درحالی منتقدان معتقدند تعلل استاندار در انتخاب مدیران عالی رتبه در توسعه استان اختلال ایجاد میکند که نیمههای اولین ماه سال ۹۷ بود که معاون سیاسی استاندار اعلام کرد «چیدمان جدیدی را در مدیریت استان خواهیم داشت»؛ البته او توضیح بیشتری نداد که منظور او از چیدمان جدید چیست؟ آیا قرار است در معادلات سیاسی استان تغییری روی دهد؟
شاید پافشاری بر انتخاب رضا گروسی برای فرمانداری البرز را بتوان جزو همان»چیدمان»ها تلقی کرد؛ آنجاکه جریان نزدیک به دولت، چندان تمایلی به انتصاب او نداشت و حتی گفته میشود یکی از نمایندگان مجلس، از مخالفان سرسخت او بود، ولی سرانجام استاندار پیروز این مجادلات شد.
اما در کنار آن، علی رحمانی هم حکم فرمانداری بویین زهرا را گرفت که از نیمههای دوم شهریور سال گذشته، درست در روزهایی که استاندار پیشین در حال ترک قزوین به مقصد هرمزگان بود، به این سمت منصوب شد. او نزدیک به جریان حامی دولت است که با انتصاب فرماندار البرز مخالف است.
بنابراین همزمانی خروج این دو – گروسی و رحمانی- از شرایط برزخی، این گمانه را در ذهن تقویت میکند که پای یک معامله در میان است.
با این همه، گرچه تکلیف البرز و بویین زهرا مشخص شدهاست؛ اما هنوز وضعیت تاکستان،آوج و قزوین مشخص نیست و تنها هراز گاهی، گمانهزنیهایی مطرح میشود.
منتقدان معتقدند تعلل استاندار در انتخاب مدیران خود نه تنها به سود استان نیست؛ بلکه روند توسعه را مختل میکند؛ در واقع مدیری که در بلاتکلیفی بین ماندن و رفتن است، انگیزهای برای ادامه کار ندارد و شرایط را به روزمرگی میکشاند و این مساله را به زیرمجموعه مدیریتی خود هم تسری میدهد.
با این همه آنچه از سخنان علیرضا آشناگر،معاون سیاسی استاندار بر میآید در اینکه «چیدمان جدیدی را در مدیریت استان خواهیم داشت تا زمینه اجرای برنامههای دولت تدبیر و امید در قزوین فراهم شود»؛ بنابراین استاندار نه ابقا، که تغییرات گستردهای را در دستور کار دارد و این تغییرات نه از نیروهای بومی، بلکه غیربومی است که به تازگی با واکنش تند زرآبادی، نماینده مجلس هم رو به رو شد.
اما گویی همانگونه که پیشتر زاهدی گفتهبود، فشارهایی وارد میشود که این روند تغییرات را کند کردهاست؛ صاحب نفوذانی که چندان چیدمان استاندار را بر نمیتابد و آن را متضاد با منافع خود میدانند.
شاید پافشاری بر انتخاب رضا گروسی برای فرمانداری البرز را بتوان جزو همان»چیدمان»ها تلقی کرد؛ آنجاکه جریان نزدیک به دولت، چندان تمایلی به انتصاب او نداشت و حتی گفته میشود یکی از نمایندگان مجلس، از مخالفان سرسخت او بود، ولی سرانجام استاندار پیروز این مجادلات شد.
اما در کنار آن، علی رحمانی هم حکم فرمانداری بویین زهرا را گرفت که از نیمههای دوم شهریور سال گذشته، درست در روزهایی که استاندار پیشین در حال ترک قزوین به مقصد هرمزگان بود، به این سمت منصوب شد. او نزدیک به جریان حامی دولت است که با انتصاب فرماندار البرز مخالف است.
بنابراین همزمانی خروج این دو – گروسی و رحمانی- از شرایط برزخی، این گمانه را در ذهن تقویت میکند که پای یک معامله در میان است.
با این همه، گرچه تکلیف البرز و بویین زهرا مشخص شدهاست؛ اما هنوز وضعیت تاکستان،آوج و قزوین مشخص نیست و تنها هراز گاهی، گمانهزنیهایی مطرح میشود.
منتقدان معتقدند تعلل استاندار در انتخاب مدیران خود نه تنها به سود استان نیست؛ بلکه روند توسعه را مختل میکند؛ در واقع مدیری که در بلاتکلیفی بین ماندن و رفتن است، انگیزهای برای ادامه کار ندارد و شرایط را به روزمرگی میکشاند و این مساله را به زیرمجموعه مدیریتی خود هم تسری میدهد.
با این همه آنچه از سخنان علیرضا آشناگر،معاون سیاسی استاندار بر میآید در اینکه «چیدمان جدیدی را در مدیریت استان خواهیم داشت تا زمینه اجرای برنامههای دولت تدبیر و امید در قزوین فراهم شود»؛ بنابراین استاندار نه ابقا، که تغییرات گستردهای را در دستور کار دارد و این تغییرات نه از نیروهای بومی، بلکه غیربومی است که به تازگی با واکنش تند زرآبادی، نماینده مجلس هم رو به رو شد.
اما گویی همانگونه که پیشتر زاهدی گفتهبود، فشارهایی وارد میشود که این روند تغییرات را کند کردهاست؛ صاحب نفوذانی که چندان چیدمان استاندار را بر نمیتابد و آن را متضاد با منافع خود میدانند.
