دیروز: تصویر پریشان یک بانو

 قدرت از پشت روزنه‌ای که وصل به دنیای کوچک دوست پهلوان دیروزش است، مردی تکیده را می‌بیند که نمایش عامه‌پسندی به نام «هیتلر و دختر پُررو» را تبلیغ می‌کند. شوک وارد شده بر قدرت، از روی پرده به بیننده نشسته در سینما و پای تلویزیون منتقل می‌شود. وقتی در مهرماه سال ۹۰ در برنامه هفت، گزارشگر این برنامه به سراغ فریماه فرجامی رفت، خیلی‌ها که او را می‌شناختند شگفتی قدرت در مقابل تئاتر لاله‌زار را دوباره تجربه کردند. بانوی مقتدر پرده آخر، از سیمای آن روز چیزی را نگاه نداشته بود. این تصویر آنقدر آزاردهنده بود که در همان برنامه، امین تارخ تا جایی که ادب اجازه می‌داد با کلام به دست‌اندرکاران این برنامه ناسزا گفت. از فردای آن روز، خیلی‌ها کار فریدون جیرانی و برنامه هفت را نکوهش کردند. تا آنجایی که به‌خاطرم مانده، در بین این افراد نام پرویز پرستویی هم بود. عکس‌العمل آن روز پرستویی و دیگران کاملا طبیعی بود؛ اما کار برنامه‌سازان هفت هم غلط نبود. تلنگری که آن برنامه به خیلی از ما زد باعث شد تا دریابیم خیلی وقت است بازیگر توانمندی که سال ۶۵ با تیغ و ابریشم خوش درخشید، چند سالی است جلوی دوربین نمی‌رود. بازیگری که در کارنامه‌اش بازی فوق‌العاده در فیلم پرده آخر را دارد و نقش آفاق را در فیلم نرگس ساخته به یادماندنی رخشان بنی‌اعتماد، کسی بهتر از او نمی‌توانست بازی کند(البته شاید!)

امروز: بازگشت به عالم سینما
در خبرها آمده، قرار است یک‌بار دیگر مسعود کمیایی، فریماه فرجامی را در فیلمی بازی بدهد، بازی که می‌تواند تکرار همکاری موفقیت‌آمیز این دو باشد. همکاری که سال‌ها قبل در فیلم‌های خط قرمز، تیغ و ابریشم و سرب نتیجه بسیار خوبی داشته است. برای خیلی‌ها که تصویر فریماه فرجامی را بر پرده سفید سینما و یا صفحه تلویزیون دیده‌اند یا کارهای او را بر صحنه تئاتر به تماشا نشسته‌اند؛ خبر شادی‌بخشی است. خبری که باعث ایجاد انتظار در تعدادی از آن‌ها شده است. آن‌هایی که منتظرند بازی این بازیگر توانمند دهه‌های شصت و هفتاد، دوباره آن‌ها را به شوق وا دارد و شاید بازی‌اش همچون بازی در فیلم‌های پرده آخر، نرگس و سُرب، نظر داوران جشنواره‌ها را به خود جلب کند و شاید همچون بازی‌اش در فیلم‌های تیغ و ابریشم و بی‌پناه مورد توجه منتقدان و… هم قرار گیرد.

فردا: چه کسی ما را شگفت‌زده می‌کند؟
شهرت یکی از مهمترین ویژگی‌های سینما است. ویژگی که بیشتر از همه‌ی عوامل یک فیلم، نصیب بازیگران آن می‌شود. بازیگرانی که وقتی نور از آپاراتخانه سالن سینما بیرون می‌آید و روی پرده سفید دنیایی می‌سازد، همه چیز را مال خود می‌کنند. دنیایی که خیلی‌ها آن را با واقعیت در هم می‌آمیزند تا… بگذریم. شما می‌توانید تصور کنید کدام یک از بازیگران دیروز، مدتی است جلوی دوربین نمی‌رود؟ کدام یکی از این‌ها، می‌تواند سوژه برنامه‌ای تلویزیونی قرار گیرد… برنامه‌ای که پس از نمایش چهره او، مورد غضب ما واقع شود. غضبی که البته ناشی از بیداری ما است؛ بیداری ناگهانی!

حسن لطفی