دو خط برای استاد

نقی افشاری، برای من نه فقط یک معلم و روزنامه‌نگار و پژوهشگر حوزه فرهنگ و تاریخ، که استادی مسلم در حوزه‌های بسیاری بود که شاید مهمترین آنها، حوزه اخلاق و ادب باشد. همه کسانی که ازنزدیک این مرد بزرگ را شناختند، به‌یقین بر ادب فروتنانه و تواضع مودبانه او گواهی می‌دهند. اولین‌بار در سال‌های نخست پس‌از انقلاب، او را در کتاب‌فروشی طه دیدم؛ کتابفروشی که البته انتشاراتی هم بود! مردی میانسال که آرامش و لبخند، دو خصوصیت همیشگی او بود. «حدیث» که مجوز گرفت و منتشر شد، گرچه هیچ‌گاه فرصت همکاری با این نشریه برایم فراهم نشد، اما با وجه دیگری از شخصیت او آشنا شدم؛ آزادگی و جسارتی که خرج بیان حق می‌کرد؛ هر چند این بیان، برخی را خوش نیامد و او را سرانجام به کنج عزلت کشاند. نقی افشاری رفت، همچنان‌که همه ما روزی خواهیم رفت، ولی یاد شیرین و لبخند مهربانش تا همیشه ماندگار شد.