چند دقیقه آرامش

صدای هنگ‌درام، پیش از آن‌که دیده شود، شنیده می‌شود؛ صدایی که نه شبیه پیانو است، نه ضرب‌آهنگ دف را دارد و نه می‌توان آن را در قالب سازهای آشنای ایرانی تعریف کرد. اما کافی است چند دقیقه کنار نوازنده‌ای بایستی که با انگشتانش بر بدنه فلزی این ساز ضربه می‌زند تا متوجه شوی مردم، بیش از آن‌که به خود ساز خیره شوند، به حسی گوش می‌دهند که میان هیاهوی خیابان جاری شده است؛ حسی میان دلتنگی و آرامش.