سکوتی معنادار راهی اراک شده است. او که سال‌ها بر صندلی‌های مهم ملی -از ریاست مرکز ملی فرش ایران و سازمان صنایع و معادن قزوین تا دبیرخانه ستاد تسهیل کشور- تکیه زده بود، حالا معاون استاندار مرکزی شده است؛ سمتی که برای مدیری با چنین رزومه‌ای، نه جهش بلکه پرسشی تازه است: چرا او پذیرفت از سطح وزارتخانه به رده‌ای استانی بازگردد؟
با وزش نخستین بادهای سرد پاییزی، نگاه‌ها دوباره به سمت شرق قزوین می‌چرخد؛ جایی که دودکش‌های بلند نیروگاه شهیدرجایی در امتداد بزرگراه قزوین–کرج، هر سال پیش‌درآمد زمستان هستند. ستون‌هایی از دود خاکستری که سال‌هاست در ذهن مردم این شهر ماندگار شده‌اند، نشانه‌ی روزهایی که نفس کشیدن سخت می‌شود.
بازگشت «علی رحمانی» به عرصه اجرایی استان قزوین، فراتر از یک انتصاب اداری است؛ نشانه‌ای از بازآرایی نیروهای میانه‌رو در ساختار مدیریت استان. او که سال‌ها در جایگاه‌هایی چون فرمانداری آبیک و بوئین‌زهرا، مشاوره استاندار و معاونت دانشگاه آزاد تاکستان فعالیت کرده، پس از بازنشستگی بار دیگر به میدان بازگشته است؛ تصمیمی که هم پیام اعتماد دارد و هم پرسش‌هایی درباره چرایی تکرار چهره‌های قدیمی برمی‌انگیزد.
در بستری پویا، مدرسه باید جایی باشد که صدای خنده و یادگیری از دیوارهایش شنیده شود. جایی که دانش‌آموز تمرین ورود به جامعه می‌کند، یاد می‌گیرد، خطا می‌کند و اصلاح می‌شود. اما حادثه تلخ یکی از دبیرستان‌های قزوین ــ که به ضرب‌وشتم و آسیب جسمی یک نوجوان انجامید ــ بار دیگر سایه سنگین پرسشی قدیمی را زنده کرد: در روزگاری که جهان به سمت آموزش انسانی و احترام‌محور پیش می‌رود، چرا هنوز نوجوان ایرانی از ترسِ مدیر و معلم پناه به سکوت می‌برد؟
«نوشتن یعنی مقاومت؛ یعنی نترسیدن از حقیقت، حتی وقتی همه سکوت کرده‌اند.» – اوریانا فالاچی. در روزهایی که بسیاری از اهل رسانه سکوت را بر حقیقت‌گویی و رعایت اخلاق حرفه‌ای ترجیح می‌دهند، سید «عبدالعظیم موسوی» یادآور نسلی است که قلم را برای گفتن حقیقت در دست گرفت، نه برای رضایت صاحبان قدرت.
یکصد و هفتمین شورای گفت‌وگوی دولت و بخش خصوصی استان قزوین با محوریت بررسی موانع تولید و توسعه صادرات، به ریاست محمد نوذری، استاندار قزوین برگزار شد. در این نشست، بر ضرورت حرکت از نمایش به عمل و تحقق «صادرات واقعی» با همکاری بخش خصوصی تأکید شد؛ رویکردی که به گفته استاندار، باید اثر آن در رشد اقتصادی استان به‌صورت ملموس دیده شود.
صدای بوق‌های ممتد در ظهر شلوغ بلوار پرستار همچنان به گوش می‌رسد. راننده وانت بار خربزه‌ها را یکی یکی مرتب کرده و تعدادی را کف خیابان می‌چیند. صدای بلند فروشنده می‌آید، داد می‌زند: «اینجا واینستا!» مرد میانسال عصبانی می‌شود: «مگه خیابون رو خریدی؟!» مأموران رفع سد معبر شهرداری به او نزدیک می‌شوند؛ محل جدید برای فعالیت وانت‌بارها در چند خیابان آن‌طرف‌تر آماده شده، اما او سرش را به نشانه مخالفت تکان می‌دهد: «نمی‌روم! همین‌جا کار می‌کنم.»
در هوای غروب چهارشنبه، وقتی سوت پایان بازی در ورزشگاه شهیدرجایی قزوین به صدا درآمد، سکوتی سنگین روی سکوها نشست. امیدهای شمس آذر قزوین که با امید جبران آمده بودند، با شکستی دیگر میدان را ترک کردند؛ شکستی که تنها یک باخت ساده در جدول نیست، بلکه نشانه‌ای از سردرگمی در مدیریت و نیمکت این تیم جوان است.
حجت‌الاسلام قدرت‌الله علیخانی، نماینده ادوار قزوین، در نشست حامیان دولت در استانداری قزوین خواستار ارائه خدماتی شد که مردم بتوانند هر روزه و در زندگی‌شان لمس کنند؛ راهی که به گفته او، تنها مسیر بازگشت اعتماد عمومی است.
در نشستی صریح و بدون سانسور پس از ۵۱۶ روز، نماینده مردم قزوین، آبیک و البرز در مجلس شورای اسلامی از خبرنگاران به عنوان «سربازان جهاد تبیین» یاد کرد و در پاسخ به پرسش اختصاصی «فروردین امروز» درباره تبعیض در اجرای قانون و رانت‌های اقتصادی، از برخورد با «دانه‌درشت‌ها» و تشکیل جلسات ماهانه سه قوه در استان برای پیگیری پرونده‌های بزرگ خبر داد.
