دیروز : رای ما را پس بده

شده بودم جوان سال‌های ۵۶ و ۵۷ ! دلم پی یکی بود که بیاید به فقرا نان و مسکن بدهد.گفتند: قرار است  پول نفت  را بیاورد  سر سفره‌ها .مکث کردم. از جوانی  و آن سال‌ها دور شدم . تاریخ را ورق زدم. گفتم…. نه این بار چیزی نگفتم.مات ماندم. قصر رویایی که برای پابرهنه‌ها ساخته بودم یکباره فرو ریخت. گفتم این آدم اگر سلامت هم باشد ته‌ته اش با نیت  بهشت راه جهنم را برای فقرا هموار می‌کند. سفره فقرا را چربتر که نمی‌کند هیچ، کاری می‌کند که دو سه روزی سفره پهن باشد و بعد فقیر کاسه گدایی به‌دست بگیرد. این‌ها را به آن‌ها هم گفتم. آن‌ها لابد برای خودشان دلیلی داشتند؛دلیلی که نمی‌گذاشت جلوتر از شعارها را ببینند.آن هم وقتی‌ که کنار آن شعارها، حرف‌ها و رفتارهای دیگری هم بود که اگر دقت می‌کردی متوجه‌شان می‌شدی.دروغگویی (رسمی که نهادینه شد)، اخلاق‌گریزی(بگم‌بگم‌هایی که آبروی خیلی‌ها را برد و دزدی نشان کسی نداد)، نارفیقی (او آمده بود تا دیگری را به‌ریاست برساند؛ اما ماند و یادش رفت چه گفته و…. )و….  .ندیدند . رای دادند و این منجی عدالت و فقر زدایی رئیس جمهور شد. باقی را که دیگر خوب می‌دانید. سال‌ها بعد خیلی‌ها از رایی که به او دادند، پشیمان شدند؛ اما چه دیر، هیچ‌وقت در هیچ انتخاباتی نمی‌توان رایت را پس بگیری.رایت را که به صندوق انداختی کار تمام است. باید حواست جمع باشد؛ البته هنوز هم کسانی هستند که او را معجزه هزاره سوم می‌دانند، کسانی که نمی‌دانند معجزه اصلی هزاره سوم کشورمان رئیس جمهوری است که دشمنانش  هم  به مهار تورم،نبود فساد، میدان دادن به پژوهشگران، کرامت انسان،گفت وگوی تمدن‌ها و…. در هشت سال ریاست جمهوری‌اش اعتراف می‌کنند؛ هرچند دیر! نامش را خودتان بگویید.
امروز : نگرانم خانم! نگرانم آقا!لطفا مواظب امید ما باشید:
زنگ زده‌ام به نویسنده بزرگی تا حالش را بپرسم.از خوش و بش به وقایع روز می‌رسیم. هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم،  رای بدهد؛اما می‌گوید رای می‌دهم. خوشحال می‌شوم. وقتی می‌گوید به اعتدال و روحانی رای می‌دهد، خوشحالتر می‌شوم.دلم می‌خواهد به‌طور رسمی از حسن روحانی حمایت کند؛ اما نمی‌کند برای خودش دلایلی دارد. دلیلش وصل به عملکر روحانی نیست. نگاه خودش را دارد. می‌گوید محمود دولت‌آبادی، علنی از جهانگیری و روحانی حمایت کرده،خوشحالی‌ام صد چندان می‌شود. چقدر این رای‌ها ارزش دارد.کاش نگاه همه غیر شخصی بشود. شرایط مملکت و صلاح همگان را در نظر بگیریم. کاش به جای قهر و واگذاری زمانه به شرایط بد دریابیم، حسن روحانی بهترین انتخاب است. نه برای هنرمندان،روشنفکران،اقوام،اقلیت‌هاو…بلکه برای فقرا،مستمندان، دینداران و… . باید یادمان باشد فقرا بیشتر از ناحیه کسانی که مدام شعار نان ،مسکن و برابری دادند، فقیرتر و محتاجتر شدند.دینداران هم بیش از همه از دینداران متعصب و کوردل لطمه دیدند. داعش ادعای دینداری شدید می‌کند و… بگذریم.خانم!آقا! نگرانیم. لطفا به آقای روحانی رای بدهید.
فردا: لحظه شادی و تداوم امید و اعتدال
زمان می‌گذرد.دوازدهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری هم برگزار می‌شود. خدا کند وقتی آرای  بیست و نهم اردیبهشت کشورمان را می‌خوانند نتیجه‌اش شادی برای طرفداران حسن روحانی، آبادی کشور، کار (کارواقعی ونه شعاری)،کرامت (کرامت صد درصد ایرانیان نه عده‌ای خاص )،رفع فقر (رفع فقر مادی و فرهنگی )، مطرح شدن اسلام به عنوان نماد مهرورزی و… باشد. این وقتی ممکن است که اهل قهر نباشیم؛خصوصا قهر با انتخابات امسال.