حاکمی که زبانزد عام و خاص شد

عباسقلی‌خان از افسران قدیمی قزاق‌خانه به‌شمار می‌رفت. پیرمردی که مدت‌ها بود از وقت کناره‌گیری و بازنشستگی‌اش هم سپری شده بود، اما او همچنان مناصب نظامی متعددی را بر عهده داشت و حاضر نبود از این مناصب پر نان و آب، دست بکشد و عجیب آنجا بود که شانس نیز همیشه با امیرتومان همراه بود و همین هم شد که عباسقلی‌خان در سال ۱۳۰۲ خورشیدی که عنان مملکت در اختیار سردار سپه بود و رضاخان در وزارت جنگ، مقدمات فروپاشی حکومت قاجاریه و پادشاهی خودش را آماده می‌کرد، به‌عنوان حاکم قزوین برگزیده شد. اعمال، رفتار و گفتار عباسقلی‌خان در مدت کوتاه حکمرانی‌اش آنچنان در میان مردم بازتاب یافته بود که تا سال‌ها پس از او نیز، همچنان دستمایه طنز و هجو مردم قزوین قرار داشت.
شادروان سرهنگ گلریز‏، مؤلف اثر ماندگار مینودر درباره امیرتومان عباسقلی‌خان می‌نویسد؛ «او از کهنه قزاق‌ها و پیرمردی طماع و اخاذ و رشوه‌خوار و بی‌حال و عامی و خرفت بود و رفتار او باعث تفریح در مجامع قزوین شده بود و تا سال‌ها پس از رفتن او اعمال و رفتار او نقل محافل و مجالس بود و از تکرار آن حاضرین از خنده سیاه می‌شدند. از جمله یکی از سرشناسان قزوین، آقا شیخ‌ابراهیم الموتی، وکیل پایه یک دادگستری با اینکه عمامه سفید بر سر داشت و هر‌بار که نزد امیرتومان می‌رفت نخست خودش را این‌طور معرفی می‌کرد: شیخ‌ابراهیم وکیل دادگستری – معذالک هنگامی‌که برخواسته می‌خواست خداحافظی کند – امیرتومان می‌گفت: آقاسید‌موسی من به شما خیلی علاقه و ارادت دارم، خوش آمدید»!
عباسقلی‌خان پس از حکومت قزوین به قزاق‌خانه بازگشت و با دریافت درجه سرداری و لقب سردار مدحت، در سال ۱۳۰۵ به ریاست تفتیش مالی قشون تعیین شد و در روزهای سلام به‌عنوان باسابقه‌ترین نظامی از طرف افسران به شاه تبریک می‌گفت. او در سال ۱۳۰۹ در تهران درگذشت.

شکوفه سلیمانی