طرح مسکن ویژه زنان سرپرست خانوار در قزوین از سال۱۳۹۷ کلید خورد؛ تفاهمنامهای میان اداره راه و شهرسازی و کمیته امداد امام خمینی(ره) برای ساخت ۱۲۹واحد مسکونی. آن روزها مهرگان منطقهای نیمهخام و کمبرخوردار بود، اما برای بسیاری از زنان تنها امید رهایی از اجارهنشینی به شمار میرفت. زنانی که اغلب، تمام دارایی اندک خود را پای این طرح گذاشتند و چشم به وعدهای دوختند که قرار بود آیندهشان را تغییر دهد. امروز، پس از گذشت بیش از هفت سال، هنوز بخش قابلتوجهی از این واحدها نیمهکاره مانده و متقاضیان میان وعدهها، نامهنگاریها و تاریخهای جابهجا شده سردرگماند.
«سمانه قرا»، یکی از متقاضیان، میگوید سال۱۳۹۵ ثبتنام کرده و آورده اولیه را پرداخته بود و قرار بود خانهها حداکثر دو سال بعد تحویل شود. اما سالها با وعدههایی گذشت که هرکدام دیگری را نقض میکرد. به گفته او، مسئولان هر بار مشکل را به پیمانکار نسبت میدادند و نتیجه، فقط تأخیر و بلاتکلیفی بود؛ بلاتکلیفیای که فشار روانی آن کمتر از فشار اقتصادی نبود.
در سال۱۴۰۳، متقاضیان با تشکیل گروه و برگزاری تجمعهایی مقابل استانداری و دستگاههای مسئول، پروژه را به حدود ۸۰ درصد پیشرفت رساندند. تفاهمنامهای جدید، تاریخ ۱۸اسفند۱۴۰۳ را زمان تحویل اعلام کرد، اما مشخص شد بخشهایی از قرارداد اولیه حذف شده است. هرچند پس از اعتراض، دوباره وعده تکمیل تجهیزات داده شد، اما این وعدهها نیز تا امروز عملی نشده و اعتماد از دسترفته، بهسادگی ترمیم نمیشود.
قرا که نمایندگی متقاضیان را بر عهده دارد، میگوید بسیاری از زنان یا همچنان مستأجرند و توان پرداخت اجاره ندارند، یا وسایلشان را به خانههای نیمهکاره منتقل کردهاند. او میگوید اگر نیروی کار کافی مستقر شود، پروژه در مدت کوتاهی قابل تکمیل است، اما ماههاست تنها پاسخ مسئولان «بهزودی» است؛ پاسخی که دیگر برای خانوادهها معنا و اعتباری ندارد.
«بتول شویکلو»، متقاضی دیگری، میگوید واحدهایی که کلید گرفتهاند فاقد امکانات اولیهاند و بهدلیل نبود بیمه ساختمان، اجازه سکونت ندارند. او تأکید میکند اگر خانه تحویل میشد، هزینه اجاره میتوانست صرف تکمیل واحد شود؛ «ما چیزی جز حقمان نمیخواهیم.»
در مقابل، مدیران پروژه تأخیر را ناشی از افزایش هزینهها و مشکلات اداری میدانند. «داوود رحمانی»، مسئول مسکن مهر استان، توضیح میدهد: «تفاهمنامه سال۱۳۹۷ بر مبنای واگذاری زمین ۱۰میلیارد تومانی کمیته امداد تنظیم شده و ۱۲۹خانوار در پروژه «آژند ایستا» ساماندهی شدهاند. از ۱۵۰واحد این پروژه، حدود ۱۰۰واحد بهصورت موقت تحویل داده شده و رفع نقصها در مراحل نهایی است.»
«ناصر ظاهری»، مدیرکل کمیته امداد استان نیز ضعف مالی پیمانکار را عامل اصلی توقف پروژه عنوان میکند و میگوید با حمایت مالی، کار به مراحل نهایی رسیده و تحویل کامل تا پایان سال هدفگذاری شده است؛ وعدهای که هنوز با تردید و بیاعتمادی متقاضیان همراه است.
واقعیت این است که مهرگان، شهری که قرار بود نماد توسعه قزوین باشد، برای بخشی از محرومترین زنان استان به محل رفتوآمد میان ادارات تبدیل شده است. قضاوت درباره مقصر اصلی شاید در پیچوخم پروندههای اداری گم شود، اما یک نکته روشن است: هشت سال از عمر این زنان در انتظار خانه گذشته است؛ انتظاری که برای خانوادهای با نانآور زن، هرگز ساده و سبک نیست.
امروز این مطالبه بیش از آنکه یک خواسته عمرانی باشد، حق زندگی آبرومندانه است. زخم بیخانهگی با وعده ترمیم نمیشود؛ این زنان سقفی میخواهند که سالها پیش حقشان بوده و هنوز هم بر زمین مانده است.
