در میانه خرداد، استاندار قزوین، مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان و تعدادی از مسئولان فرهنگی به دیدار این هنرمند خلاق موسیقی در کارگاه او در آب انبار حکیم واقع در محله تنورسازان رفتند و از این استاد چیرهدست برای احیای سازهای کهن ایرانی قدردانی کردند.
در این دیدار که با نواختن چند ساز ابداعی استاد شکری توسط او همراه شد، مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان با بیان اینکه این هنرمند یکی از سرمایههای ارزشمند هنری کشور در حوزه موسیقی است، گفت: حفظ تعادل در اجرای موسیقی پاپ و اصیل ایرانی به منظور جلوگیری از فراموشی و خدشه به موسیقی سنتی به عنوان میراث فرهنگی و تاریخی ضروری است.
محمدحسین اسماعیلی با تاکید بر اینکه، صیانت از موسیقی سنتی و حمایت از آن به عنوان میراث فرهنگی از وظایف مهم وزارت ارشاد محسوب میشود، افزود: وظیفه ما حمایت از میراثهای فرهنگی همچون موسیقی سنتی است و نباید اجازه دهیم مطالبه برای اجرای موسیقی پاپ سبب فراموشی این میراث شود.
وی اضافه کرد: هر آنچه موسیقی اصیلتر و از شعر و ملودی ارزش مداری برخوردار باشد، با اقبال عمومی بیشتری همراه بوده و اقشار مختلف جامعه با آن همراهی خواهند کرد، لذا اگر جریان موسیقی را به سمت موسیقی اصیل و مبتنی بر ظرفیتهای بومی و محلی خود، ارزشها و اصالتهای فرهنگ ببریم، یقینا شاهد شکوفایی این هنر فاخر خواهیم بود.
این مسئول همچنین با اشاره به جایگاه موسیقی به ویژه موسیقی سنتی و ارزشی تصریح کرد: موسیقی اصیل سنتی و عرفانی روح را تعالی میبخشد و انسان را در مسیر معرفت الهی قرار میدهد.
شکری که زاده ۱۳۵۴ در قزوین است، هنوز نوجوان بود که ساخت ادوات موسیقی را با مطالعاتی برای علمی کردن ساخت سازهای معاصر آغاز کرد. با این پیشزمینه، در سال۱۳۷۸ پژوهشهایش را برای ساخت سازهای باستانی شروع کرد و برای سرعت بخشیدن به این کار، نخستین کارگاه ساخت ادوات موسیقی را در قزوین پایهگذاری کرد.
این هنرمند در نیمهی آغازین دههی هشتاد توانست ساخت ساز نی را علمی کند و سپس به پژوهش در زمینهی ساختارشناسی و علمی کردن مراحل ساخت سازهای تنبور و سهتار دست بزند. وی همچنین نقشه مهندسی ساز «تار» را طراحی و ساز «هشت تار» را ابداع و ثبت کشوری کرد و توانست با بهره از هنر معرق تا شش هزار قطعه را در ساخت سازی ویژه به کار گیرد.
شکری در نیمهی دوم دههی ۸۰ کهنترین «چنگ» ایران و جهان، با دیرینگی شش هزار سال، و «بربت» میانرودان با پیشینهی چهارهزار و ۷۰۰سال را به سفارش و پشتیبانی سازمان ملل متحد ساخت. او سپس چنگی از قزوین را که از آنِ سدهی نهم قمری بود، برای موزهی مردمشناسی این استان بازسازی کرد. این استاد چیره دست موسیقی چندی بعد، ساز «سروش» را ابداع کرد.
از آخرین دستاوردهای این هنرمند میتوان به ثبت «چنگ ایران باستان» در فهرست میراث ناملموس بشری ایران و فرستادن آن از سوی وزارت میراث فرهنگی به یونسکو برای ثبت پاسداشت از بهترین عملکردها در احیای هنرهای منسوخشده و نهایتاً ساخت «آهنگ فرمان کوروش بزرگ» و اجرای آن در آیین بازگشت منشور کوروش کبیر با سازهای بازسازیشده از سوی وی، اشاره کرد.
در این دیدار که با نواختن چند ساز ابداعی استاد شکری توسط او همراه شد، مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان با بیان اینکه این هنرمند یکی از سرمایههای ارزشمند هنری کشور در حوزه موسیقی است، گفت: حفظ تعادل در اجرای موسیقی پاپ و اصیل ایرانی به منظور جلوگیری از فراموشی و خدشه به موسیقی سنتی به عنوان میراث فرهنگی و تاریخی ضروری است.
محمدحسین اسماعیلی با تاکید بر اینکه، صیانت از موسیقی سنتی و حمایت از آن به عنوان میراث فرهنگی از وظایف مهم وزارت ارشاد محسوب میشود، افزود: وظیفه ما حمایت از میراثهای فرهنگی همچون موسیقی سنتی است و نباید اجازه دهیم مطالبه برای اجرای موسیقی پاپ سبب فراموشی این میراث شود.
وی اضافه کرد: هر آنچه موسیقی اصیلتر و از شعر و ملودی ارزش مداری برخوردار باشد، با اقبال عمومی بیشتری همراه بوده و اقشار مختلف جامعه با آن همراهی خواهند کرد، لذا اگر جریان موسیقی را به سمت موسیقی اصیل و مبتنی بر ظرفیتهای بومی و محلی خود، ارزشها و اصالتهای فرهنگ ببریم، یقینا شاهد شکوفایی این هنر فاخر خواهیم بود.
این مسئول همچنین با اشاره به جایگاه موسیقی به ویژه موسیقی سنتی و ارزشی تصریح کرد: موسیقی اصیل سنتی و عرفانی روح را تعالی میبخشد و انسان را در مسیر معرفت الهی قرار میدهد.
شکری که زاده ۱۳۵۴ در قزوین است، هنوز نوجوان بود که ساخت ادوات موسیقی را با مطالعاتی برای علمی کردن ساخت سازهای معاصر آغاز کرد. با این پیشزمینه، در سال۱۳۷۸ پژوهشهایش را برای ساخت سازهای باستانی شروع کرد و برای سرعت بخشیدن به این کار، نخستین کارگاه ساخت ادوات موسیقی را در قزوین پایهگذاری کرد.
این هنرمند در نیمهی آغازین دههی هشتاد توانست ساخت ساز نی را علمی کند و سپس به پژوهش در زمینهی ساختارشناسی و علمی کردن مراحل ساخت سازهای تنبور و سهتار دست بزند. وی همچنین نقشه مهندسی ساز «تار» را طراحی و ساز «هشت تار» را ابداع و ثبت کشوری کرد و توانست با بهره از هنر معرق تا شش هزار قطعه را در ساخت سازی ویژه به کار گیرد.
شکری در نیمهی دوم دههی ۸۰ کهنترین «چنگ» ایران و جهان، با دیرینگی شش هزار سال، و «بربت» میانرودان با پیشینهی چهارهزار و ۷۰۰سال را به سفارش و پشتیبانی سازمان ملل متحد ساخت. او سپس چنگی از قزوین را که از آنِ سدهی نهم قمری بود، برای موزهی مردمشناسی این استان بازسازی کرد. این استاد چیره دست موسیقی چندی بعد، ساز «سروش» را ابداع کرد.
از آخرین دستاوردهای این هنرمند میتوان به ثبت «چنگ ایران باستان» در فهرست میراث ناملموس بشری ایران و فرستادن آن از سوی وزارت میراث فرهنگی به یونسکو برای ثبت پاسداشت از بهترین عملکردها در احیای هنرهای منسوخشده و نهایتاً ساخت «آهنگ فرمان کوروش بزرگ» و اجرای آن در آیین بازگشت منشور کوروش کبیر با سازهای بازسازیشده از سوی وی، اشاره کرد.
