حمل جنازه با درشکه‌های عمومی!

نابسامانی بهداشتی، بیماری‌های مُسری را دامن می‌زد و رعایت نکردن حداقل‌های سلامتی در کوچه‌بازار، برشمار مراجعان به مراکز درمانی می‌افزود.
بخشی از انتظارات مردم قزوین از متولیان شهرداری در شماره بیست روزنامه‌ی بازپرس،از روزنامه‌های دوره پهلوی اول، منتشرشده در پانزدهم اسفند ۱۳۰۶ خورشیدی بازتاب یافته است که گویای وضعیت مردمی است که نه‌تنها به‌لحاظ بهداشتی بلکه در ابعاد مختلف اجتماعی از آن رنج می‌بردند. ازجمله‌ی این معضلات حمله جنازه مردگان به‌وسیله درشکه‌های عمومی بود: «بااینکه در مرکز برای حمل جنایز [جنازه‌ها] اموات، وسائط نقلیه مخصوصی تهیه نموده‌اند و معلوم است که این اقدام ازنقطه‌نظر حفظ الصحه عمومی رعایت شده و متعجبیم که چرا در این شهر ویران، اغلب نعش میّت را با درشکه‌های عمومی شهری حمل می‌نمایند. ما نظر آقای آذر نوش رئیس صحیه[بهداری] قزوین را به موضوع فوق جلب می‌نماییم به نام صحیه و رفاه عمومی این کار را غدغن نموده تا سایرین از خطر امراض مُسریه و مزمنه اموات مصون و محفوظ باشند.»
و این تنها یکی از مشکلات مردم بود که رسیدگی به اجحاف برخی از زغال‌فروش‌ها، از دیگر خواسته‌های مردم از بلدیه بود: «به مناسبت موقع زمستان، علّاف‌ها و زغال‌فروش‌ها، خاکستر و خاکه دکاکین نانوایی را داخل در زغال کرده و به قیمت گزاف به فروش می‌رسانند. مفتشان [بازرسین] بلدیه وقتی‌که تفتیش نکنند بدیهی است این قبیل عملیات می‌شود.»