اصلاح ساختاری شود

 در این بیانیه با اشاره به اعتراض‌های خیابانی در چند روز گذشته آمده‌است: … مدت‌هاست که برخی از روشنفکران و نخبگان جامعه نسبت به ادامه‌ی روند فعلی کشور در حوزه‌های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی و میزان تبعیض و نابرابری هشدار داده بودند و از این منظر بروز اعتراضات مردم، با شدت و حدت و در قالب‌های مختلف قابل پیش‌بینی بود. در بخش دیگر این بیانیه آمده‌است: … تمامی نیروهای سیاسی کم یا زیاد در وضعیت پیش آمده سهیم‌اند  و گام اول گذر از این بحران آن است که هرکدام از نیروهای سیاسی نقش خود در رسیدن به بن بست کنونی را بپذیرند.  در  بخش دیگر این بیانیه دانشجویی به سیاست‌های اقتصادی پس از جنگ اشاره شده و آمده‌است:  سیاست‌های اقتصادی غلط دولت‌های پس از جنگ موجب گسترش شدید شکاف طبقاتی و شیوع انواع بحران‌های سیاسی و اجتماعی شده‌است تا جایی که براساس آمار رسمی، بالغ بر سی و سه درصد جمعیت کشور زیر خط فقر زندگی می‌کنند.  در بخش دیگر این بیانیه به  نقش اصلاح‌طلبان  پرداخته و آمده‌است: جریان اصلاح‌طلب که در دهه شصت و هفتاد دال مرکزی گفتمانش «عدالت» بود، امروز چنان از مردم دور شده است که نابرابری‌های اقتصادی- اجتماعی را حتی نمی‌تواند لمس کند. این امر حتی در مواجهه این جریان با اعتراضات اخیر هم آشکار است و بر عموم مردم عیان است که چند سالی است اصلاح‌طلبی ناخودآگاه در همدستی نهان با سایر نیروهای سیاسی، عدالت را به محاق برده است.  فعالان دانشجویی با ابراز تاسف از اینکه اصلاح‌طلبان به مثابه‌ی تنها نیروی تحول‌خواه درون حاکمیت درک نکرده‌اند که حمایت مردمی از آن‌ها مبتنی بر عقد اخوت نیست، افزوده‌است:  بلکه به دلیل حمایت اصلاح‌طلبان از منافع مردم است و هرچه آن‌ها از این منافع دور شوند، این رابطه سست‌تر می‌شود. گواهی بر این ادعا، نحوه‌ی تهیه لیست برای انتخابات مجلس و شورای شهر بود که شاهد تقدم رانت، سهم خواهی و منفعت طلبی بر منافع عمومی بود تا جایی که عده‌ای متکبرانه مدعی شدند اگر «چوب» را هم در لیست قرار دهند با «تکرار» رای می‌آورد.  نویسندگان این بیانیه معتقدند: بازنگری ساختاری می‌تواند مرهمی بر شکاف‌های گسترده پدید آمده در کشور باشد و هرگونه فروکاست بحران به یک یا چند فرد یا هر روایت تقلیل‌گرایانه دیگر، تنها بحران را در کوتاه‌مدت سرکوب می‌کند تا در فرصتی مجدد با وسعتی گسترده‌تر ظاهر شود. بهتر است به جای ربط دادن این حرکت به خارج از کشور، به فکر علت‌شناسی بود.