هر سال دریغ از پارسال

هر سال دریغ از پارسال

 اسفند۹۸ هم روبه پایان است و با ورود به سال نو یکسال دیگر بر عمر ورزش قزوین افزوده خواهد شد. همیشه گفته‌اند قضاوت در مورد عملکردها یکی از مشکل‌ترین کارهاست؛ ولی وظیفه ذاتی یک رسانه در جامعه پویا مطالبه‌گری است تا مشخص شود چه اقداماتی در این بازه زمانی صورت گرفته ‌است.



یکم؛ بی‌تردید موتور محرک ورزش قزوین در سال98 باشگاه شهرداری قزوین است. سرمایه‌گذاری مدیریت شهری در حوزه ورزش قهرمانی و همگانی اقدامی ستودنی است که باعث رونق ورزش قزوین شد، به طوری‌که پس از سال‌ها آرزوی والیبال‌دوستان قزوینی با شاگردان «علی موذن» در آستانه تحقق است و حضور پرشور تماشاگران در ورزشگاه شهیدبابایی گواهی بر این ادعاست؛ البته این سرمایه‌گذاری در رشته‌های مختلف و حتی در ورزش بانوان هم تجلی یافت و با صعود بسکتبال بانوان به لیگ برتر و موفقیت‌های والیبال بانوان نشان داد که ورزش بانوان چه استعدادهای بی‌نظیری در صورت سرمایه‌گذاری در این حوزه دارد.
 باید تصمیم‌گیران در کنار گسترش رشته‌های ورزشی در باشگاه شهرداری قزوین، به فکر ایجاد ساختار حرفه‌ای در این باشگاه باشند تا از آزمون و خطا و عملکردهای احساسی پرهیز شود. اما با همه اتفاقات خوشایند که با حمایت شهرداری صورت گرفت، متاسفانه سقوط تیم فوتسال به لیگ دسته دوم با هیچ منطق و استدلالی قابل توجیه نیست؛ با همه این‌ها باید امیدوار بود که بررسی دقیق و عمیقی بر عملکرد این تیم صورت گیرد.
 دوم؛ وقتی باشگاه شهرداری قزوین از ورزش قزوین حذف شود، واقعاً چه عملکرد و رویکردی در ورزش قزوین دیده می‌شود؟! به عنوان مثال برنامه بلندمدت ورزش استان در حوزه ورزش بانوان چیست؟ مگر جز این است که دچار روزمرگی شده‌ و تنها چشم به تلاش تک‌ستاره‌های ورزش‌های انفرادی دوخته‌ شده‌است تا عملکردها درپشت چند مدال‌ پنهان شود؟
 این یک امر بدیهی است، حتی اگر با نگاه خاص و غرض‌ورزی با افراد مخالفت شود؛ اما نمی‌توان بر توانمندی‌ها و واقعیات آن‌ها چشم بست. با توجه به این اصل و قضاوت نکردن عجولانه، انتظار جامعه ورزش این است علیرغم کمبودها و مشکلات اساسی، جایگاه ورزش قزوین در بعد همگانی و قهرمانی ارتقا یابد. اگر اینگونه نیست، پس این مدیریت‌ها و هزینه‌های اداری و... چه دردی از مردم و علاقه‌مندان به ورزش را درمان می‌کند؟
متاسفانه براساس قرائن و دیدگاه کارشناسان در ورزش قزوین، برنامه جامعی برای پیشرفت و ترقی در رشته‌های مختلف مشاهده نمی‌شود؛ از این رو وقتی هدفی مشخص نشود، برنامه و استراتژی برای دستیابی به آن هم وجود نخواهد داشت و به اصطلاح روزمرگی و تکرار دامن سیستم را خواهد گرفت. با این وجود نباید ناامید بود؛ بلکه با مطالبه‌گری از مدیران و نمایندگان مجلس، تصمیم‌گیران وادار شوند درسال پیش‌رو با برنامه محوری و تزریق امید، ورزش قزوین را در مسیر صحیح تر هدایت کنند.

امیررجبی

يكشنبه 25 اسفند 1398
09:06:15