خودشان که این فیلمها را میبینند (اگر نمیدیدند که نمیفهمیدند برای بقیه اخ و بد است)؛ اما دلشان نمیآید بقیه تماشاچی آنها باشند. نتیجهاش میشود توقیف فیلم. بعضی وقتها قبل از آنکه بر پرده بیفتد، مهر توقیف را میزنند. گاهی هم چند روزی یا چند ساعتی فیلم بر پرده میرود و بعد دلواپسانی نگرانیشان عود میکند و فیلم را از پرده پایین میکشند. از نوع دوم در سینمای ایران میتوانم «گوزنها»،«آرامش در حضور دیگران»،«اون شب که بارون اومد»، «رگبار»،«برزخیها» ،«خانه پدری»، «زندگی خصوصی» و «من مادر هستم» را نام ببرم. از نوع اول هم «آدم برفی»،«آشغالهای دوست داشتنی»،«پریناز»، «صد سال به این سالها» و… را یادم ماندهاست؛ البته دنیا چندان وفایی به عهد و تصمیم توقیفکنندگان نکرده و هر چندی وقت یکبار مهر توقیف پاک شد و با نمایش فیلمها مشخص شد دنیا و آخرت کسی چندان در خطر نیست. نهایت کاری که توقیف کنندگان کردند، بالا بردن آمار تماشاگران این فیلمها بود.
امروز: فیلمهایی که قرار شد روی پرده را ببینند
نتیجه انتخابات ریاست جمهوری که تمام شود و بیشتر مردم با قاطعیت برای بار دوم به آقای روحانی رای دادند، زمزمه رفع توقیف فیلمهای ایرانی زیادی بالا گرفت. مصاحبههای انجام شده با وزیر ارشاد هم این زمزمهها را به فریاد مبدل کرد. امروز که این نوشته را مینویسم و بیستم تیرماه ۱۳۹۶ است، خبر اکران فیلم «پریناز» ساخته بهرام بهرامیان پس از چهار سال، تیتر صفحه اول روزنامه «ایران» است؛خبری که برای دلواپسان ناخوشایند است؛ اما دل بعضیها را شاد میکند که به اندیشه دیگران احترام میگذارند. معلوم نیست فیلم که اکران بشود، خوشمان هم بیاید. مهم نیست؛ مهم این است که قرار است بینندگان خودشان تصمیم بگیرند. قول میدهم با اکران این فیلم و فیلمهایی مثل خانه پدری،من عصبانی نیستم، گزارش یک جشن، آشغالهای دوست داشتنی و… کسی از صراط مستقیم خارج نشود. تازه اگر صراط مستقیم با یک فیلم کج میشود، بگذار بشود.
امروز: فیلمهایی که قرار شد روی پرده را ببینند
نتیجه انتخابات ریاست جمهوری که تمام شود و بیشتر مردم با قاطعیت برای بار دوم به آقای روحانی رای دادند، زمزمه رفع توقیف فیلمهای ایرانی زیادی بالا گرفت. مصاحبههای انجام شده با وزیر ارشاد هم این زمزمهها را به فریاد مبدل کرد. امروز که این نوشته را مینویسم و بیستم تیرماه ۱۳۹۶ است، خبر اکران فیلم «پریناز» ساخته بهرام بهرامیان پس از چهار سال، تیتر صفحه اول روزنامه «ایران» است؛خبری که برای دلواپسان ناخوشایند است؛ اما دل بعضیها را شاد میکند که به اندیشه دیگران احترام میگذارند. معلوم نیست فیلم که اکران بشود، خوشمان هم بیاید. مهم نیست؛ مهم این است که قرار است بینندگان خودشان تصمیم بگیرند. قول میدهم با اکران این فیلم و فیلمهایی مثل خانه پدری،من عصبانی نیستم، گزارش یک جشن، آشغالهای دوست داشتنی و… کسی از صراط مستقیم خارج نشود. تازه اگر صراط مستقیم با یک فیلم کج میشود، بگذار بشود.
فردا: حق انتخاب با بینندگان
بسته به اینکه چقدر به مردم عادی اعتماد داشتهباشی، میتوانی تصمیمگیری را به خودشان واگذار کنی . ممکن است اشتباه هم بکنند.چه اهمیتی دارد؟ مگر اهل کمال و دانش و بزرگان اشتباه نمیکنند. دنیا پر از تصمیمات غلطی است که به پای بزرگان و خواص نوشتهاست؛غلطهایی که چوبش را هم مردم عادی خوردهاند. بگذاریم مردم عادی خودشان فیلمهای مورد علاقهشان را انتخاب کنند، گیرم که خطا کردند، خربزه خوردهاند و پای لرزش مینشینند. خودشان پای لرزش مینشینند. تازه ما هم نگذاریم، خودشان راهش را پیدا میکنند. باور ندارید بعد از خواندن این چند خط تشریف ببرید پشت بام و تعداد دیشهای ماهواره روی خانه همسایهها را بشمارید.
حسن لطفی
