هیات مدیره‌ای که مسوول است

این باشگاه شبه خصوصی چهارسالی است که در این روزهای سال در «شش و بش» تیم‌داری، تعیین سرمربی و… است. اهالی رسانه و دلسوزان ورزش همواره از روزهای طلایی در این ایام قلم زده اند. فرصت هایی که به راحتی از دست می‌رود. بعد از سه سال انتظار می رود تصمیماتی از سوی هیات مدیره اتخاذ شود که بتواند با خرد جمعی جلوی اشتباهات گذشته را بگیرد. اما اخباری از این باشگاه به بیرون درز می‌کند که هر علاقه‌مند به ورزشی را به فکر فرو می‌برد که پس از سه فصل تجربه تیم‌داری و حضور در لیگ دسته دوم، آن هم با هزینه حدود سه میلیاردی برای استان قزوین، امروز چه نتیجه‌ای به دنبال داشته است و اساسا حضرات به دنبال چه هدفی در این باشگاه می‌گردند.
وقتی که درآمد این باشگاه از بیت‌المال تامین می شود همگان حق دارند بگویند و بپرسند که این بودجه و اعتبار چرا و چگونه در این باشگاه هزینه می‌شود و این هزینه‌ها، چه فایده‌ای برای جوانان و  ورزش استان داشته است؟ پاسخ به این سوال گرچه در یک کلام مثبت است که حضور کاسپین در ورزش استان اقدامی مبارک است، اما آیا باید بعد از سه فصل تیم‌داری دوباره در به همان پاشنه سابق بچرخد؟
با مرور اتفاقات فصل پیش نمی توان از زحمات و تلاش های علی صفری، مدیر عامل این تیم به سادگی عبور کرد که تیمی یکدست و همدل را روانه رقابت ها کرد.
ولی در ابتدای این فصل اولین اقدامی که هیات مدیره جدید برای کاسپین انجام داد؛ ابقای مجید رضایی به عنوان سرمربی تیم فوتبال بود. مطمئنا اعضای هیات مدیره کاسپین به عنوان شهرداران شهرهایشان و نمایندگان مردم در مقابل تصمیماتی که برای این تیم می‌گیرند پاسخگو هستند و باید توجیه مناسبی برای اینگونه تصمیم‌هایشان داشته باشند. با احترام ویژه برای مجید رضایی به عنوان یک اسطوره بااخلاق و دارای توانمندی‌های بارز فنی در فوتبال قزوین، به دنبال پاسخ این سوال هستیم که مجید رضایی چه کاری برای کاسپین می توانست بکند که در دو فصل سرمربی بودنش در این تیم نکرد. رضایی به عنوان یک نام شناخته شده در فوتبال قزوین از اعتبار بالایی برخوردار است و حضور سه باره‌اش در کاسپین می تواند قمار بزرگی بر سر اعتبار و جایگاهش در فوتبال قزوین باشد، اما مهم‌تر از رضایی، چرایی تصمیم هیات مدیره این باشگاه است که به چه علتی فردی را که در این باشگاه دوبار امتحان خود را پس داده و ناکام بوده است به عنوان سرمربی انتخاب کرده است. به هرصورت بر اساس یک ضرب‌المثل قدیمی، آزموده را آزمودن خطاست. گرچه امیدواریم در پایان این فصل، رضایی و تیمش با صعود به دسته بالاتر خط بطلانی بر مطالب این روزهای ما بکشد.
 علی رغم این اوصاف، باید امیدوار باشیم چرا که انسان به امید زنده است، ولی یادمان نرود که تجربه نیز، معلم بزرگی است که گریز از درس او، امیدها را برای رسیدن به سر منزل مقصود کم رنگ خواهد کرد.