تراژدیِ ناشنوایی

قزوین در ۱۸ و ۱۹دی‌ماه فقط شاهد یک واقعه تلخ نبود؛ به آیینه‌ای بدل شد که در آن، آنچه سال‌ها زیر پوست شهر انباشته شده بود، بی‌پرده دیده شد: خشم‌های فروخورده، بی‌اعتمادی‌های مزمن، زبان‌هایی که دیگر به هم نمی‌رسیدند و خانواده‌هایی که ناگهان در میانه التهاب، زندگی‌شان به دو نیم شد. مرگ انسان‌ها، در هر زمینه و هر شرایطی، خط قرمزی است که جامعه نباید از آن عبور کند؛ و وقتی این خط شکسته می‌شود، مسئله دیگر صرفاً «مدیریت بحران» نیست، بلکه پرسشی بنیادی‌تر پیش روی ما قرار می‌گیرد: چگونه به نقطه‌ای رسیده‌ایم که جان انسان‌ها در میدان التهاب، چنین بی‌پناه می‌شود؟