او در عین حال، بر نکتهای تأکید کرد که وجه دیگر شخصیت سیاسیاش را نشان میدهد؛ اینکه «نقد منصفانه، خیرخواهانه و سازنده، نافی انسجام نیست». این جمله در دل همان خطبههایی بیان شد که رنگ و بوی امنیتی پررنگتری داشت. بهعبارت دیگر، مظفری کوشید میان اعتراض و برهمزدن نظم عمومی، مرز بگذارد و نقد را از فتنه تفکیک کند؛ هرچند لحن تند بخشهایی از سخنانش، بازتابهای متفاوتی در افکار عمومی داشت.
امام جمعه قزوین در این مقطع، بیش از آنکه یک چهره مذهبی صرف باشد، در قامت بازیگری سیاسی ظاهر شد؛ کسی که تلاش کرد با اتکا به بدنه مذهبی و انقلابی شهر، فضای پس از بحران را مدیریت کند. نقش او در این بزنگاه، نشان داد که خطبههای جمعه همچنان میتوانند در قزوین، کارکردی فراتر از یک تریبون عبادی داشته باشند؛ تریبونی که در روزهای التهاب، به میدان تعیین مرزها تبدیل میشود.
