سیدعبدالعظیم موسوی در سرمقالهای که با عنوان «اصلاح خود با رجعت به اصول» در روزنامه ولایت منتشر کرد، با بیان شرحی از اقدامات انجام شده برای برگزاری صحیح و همراه با امانتداری جشنواره، ضمن رونمایی از تخلفات صورت گرفته توسط شماری از شرکتکنندگان، نوشت: «متاسفانه کثیری تخلف کردند و در بخشهای مختلف با نامهای مستعار و گاهی با نام همکاران اداری و غیره شرکت کردند و قلیلی از آنها برگزیده هم شدند و بعضا افتخار هم کردند و در شبکههای مجازی عنوان کردند که چند جایزه با نامهای مختلف بردهاند!»
رییس خانه مطبوعات با بیان اینکه، «مدیری که دانسته شهادت دروغ میدهد که این اثر از این نویسنده است؛ شریک خلافکار است.»، تاکید کردهاست: «در این که تساهل و غفلتی از سوی خانه مطبوعات صورت نگرفته، شکی نیست، زیرا شرط غفلت این است که خانه به شهادت مدیرمسوول اعتماد نکند. شاید ساز و کاری را بتوان تدارک دید تا در جشنواره بعد چنین خطایی صورت نگیرد، اما خانه که بازپرسی و مامور تحقیقات ندارد. چه کسی مطلعتر و قابل اعتمادتر از شخص مدیرمسوول خواهد بود؟»
وی در ادامه با اشاره به این نکته که، خانه مطبوعات نظارتی استصوابی ندارد که بخواهد صلاحیت افراد و اصالت آثار را احراز کند، خاطرنشان کردهاست: «عدهای اما، با زدن نعل وارونه زمینه را فراهم کردهاند تا قبح کار خلافکار، تحتالشعاع قرار بگیرد و از آن بدتر تخلف به نوعی، زرنگی و دورزدن خانه تلقی شود. درحالیکه خلاف را خلافکار انجام دادهاست و نباید در جامعه، عمل ضد ارزش سرقت ادبی به ارزش قابل دفاع تبدیل گردد.»
موسوی همچنین در فراز پایانی سرمقاله خود نوشت: «قرار است روزنامهنگاران و مدیران رسانه، نگهبان اخلاق در جامعه باشند و به مسوولین از گرایش به کژی هشدار بدهند؛ کسانی که بخاطر یک جایزه کم ارزش، اعتبار و اخلاق خود را معامله میکنند، هرگز توانایی عمل به وظیفه و رسالت روزنامهنگاری را نخواهند داشت. لذا مدیران و روزنامهنگاران اصلاحطلبی که چنین کردهاند؛ چه خوب است اول خود را اصلاح کنند و مدیران و نویسندگان اصولگرا؛ زمان آن فرا رسیدهاست که به اصولشان توجهی عاملانه داشتهباشند.»
رییس خانه مطبوعات با بیان اینکه، «مدیری که دانسته شهادت دروغ میدهد که این اثر از این نویسنده است؛ شریک خلافکار است.»، تاکید کردهاست: «در این که تساهل و غفلتی از سوی خانه مطبوعات صورت نگرفته، شکی نیست، زیرا شرط غفلت این است که خانه به شهادت مدیرمسوول اعتماد نکند. شاید ساز و کاری را بتوان تدارک دید تا در جشنواره بعد چنین خطایی صورت نگیرد، اما خانه که بازپرسی و مامور تحقیقات ندارد. چه کسی مطلعتر و قابل اعتمادتر از شخص مدیرمسوول خواهد بود؟»
وی در ادامه با اشاره به این نکته که، خانه مطبوعات نظارتی استصوابی ندارد که بخواهد صلاحیت افراد و اصالت آثار را احراز کند، خاطرنشان کردهاست: «عدهای اما، با زدن نعل وارونه زمینه را فراهم کردهاند تا قبح کار خلافکار، تحتالشعاع قرار بگیرد و از آن بدتر تخلف به نوعی، زرنگی و دورزدن خانه تلقی شود. درحالیکه خلاف را خلافکار انجام دادهاست و نباید در جامعه، عمل ضد ارزش سرقت ادبی به ارزش قابل دفاع تبدیل گردد.»
موسوی همچنین در فراز پایانی سرمقاله خود نوشت: «قرار است روزنامهنگاران و مدیران رسانه، نگهبان اخلاق در جامعه باشند و به مسوولین از گرایش به کژی هشدار بدهند؛ کسانی که بخاطر یک جایزه کم ارزش، اعتبار و اخلاق خود را معامله میکنند، هرگز توانایی عمل به وظیفه و رسالت روزنامهنگاری را نخواهند داشت. لذا مدیران و روزنامهنگاران اصلاحطلبی که چنین کردهاند؛ چه خوب است اول خود را اصلاح کنند و مدیران و نویسندگان اصولگرا؛ زمان آن فرا رسیدهاست که به اصولشان توجهی عاملانه داشتهباشند.»
