اما پشت این بنر، فقط بحث تعمیرات دیده نمیشود. روایت شهروندان، مسئولان و حاشیههای چند سال اخیر این مجموعه نشان میدهد ماجرای شقایق، چیزی فراتر از چند کابل برق، خطکشی دوچرخه یا بازپیرایی شهری است؛ جدالی قدیمی میان کمبود زیرساختهای ورزشی، نوع استفاده مردم از فضاهای عمومی و نگاههای متفاوت به سبک زندگی شهری.
در روزهای تعطیلی مجموعه، بسیاری از شهروندان وقتی مقابل درهای بسته شقایق رسیدند، تازه از ماجرا باخبر شدند. برخی ورزشکاران میگویند حتی اطلاعرسانی دقیقی درباره زمان تعطیلی یا مدت آن انجام نشده و همین موضوع باعث سردرگمی مراجعهکنندگان شده است.
«سمیرا رشوند»، مادری که به گفته خودش سالهاست برای پیادهروی و ورزش به این مجموعه میآید، میگوید نزدیکی شقایق به محل زندگیاش مهمترین دلیل انتخاب این فضا بوده است. او معتقد است جایگزینهایی که معرفی شدهاند، برای بسیاری از خانوادهها عملاً قابل استفاده نیستند؛ بهویژه برای زنانی که فرزند کوچک دارند یا امکان رفتوآمد طولانی در سطح شهر را ندارند.
«حسین مرادی»، مردی که با دوچرخه به محل آمده بود، میگوید اصل انجام تعمیرات قابل درک است، اما بهتر بود مسئولان زمان و جزئیات تعطیلی را شفافتر اعلام میکردند تا شهروندان بتوانند برای برنامه ورزشی خود جایگزین پیدا کنند.
«الهام مسعودی»، یکی دیگر از مراجعهکنندگان، میگوید بسیاری از مردم تازه وقتی به محل میرسند متوجه تعطیلی مجموعه میشوند. او معتقد است فضاهای جایگزین معرفیشده، پاسخگوی نیاز همه شهروندان نیست و شقایق برای بسیاری از مردم، تنها فضای در دسترس ورزش روزانه به شمار میرود.
در اطراف مجموعه، تعطیلی شقایق فقط روی ورزش مردم تأثیر نگذاشته است. کسبه محدوده هم میگویند در همین چند روز، کاهش مراجعهکنندهها روی درآمدشان اثر مستقیم گذاشته است. بعضی مغازهداران و صاحبان کافههای اطراف، نگراناند که اگر این تعطیلی طولانی شود، ادامه فعالیت اقتصادیشان دشوارتر از قبل شود.
در مقابل، برخی ساکنان محله معتقدند وضعیت فعلی مجموعه در ماههای اخیر از حالت یک فضای ورزشی خارج شده بود و بینظمیها، کمبود جای پارک و بعضی رفتارهای ناهنجار باعث گلایه خانوادهها شده است.
همین دو روایت متفاوت، حالا شقایق را به یکی از بحثبرانگیزترین فضاهای عمومی شهر تبدیل کرده است؛ جایی که هر گروه، تصویری متفاوت از آن دارد. برای عدهای، تنها فضای رایگان و در دسترس ورزش در قلب شهر است و برای برخی دیگر، مجموعهای که نیاز به ساماندهی جدی دارد.
مسئولان شهرداری تأکید دارند تعطیلی فعلی صرفاً به دلیل مشکلات فنی، روشنایی و بازپیرایی مجموعه است. «ابوالفضل اکبری»، رئیس سازمان فرهنگی، اجتماعی و ورزشی شهرداری، میگوید بخشی از مسیرها نیاز به ایمنسازی و جداسازی داشته و ادامه فعالیت مجموعه در وضعیت قبلی میتوانست برای شهروندان خطرآفرین باشد.
او ادامه میدهد پس از رفع نواقص مجموعه، ظرف دو هفته آینده مجدد بازگشایی میشود.
در همین حال، برخی مسئولان قضایی و اجرایی نیز تأیید میکنند که طی ماههای گذشته گزارشهایی درباره ناهنجاریهای اجتماعی و نوع پوشش برخی مراجعهکنندگان مطرح شده بود؛ موضوعی که باعث برگزاری جلساتی برای «ساماندهی» مجموعه شده است. با این حال، «شهرام احمدپور» معاون سیاسی استاندار قزوین صراحتاً تأکید کرده که نباید به خاطر رفتار یا پوشش چند نفر، کل یک مجموعه ورزشی را به روی مردم بست و راهحل مسائل فرهنگی، تعطیل کردن فضاهای عمومی نیست.
شاید مسئله اصلی شقایق، فقط یک زمین ورزشی نباشد؛ بلکه تصویری از چگونگی مواجهه مدیریت شهری با نسل جدیدی از سبک زندگی شهری در قزوین باشد. شهری که از یک سو با کمبود جدی زیرساختهای ورزشی و تفریحی روبهروست و از سوی دیگر، هنوز درباره نحوه استفاده از همین فضاهای محدود نیز به جمعبندی روشنی نرسیده است.
در میان همه این بحثها، آنچه بیش از هر چیز جلب توجه میکند، سکوت همیشگی مدیریت شهری در برابر افکار عمومی است؛ سکوتی که باعث میشود هر تعطیلی، هر حصار و هر بنر، بیشتر از یک تصمیم عمرانی ساده، به موضوعی اجتماعی و بحثبرانگیز تبدیل شود. شاید اگر گفتوگو با مردم و رسانهها، جدیتر و شفافتر انجام میشد، امروز «شقایق» فقط نام یک زمین ورزشی بود؛ نه نمادی از اختلاف نگاهها درباره شهر و شهروندانش.
