در فرهنگ ایرانی، آب همیشه فراتر از یک نیاز زیستی، نماد زندگی، پاکی و آبادانی بوده است. هر کجا که آب جاری شد، تمدن رویید و هرجا که خشکسالی سایه انداخت، حیات در معرض تهدید قرار گرفت. قزوین با باغستانهای کهن و دشت پهناور خود، روزگاری مظهر سرسبزی و رونق بود؛ اما امروز صدای ترک خوردن خاک و آه زمین، آینهای تلخ از بحرانی است که ریشه در سالها برداشت بیرویه و مدیریت ناکارآمد دارد. تالاب اللهآباد خشکیده، فرونشست دشت و کاهش منابع زیرزمینی، نشان میدهد قزوین به نقطهای رسیده که آیندهاش میان توسعه صنعتی و کمآبی گرفتار شده است.
نماینده مردم قزوین، البرز و آبیک در مجلس شورای اسلامی در مراسم افتتاح پروژههای صنعت آب و برق استان قزوین با حضور وزیر نیرو، با انتقاد از انتقال بیضابطه آب سد طالقان به تهران هشدار داد که این اقدام امنیت غذایی و زیستمحیطی کشور را تهدید میکند و دشت قزوین را در آستانه خشکی و نابودی قرار میدهد.
روزی روزگاری، دشت قزوین را با خاک زرینش میشناختند؛ گسترهای پهناور، زرخیز و زنده که از دل چاهها و قناتها نفس میکشید. امروز اما این دشت، خستهتر از همیشه، زیر آفتاب تند و در دل خاک ترکخوردهاش، تشنگی را پنهان نمیکند. خشکی آرام و بیصدا از عمق زمین بالا آمده، و فریاد تشنهاش را تنها آنان میشنوند که هنوز در این خاک ماندهاند و امید دارند.