غفاری در مدت کوتاهی با سوءاستفاده از فضای اقتصادی غیرشفاف، بیخبری مالی مردم و خلأهای قانونی، راه صد ساله را یکشبه پیمود و سودای ثروت را در ذهن سرمایهگذاران سادهدل زنده کرد. او و همدستانش با وعده سودهای نجومی، پسانداز خانوادههای بیشماری را بلعیدند و ضربهای جبرانناپذیر به اعتماد اجتماعی زدند؛ اعتمادی که بازگشت آن شاید سالها به طول انجامد.
هرچند اعدام غفاری برای شاکیان جایگزین پول و دارایی از دسترفتهشان نیست، اما این حکم نماد برخورد قاطع دستگاه قضایی با متجاوزان به سرمایه مردم است. با این حال، تجربه این پرونده بیش از آنکه یادآور پایان یک فرد باشد، هشداری برای جامعه است: بدون ارتقای دانش مالی شهروندان، شفافیت اقتصادی و نظارت مستمر بر شرکتها، خطر تکرار چنین فجایعی همچنان پابرجاست. غفاری رفت، اما درسهای پرونده او باید بماند.
